Παλιότερα εκεί υπήρχαν κυρίως βαμβακοφυτείες, αλλά από το 1911 άρχισε να χτίζεται ένα προάστιο στα όρια της πόλης. Η πόλη μεγάλωσε συνολικά και σήμερα το Νερβιόν δεν βρίσκεται στην άκρη της, αλλά είναι μια περιοχή στο εσωτερικό της. Μια συνοικία που είναι γνωστή εκτός Ισπανίας για έναν άκρως ποδοσφαιρικό λόγο. Επειδή ακριβώς εκεί βρίσκεται η έδρα της Σεβίγια Φούτμπολ Κλουμπ. Εκεί είναι το ιστορικό στάδιο Ραμόν Σάντσεθ Πινχουάν, ένα από τα πιο γνωστά γήπεδα της Ισπανίας και είναι η περιοχή που φορά πιο έντονα τα κόκκινα. Άλλωστε ένα από τα παρατσούκλια της ομάδας είναι «Λος Νερβιονένσες», δείγμα του πόσο η συγκεκριμένη συνοικία των περίπου 16.000 κατοίκων είναι συνυφασμένη με μια από τις δυο ομάδες της πόλης.
Από το γήπεδο έχουν περάσει πολλοί μεγάλοι παίκτες και προπονητές. Η περιοχή έχει ζήσει δύσκολες στιγμές όταν η Σεβίλλη βρισκόταν στη Β’ εθνική, αλλά και περιόδους μεγάλης χαράς στους τίτλους της ομάδας. Ειδικά τα τελευταία χρόνια με τις πολλές ευρωπαϊκές επιτυχίες. Τα τσιμέντα δεν παίζουν μπάλα, αλλά έχουν να διηγηθούν πολλές ιστορίες. Και σε αυτές τις ιστορίες συχνά υπάρχουν και λιγότερο γνωστοί πρωταγωνιστές. Με έναν τέτοιο θα ασχοληθούμε σήμερα.
Αν κάποιοι από εσάς παρακολουθήσατε τον αγώνα της Σεβίλλης με τη Ράγιο Βαγιεκάνο θα είδατε διάφορα πανό στις εξέδρες. Οι σύλλογοι δεν βρίσκονται σε καλή κατάσταση τον τελευταίο καιρό και αντιμετωπίζουν αγωνιστικά προβλήματα στο πρωτάθλημα, καθώς βρίσκονται σχετικά κοντά στη ζώνη του υποβιβασμού, αλλά και σημαντικά διοικητικά ζητήματα. Οι οπαδοί και των δύο ομάδων τα έχουν με τους προέδρους τους. Η Σεβίλλη αντιμετωπίζει σοβαρά οικονομικά προβλήματα, προβλήματα που έφεραν απαγόρευση μεταγραφών το καλοκαίρι και δημιούργησαν σοβαρά ζητήματα στον Ματίας Αλμέιδα ώστε να έχει ένα αξιόμαχο ρόστερ. Οι οπαδοί της Σεβίλλης σχεδόν σε κάθε παιχνίδι τραγουδάνε συνθήματα και σηκώνουν πανό κατά της διοίκησης, ζητώντας την αποχώρηση του Χοσέ Μαρία ντελ Νίδο. Του γιου ντελ Νίδο που κάνει κουμάντο στην ομάδα. Από την άλλη, ο κόσμος της Ράγιο τα έχει με τον Ραούλ Μαρτίν Πρέσα για πολλές από τις αποφάσεις του, αλλά και για το γεγονός ότι έχει βλέψεις για ένα γήπεδο της ομάδας μακριά από το παραδοσιακό ιστορικό και μικρό Εστάδιο Βαγιέκας.
Οι οπαδοί των ομάδων έχουν καλές σχέσεις και σε ένδειξη στήριξης σήκωσαν πανό ο ένας για τον άλλον. Οι Μπίρις Νόρτε της Σεβίλλης με σύνθημα “Από το Βαγιέκας ως το Νερβιόν, απομάκρυνση του Πρέσα” και οι Μπουκανέρος της Ράγιο “Τζούνιορ φύγε” για τον ντελ Νίδο Τζούνιορ. Όταν έχεις κοινά προβλήματα, βρίσκεις και γλώσσα επικοινωνίας.
