Απόλλων-Ανόρθωση, σεζόν 1975-1976: «Ήρθε η ώρα να μπει ΤΕΛΟΣ, με γεγονότα, με μαρτυρίες, με ονόματα»

«Για σχεδόν μισό αιώνα, ένα παραμύθι γυρίζει σαν χαλασμένος δίσκος: «Ο Απόλλωνας αρνήθηκε να δώσει φανέλες στην Ανόρθωση για να κερδίσει το παιχνίδι στα χαρτιά».

Ειδικά παραμονές αγώνων με την Ανόρθωση όπως και στην πρόσφατη εκδήλωση για τα 115 χρόνιας ζωής της Ανόρθωσης στο Μόντε Καπούτο, το ακούμε ξανά και ξανά, μνημονεύεται στα ΜΚΔ, αναπαράγεται αμάσητο και παρουσιάζεται ως δήθεν προσβολή, δήθεν «αντι-προσφυγική» ενέργεια εκ μέρους του Απόλλωνα.

Ήρθε η ώρα να μπει ΤΕΛΟΣ. Με γεγονότα. Με μαρτυρίες. Με ονόματα. Με ΙΣΤΟΡΙΑ όχι φαντασιώσεις.

Και κυρίως, με την αλήθεια που πονάει όσους έχτισαν μυθοπλασίες για να ταιριάξουν μια αφήγηση που ποτέ δεν υπήρξε.

Επικοινωνήσαμε με δύο ποδοσφαιριστές του Απόλλωνα που αγωνίστηκαν στον αγώνα εκείνη την ημέρα, 7 Δεκεμβρίου 1975. Βάλτερ Βέβης και Μιχάλης Κυριακίδης. Άνθρωποι με ήθος, με αξιοπρέπεια, με ποδοσφαιρικό βάρος. Παλαίμαχοι που ΔΕΝ αμφισβητείται η τιμιότητά τους από κανέναν.

Και είπαν ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΩΣ ΕΧΟΥΝ:

1. Ναι, η Ανόρθωση δανείστηκε στολές από τον Άρη Λεμεσού. Αυτό είναι γεγονός, δεν το αρνείται κανείς.

2. Ναι, τα χρώματα Απόλλωνα – Ανόρθωσης ήταν πανομοιότυπα. Ξεκάθαρο. Το μπλε των δύο ομάδων δημιουργούσε πρόβλημα και ο τότε διαιτητής Στέφανος Χατζηστεφάνου δεν ξεκινούσε τον αγώνα.

3. ΟΧΙ, ο Απόλλωνας ΔΕΝ αρνήθηκε να παραχωρήσει άλλες στολές. Γιατί;
Γιατί ΔΕΝ ΕΙΧΕ άλλες στολές στο Τσίρειο!

Και αυτό δεν είναι δικαιολογία. Είναι η πραγματικότητα της εποχής. Ο Απόλλωνας μόλις είχε μετακομίσει στο Τσίρειο λίγους μήνες νωρίτερα. Ο εξοπλισμός του φυλασσόταν ακόμη στο ΓΣΟ, όπου γίνονταν οι προπονήσεις. Στα αποδυτήρια του Τσιρείου ΥΠΗΡΧΕ ΜΟΝΟ η βασική εμφάνιση.

Άρα το γνωστό «αρνήθηκαν τις φανέλες για να πάρουν το ματς στα χαρτιά»… Καμία σχέση με την πραγματικότητα. ΜΗΔΕΝ.

Έτσι κι αλλιώς δεν υπήρχε κανένα μα κανένα κίνητρο και καμία σκοπιμότητα. Ο Απόλλωνας βρισκόταν στο ΜΕΣΟ της βαθμολογίας. Δεν κυνηγούσε καμία απολύτως διάκριση. Δεν κινδύνευε με διαβάθμιση. Ούτε η Ανόρθωση είχε κάτι να κερδίσει ή να χάσει, επίσης στο μέσο της βαθμολογίας.

Σε ένα αδιάφορο βαθμολογικά ματς, για χάρη συζήτησης και μόνο, ποιος ακριβώς ο λόγος να κυνηγήσει κάποιος «νίκη στα χαρτιά»; Δεν υπήρχε ούτε λογική, ούτε κίνητρο, ούτε συνθήκες. Αυτό από μόνο του καταρρίπτει όλο το αφήγημα.

