Εθνική Ελλάδας: Από το θεαματικό 9-0-2 που ξεκίνησε η εποχή Γιοβάνοβιτς στο... 1-1-4, μήπως σιγά-σιγά να το έπαιρναν αλλιώς;

Εάν νιώθουμε πως όλα είναι εντάξει επειδή διαθέτουμε πληθώρα ταλέντου που δεν είχαμε ποτέ... και απλώς μας πηγαίνουν οι λεπτομέρειες κόντρα, επιπλέον δε το κλίμα στο γκρουπ είναι άριστο, τότε καλώς προχωράμε αμέριμνοι ότι κάπου θα το (ξανα)βρούμε. Εάν, παρ' ελπίδα, κάτι στο μεταξύ έχει χαλάσει και καταλαβαίνουμε ότι είναι αναγκαία η επιδιόρθωση, το διαφορετικό, το "σιγά-σιγά να το πάρουμε αλλιώς" που λένε, αυτό δεν το είδαμε στο φιλικό με την Παραγουάη. Μιαν άλλη φορά, ίσως. Χρόνος, υπάρχει.

Το συνολικό 10-1-6, μία ισοπαλία σε δεκαεπτά ματς, επιβεβαιώνει πως όταν δεν μπορούμε να νικήσουμε, δεν κατέχουμε το κεφαλαιώδες. Πώς να μη ηττηθούμε. Η Εθνική Ελλάδας εξακολουθεί να είναι, ας πούμε, συμπαθητική. Καταφανώς όχι όσο καλή χρειάζεται να είναι, ώστε να βγει εκεί έξω και να υποστηρίξει στόχους επιτυχώς. Ηδη ένας παλαιός ταξιδευτής, ο Μάνταλος, κατέβηκε από το βαγόνι.

Ο Μάνταλος αφιέρωσε στην Ομάδα δώδεκα χρόνια από τη ζωή του, πρακτικά για ένα τίποτα. Οσο προχωράμε αμέριμνοι, πρακτικά επίσης για ένα τίποτα θα έχουν αφιερώσει στην Ομάδα τα πιο σημαντικά χρόνια της ζωής τους και οι αμέσως επόμενοι. Ο Πέλκας, ο Μπακασέτας, ο Κουρμπέλης, ο Μασούρας, ο Σιώπης. Τουλάχιστον ο Φορτούνης πρόλαβε, 19 ετών, ακόμη ποδοσφαιριστής της Κάιζερσλαουτερν, να πάει σε ένα Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα. Τυχερός.

Αγωνιστικά, η ανάλυση του φιλικού με την Παραγουάη δηλοί πως η καλύτερη ελληνική πιθανότητα είναι τα άκρα. Ενα, η μπούκα του Καρέτσα με την όποια φθορά αυτή προξενεί στον αντίπαλο. Δύο, η δεξιότητα του Γιαννούλη να βρίσκει τον Τζόλη "στην πλάτη". Αλλο ότι η συγκεκριμένη, ήταν μια βραδιά κακών επαφών του Τζόλη με τη μπάλα.

Η ωραιότερη ενέργεια του Τζόλη με τη μπάλα ήλθε όταν... δεν ακούμπησε τη μπάλα αλλά την άφησε να περάσει με τούνελ, και τελείωσε τη φάση ο Δουβίκας. Καθ' οδόν, για την ακρίβεια στο τελευταίο ημίωρο, προστέθηκαν στη λίστα και το τρία με το τέσσερα. Το τρία είναι, η ορμή του Τέτε. Το τέσσερα, η μοναδική ικανότητα του Κωνσταντέλια να ξηλώνει πουλόβερ.

Τέλη Μαρτίου, όπου δεν διακυβεύεται κάτι, πράγματι είναι εποχή εύλογης προτεραιότητας των κλαμπ έναντι των Εθνικών Ομάδων. Με την τελική ευθεία της σεζόν να έρχεται, την ευθεία στην οποία παίζονται τρόπαια και κρίνονται στόχοι, η ελληνική ομάδα το πήγε ίσαμε το τόσο-όσο. Και οι Παραγουανοί όμως, κι αυτοί σε κλαμπ παίζουν!

Αλλά όλη νύχτα δεν μας άφησαν το παραμικρό, μία πάσα, ένα τελείωμα, μία ντρίμπλα, μία διεκδίκηση, ένα κοντρόλ, να γίνει εύκολα ή ξεκούραστα. Δεν εξοικονομούσαν τον εαυτό τους, επ' ουδενί. Πήγαιναν στις φάσεις, σαν να ήταν το παιγνίδι... πιο επίσημο γι' αυτούς σε σχέση με το πόσο φιλικό ήταν για εμάς. Ο Ενσίσο της Στρασμπούρ, το εννιαμισάρι, μας αλάλιασε. Ο αρχηγός της Παραγουάης, που ο Αμπέλ Φερέιρα τον έχει επί σειράν ετών αρχηγό και στην Παλμέιρας, έδωσε ένα λαμπρό παράδειγμα επιθυμίας. Προσωπικότητας.

Ηταν ένα δαπανηρό, για την ομοσπονδία, φιλικό. Με ισχνή ανταπόδοση. Ο καθημερινός άνθρωπος, αυτός που φυσιολογικά είναι το target group της Εθνικής, δεν μπήκε στον κόπο. Να συνυπολογιστεί ότι η καινούργια φανέλα της Ομάδας, μιας ομάδας που έχει από το 2014 να εμφανιστεί σε διοργάνωση, κάνει 150 ευρώ. Ποιοι νομίζουν ότι είναι; Η Αργεντινή του Μέσι; Η Ισπανία του Λαμίν Γιαμάλ; Η Γαλλία του Μ'Μπαπέ; Και πού νομίζουν, ομοσπονδία και χορηγός, ότι απευθύνονται; Σε Μονεγάσκους; Γενικώς, όχι μόνο στο ποδοσφαιρικό κομμάτι, φαίνεται πως είναι ανάγκη να το πάρουμε αλλιώς...

Πηγή: sdna.gr