Δεν ήταν όμως τα μόνα πανό που υπήρχαν στον συγκεκριμένο αγώνα. Λίγο πριν την αρχή του αγώνα, οι κάμερες έδειξαν έναν ηλικιωμένο κύριο να κάθεται δίπλα στη γραμμή του γηπέδου και να κοιτά ένα πανό με το πρόσωπό του στο πέταλο των φανατικών οπαδών της Σεβίγια. Το πανό έγραφε Πάκο Ντουράν “Ο Ξυλουργός του Νερβιόν”. Και, όπως καταλαβαίνετε, ο ηλικιωμένος αυτός κύριος είναι πράγματι ο Φρανθίσκο «Πάκο» Ντουράν:
Ο Πάκο δεν είναι κάποιος τυχαίος. Είναι ένας από πιο τους αγαπημένους ανθρώπους στον κόσμο της Σεβίλλης, ένας άνθρωπος που έχει ιστορία μεγάλη όσο και το ίδιο το Ραμόν Σάντσεθ Πινχουάν. Είναι ένας από αυτούς τους αφανείς ήρωες που αποτελούν ζωντανό κομμάτι των συλλόγων. Αυτούς τους ανθρώπους που σχεδόν κάθε ομάδα, διάσημη ή άσημη, διαθέτει. Και η ιστορία του έχει ξεκινήσει από τα παιδικά του χρόνια.
Ο θείος του δούλευε στη Σεβίλλη και όταν ο Πάκο (που σήμερα είναι 83 ετών) ήταν ένα πιτσιρικάκι 9-10 χρονών, πήγαινε μαζί του και μάθαινε δίπλα του. Ο λόγος; Η μάνα του δεν τον άφηνε να πάρει το τραμ και να πάει μακριά και έτσι περνούσε τον χρόνο του στο γήπεδο. Όταν έγινε 16 μπήκε πλέον επίσημα στη Σεβίλλη και από τότε πέρασε περισσότερες από έξι δεκαετίες στον σύλλογο. Ο Πάκο «έχτισε» το Ραμόν Σάντσεθ Πινχουάν που κατασκευάστηκε τη δεκαετία του 1950. Ξέρει κάθε σπιθαμή του γηπέδου, κάθε γωνία του. Ξεκίνησε ως ball boy, αλλά ο ρόλος του άλλαξε πολλές φορές και ήταν ο ορισμός του «άνθρωπος για όλες τις δουλειές».
Το παρατσούκλι άλλωστε «Ξυλουργός« δεν είναι τυχαίο. Ήταν όντως και αυτή η δουλειά του, καθώς μιλάμε για άλλες εποχές τότε που τα πράγματα δεν ήταν βιομηχανοποιημένα και έτοιμα, αλλά έπρεπε να γίνονται με πολλή χειρωνακτική εργασία. Θα μπορούσε όμως να είναι οποιοδήποτε άλλο παρατσούκλι, όπως για παράδειγμα «οδηγός». Ο Φρανθίσκο Ντουράν πολλές φορές είχε μεταφέρει παίκτης. Και δεν θα ξεχάσει όταν είχε πάρει το καινούριο του αυτοκίνητο, ένα Όπελ, στο οποίο από τους πρώτους ανθρώπους που μπήκαν μέσα ήταν ο Θεός του ποδοσφαίρου Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα. Ο Πάκο ήταν από τους πρώτους που έμαθε για την τεράστια μεταγραφή (και για την οποία είχαμε και θέμα στο podcast μας). Για πολλές μέρες τριγύριζε σε ολόκληρη τη Σεβίλλη με έναν μάνατζερ για να βρουν σπίτι. Μέχρι που ο μάνατζερ του είπε: «Ξέρεις για ποιον ψάχνουμε σπίτι, ε; Για τον Μαραντόνα». Πολύ πριν οι δημοσιογράφοι μάθουν τι συμβαίνει, ο Πάκο είχε μεταφέρει τα ρούχα του Ντιέγκο στο νέο σπίτι του στη Σεβίλλη και δεν είχε πει σε κανέναν τα ευχάριστα. Εργάτης, αλλά και άνθρωπος εμπιστοσύνης.