Και τώρα πάμε στο ΠΙΟ σημαντικό, που κανείς από τους μυθοπλάστες δεν ήθελε να αναφέρει. Οι σχέσεις Απόλλωνα – Ανόρθωσης ήταν άριστες.

Οι παίκτες του Απόλλωνα το λένε ξεκάθαρα. Με αρκετούς παίκτες της Ανόρθωσης ήταν αδελφικοί φίλοι. Πολλοί παίκτες της Ανόρθωσης ήταν ΤΑΚΤΙΚΟΤΑΤΟΙ θαμώνες στο οίκημα του Απόλλωνα.

Και ας μην ξεχνάμε. Στον επίμαχο αγώνα προπονητής του Απόλλωνα ήταν ο θρυλικός παλαιός παίκτης της Ανόρθωσης Πανίκος Ιακώβου. Στην εντεκάδα του Απόλλωνα υπήρχαν δύο πρώην παίκτες της Ανόρθωσης, ο Γιώργος Βασιλείου που νεανίας έπαιζε καλαθόσφαιρα και βόλει στην Ανόρθωση αλλά και γιός του παλιού παίκτη της Ανόρθωσης και της ΑΕΚ Αθηνών Κώστα Βασιλείου, αλλά και ο Γιώργος Παναγίδης που αποτέλεσε σημαντική μονάδα για την Ανόρθωση (1969–1973). Ο Γιώργος Βασιλείου μάλιστα είχε γαμπρούς δύο γνωστούς παίκτες της Ανόρθωσης τον Κωστάκη Κοκκινή και τον Χρίστο Σολέα που ήταν παρών στον αγώνα αυτό.

Με αυτά τα δεδομένα, ποιος ακριβώς πιστεύει ότι υπήρχε πρόθεση… σαμποτάζ. Όχι απλά απίθανο – ΓΕΛΟΙΟ.

Όταν μιλούν Βάλτερ και Κυριακίδης, ΔΕΝ τους βάζεις απέναντι τα σχόλια κάποιων που αναπαράγουν φήμες 50 χρόνια μετά.

Γι’ αυτό, όποιος παλαίμαχος της Ανόρθωσης θέλει να διαψεύσει αυτά τα γεγονότα, ας το κάνει δημόσια. Οι πηγές, οι μαρτυρίες και οι άνθρωποι είναι ΕΔΩ, δεν κρυβόμαστε.

Αλλά να μιλάμε με στοιχεία. Όχι με ψίθυρους και συναισθηματικά κατασκευάσματα.

Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΜΙΑ ΚΑΙ ΚΑΛΗ.

 Η Ανόρθωση δεν είχε δεύτερη εμφάνιση.
 Ο Απόλλωνας δεν είχε άλλες φανέλες στο Τσίρειο.
 Οι σχέσεις των δύο ομάδων ήταν εξαιρετικές.
 Δεν υπήρχε κανένα κίνητρο να κυνηγηθεί
«νίκη στα χαρτιά».
 Το παιχνίδι διεξήχθη κανονικά με στολές του Άρη.
 Όλα τα υπόλοιπα είναι ΜΥΘΟΙ τίποτα περισσότερο.

ΚΑΙΡΟΣ ΝΑ ΞΕΚΑΘΑΡΙΣΕΙ ΤΟ ΤΟΠΙΟ. Το 1975 ήταν μια εποχή πληγών, προσφυγιάς, ανθρώπινου πόνου. Οι ομάδες, και ιδιαίτερα ο Απόλλωνας, στάθηκαν δίπλα στην Ανόρθωση, όχι απέναντι.

Γι’ αυτό, όσοι για χρόνια αναπαράγουν αυτό το παραμύθι, καλό είναι να κάνουν ένα πράγμα: Να ζητήσουν συγγνώμη από την ιστορία.

Γιατί επιτέλους, η αλήθεια βγήκε και δεν γυρίζει πίσω.

Κι αν οι μαρτυρίες των Βάλτερ Βέβη και Μιχαλάκη Κυριακίδη δεν αρκούν σε κάποιους, ας ακούσουν μια και καλή τη φωνή του ανθρώπου που φόρεσε όσο κανείς άλλος το περιβραχιόνιο του Απόλλωνα του αιώνιου αρχηγού, Γιαννάκη Γιαγκουδάκη.

Σε επικοινωνία μαζί του ο Γιαννάκης Γιαγκουδάκης ήταν ξεκάθαρος, κατηγορηματικός, απόλυτος χωρίς καμία διάθεση να «χαϊδέψει» αυτιά, αλλά και χωρίς καμία ανάγκη να αποδείξει κάτι. Μίλησε όπως μιλάνε οι αρχηγοί με την γλώσσα της αλήθειας.

«Όλα αυτά που βγαίνουν στην επιφάνεια σχετικά με τις φανέλες είναι παραμύθια της Χαλιμάς. Η αλήθεια είναι μία: Ο Απόλλωνας ουδέποτε αρνήθηκε να παραχωρήσει φανέλες άλλου χρώματος στην Ανόρθωση για να μπορέσει να διεξαχθεί ο αγώνας. Απλά δεν διέθετε δεύτερο σετ φανέλων στο Τσίρειο.

Άρα κάποιοι να μην προσπαθούν να σπέρνουν διχόνοια μεταξύ των οπαδών. Και προκαλώ ποδοσφαιριστές της τότε εποχής της Ανόρθωσης να με διαψεύσουν,
αν ο κόσμος της Λεμεσού και ειδικότερα εμείς οι παίκτες του Απόλλωνα δεν τους αγκαλιάσαμε με τον καλύτερο τρόπο».

Και όταν ο αιώνιος αρχηγός του Απόλλωνα χρησιμοποιεί τη λέξη «παραμύθια»,
δεν την ρίχνει τυχαία. Τη ρίχνει για να βάλει ένα τέλος σε μια ιστορία που κάποιοι επαναλαμβάνουν εδώ και χρόνια.

Πέραν από τα πιο πάνω υπάρχει μια ημερομηνία που κανείς από την πλευρά της Ανόρθωσης δεν θέλει να θυμηθεί και να αναφέρει και είναι άξιο απορίας γιατί: 29 Ιουνίου 1975.

Έξι μήνες πριν το περιβόητο ματς του Δεκεμβρίου. Έξι μήνες πριν τα ξαναζεσταμένα κουτσομπολιά για «φανέλες» και «άρνηση». Έξι μήνες πριν αρχίσει να χτίζεται το αφήγημα.

Και τι έγινε εκείνη τη μέρα; Ο Απόλλωνας αντιμετώπιζε την Ανόρθωση στο ΓΣΟ, σε ημιτελικό Κυπέλλου, και μάλιστα σε μονό αγώνα νοκ-άουτ. Όποιος κέρδιζε, πήγαινε τελικό. Όποιος έχανε, πήγαινε σπίτι του.

Και τότε, εμφανίστηκε ξανά το ίδιο «πρόβλημα»:
Και ο Απόλλωνας και η Ανόρθωση είχαν μπλε φανέλες.
Η Ανόρθωση, ως προσφυγικό σωματείο εκείνης της εποχής, δεν είχε δεύτερη στολή. Και οι δύο ομάδες έπρεπε να βρουν λύση.

Τι έκανε λοιπόν ο «κακός» Απόλλωνας;
Τι έκανε ο «ύπουλος» Απόλλωνας που δήθεν είχε «στρατηγική» και «έπαιζε παιχνίδια στα χαρτιά»;

Έκανε αυτό που κάνει η κάθε μεγάλη ομάδα.
Παραχώρησε στην Ανόρθωση άσπρες φανέλες.
Και μάλιστα χειμωνιάτικες. Για να παιχτεί ο αγώνας. Για να υπάρχει ποδόσφαιρο, αξιοπρέπεια, σεβασμός.

Ξεκάθαρα. Χωρίς φωνές. Χωρίς τσακωμούς.
Χωρίς να προσπαθήσει να πάρει το παιχνίδι στα χαρτιά.

Και μιλάμε για ημιτελικό Κυπέλλου. Όχι για ένα αδιάφορο ματς πρωταθλήματος. Όχι για μια σεζόν όπου και οι δύο ομάδες ήταν στη μέση της βαθμολογίας. Εδώ παιζόταν πρόκριση στον τελικό. Εδώ υπήρχε κίνητρο. Εδώ υπήρχε στόχος.

Και όμως ο Απόλλωνας έδωσε στολές στην Ανόρθωση. Και όχι μόνο παίχτηκε ο αγώνας, αλλά ο Απόλλωνας, έχασε την πρόκριση μέσα στο γήπεδο, στο 119’, με 1–0, στην παράταση. Ας βγει λοιπόν οποιοσδήποτε από την τότε Ανόρθωση να το διαψεύσει. Αναμένουμε.

Και τώρα ας έρθουμε στην απλή, λογική ερώτηση που γκρεμίζει τον μύθο από τη ρίζα του:

Γιατί ο Απόλλωνας να μη δώσει στολές σε αγώνα πρωταθλήματος αδιάφορο…όταν έξι μήνες πριν έδωσε στολές σε ημιτελικό Κυπέλλου όπου παιζόταν ΤΑ ΠΑΝΤΑ; Εκεί που παιζόταν πρόκριση; Εκεί που υπήρχε ΤΕΡΑΣΤΙΟ κίνητρο; Εκεί που ο Απόλλωνας ΕΧΑΣΕ τελικά;

Τι λογική έχει να μην το κάνει το 1975 στο Κύπελλο όπου κόβεται το κεφάλι σου, αλλά να το κάνει αργότερα, σε έναν αγώνα πρωταθλήματος χωρίς κανένα βαθμολογικό βάρος; Ποιος σοβαρός άνθρωπος το πιστεύει αυτό;

Αστεία πράγματα. Παιδικές ιστορίες. Μύθοι φτιαγμένοι για να χαϊδεύουν αυτιά.

Την απάντηση την ξέρει και ο τελευταίος ποδοσφαιρόφιλος: Γιατί δεν υπήρχαν στολές. Στο Τσίρειο. Τέλος. Γιατί ο εξοπλισμός ήταν στο «ΓΣΟ», όπου γίνονταν οι προπονήσεις. Αυτή ήταν η πραγματικότητα.

Και το χειρότερο για όσους επιμένουν στις φαντασίες; Υπάρχουν μαρτυρίες. Μαρτυρίες ανθρώπων που έζησαν τα γεγονότα, όχι πληκτρολόγια του 2026. Βάλτερ Βέβης παρών στον αγώνα, Μιχάλης Κυριακίδης παρών στον αγώνα, Γιαννάκης Γιαγκουδάκης, ο αιώνιος αρχηγός παρών στον αγώνα και άνθρωποι με Α κεφαλαίο!

Και οι τρεις λένε το ίδιο πράγμα:
«Ο Απόλλωνας δεν αρνήθηκε ποτέ φανέλες. Δεν είχε δεύτερο σετ».

Τέλος. Όλα τα υπόλοιπα είναι κουβέντες καφενείου, φήμες, μυθοπλασίες και τοξική φαντασία ανθρώπων που δεν έζησαν τα γεγονότα.

Και κάτι τελευταίο, αλλά πολύ σημαντικό:

Αν κάποιος από την Ανόρθωση της εποχής εκείνης θέλει να βγει να διαψεύσει τον Γιαννάκη Γιαγκουδάκη, τον Βάλτερ, τον Κυριακίδη,
και την ίδια την ιστορική λογική…ας βγει.

Αλλά μέχρι τότε, η αλήθεια παραμένει μία και αδιαμφισβήτητη: Ο Απόλλωνας το 1975 έδωσε φανέλες σε ημιτελικό Κυπέλλου,
και έξι μήνες μετά δεν είχε φανέλες να δώσει,
όχι επειδή αρνήθηκε, αλλά επειδή δεν υπήρχαν.

Και το να φτιάχνεις μύθο πάνω σε έλλειψη εξοπλισμού της δεκαετίας του ’70,
και να τον παρουσιάζεις σήμερα σαν «απόδειξη κακής πρόθεσης», δεν είναι απλώς άδικο.

Είναι γελοίο.

Όλα τα υπόλοιπα, όσα βολεύουν κάποιους σήμερα, όσα γράφονται και ξαναγράφονται χωρίς ίχνος ντροπής, είναι παραμύθια που μόλις διαλύθηκαν. Μια για πάντα.

ΥΓ: Η πιο κάτω φωτό είναι από τον συγκεκριμένο αγώνα Άρης-Ανόρθωση. Εξ αριστερών Γιώργος Βασιλείου στο μέσο Σολέας (Ανόρθωση) και στα δεξιά Γιώργος Παναγίδης.

Πηγή φωτό: Προσωπικό αρχείο Γιώργου Παναγίδη».