Ο Πάκο έχει κάνει λίγο πολύ τα πάντα. Από το πλύσιμο των εμφανίσεων και ξυλουργικές εργασίες, μέχρι να μαζεύει τις μπάλες και να προσέχει τα σπίτια των παικτών της Σεβίλλης όταν αυτοί έφευγαν για διακοπές το καλοκαίρι. Του άφηναν τα κλειδιά να ποτίζει τις γλάστρες. Υπάρχει ένα βίντεο από τότε που κόουτς ήταν ο Κάρλος Μπιλάρδο, στο οποίο ο παμπόνηρος Αργεντινός τον φωνάζει και του λέει πού ακριβώς να κάτσει δίπλα στον πάγκο, έτσι ώστε να βρίσκεται μπροστά στις κάμερες και αυτές να μην μπορούν να καταγράφουν τον προπονητή. Ήταν τέτοια η σχέση του με τους παίκτες που ακόμα και όταν έφευγαν, τους βοηθούσε. To 1992 ήταν αυτός που βοήθησε στη μετακόμιση τον Ιβάν Ζαμοράνο όταν πήρε μεταγραφή για τη Ρεάλ Μαδρίτης από τη Σεβίλλη. Το 1994 έκανε την ίδια διαδρομή, πακετάροντας έπιπλα και κουβαλώντας τα πράγματα του Ντιέγκο Σιμεόνε για να εγκατασταθεί στην πρωτεύουσα. Ακόμα και τα πρόσφατα χρόνια ήταν σχολαστικός μέχρι αηδίας, φουσκώνοντας τις μπάλες με μεγάλη προσοχή για να είναι έτοιμες για το ματς. «Το χειρότερο που μπορείς να μου κάνεις είναι να μου πεις ότι λείπει μια μπάλα», είχε πει σε μια δημοσιογράφο.
Το 2023, ο Πάκο άνοιξε το μουσείο του στο El Dia Despues
Ο Πάκο είναι τόσο συνυφασμένος με το Ραμόν Σάντσεθ Πινχουάν που έχει τον δικό του χώρο μέσα σε αυτό. Το δικό του δωμάτιο που στην ουσία έχει μετατρέψει σε ένα μουσείο για τη Σεβίλλη, μουσείο με εκθέματα που ο ίδιος συγκέντρωσε στα τόσα χρόνια ιστορίας τους στον σύλλογο. Εκεί στα έγκατα του νότιου πετάλου, σε έναν σχετικά μικρό χώρο, ο Ξυλουργός επιδεικνύει με μεγάλη υπερηφάνεια τα εκθέματά του. Φωτογραφίες, φανέλες, παπούτσια, ποτήρια, λάβαρα, πιάτα, μπάλες, μετάλλια, παιχνίδια, αναμνηστικά μπρελόκ, τα λουκέτα που έκλειναν τις θύρες, κίτρινες και κόκκινες κάρτες με αυτόγραφα διαιτητών και οτιδήποτε μπορεί να βάλει κανείς στο μυαλό του από την ιστορία της Σεβίλλης, καθώς και από τη δική του ιστορία, όπως τις “ταυτότητες εργαζομένου” του που… άνοιγαν οποιαδήποτε πόρτα στο γήπεδο. Όχι ότι χρειαζόταν δηλαδή να δείξει ποιος είναι, αφού τον ήξεραν όλοι. Μέσα εκεί μπορεί κανείς να δει παίκτες όπως ο Μαραντόνα, ο Σούκερ, ο Μανόλο Χιμένεθ, ο Τσιάρτας, ο Ράκιτιτς. Και φυσικά δυο παιδιά της Σεβίγια που έφυγαν νωρίς και στους οποίους είχε μεγάλη αδυναμία. Τον Αντόνιο Πουέρτα και τον Χοσέ Αντόνιο Ρέγιες.
Όσο όμως υπάρχει το συναίσθημα στο ποδόσφαιρο, άλλο τόσο υπάρχει και η ψυχρή λογική. Ή μάλλον ο παραλογισμός στη συγκεκριμένη περίπτωση. Έτσι λοιπόν, το καλοκαίρι του 2024 ο κόσμος της Σεβίλλης έμαθε ότι εξαιτίας των σοβαρών οικονομικών προβλημάτων, η διοίκηση του συλλόγου αποφάσισε να κάνει αυστηρές περικοπές και να διώξει πολλούς υπαλλήλουςς. Μεταξύ των θυμάτων ήταν ο προπονητής των ακαδημιών Ερνέστο Τσάο που ήταν για 19 χρόνια στην ομάδα, η Βικτόρια Μολινς, υπάλληλος για 20 χρόνια στην μπουτίκ του συλλόγου, και το μεγαλύτερο σοκ, η ζωντανή ιστορία της Σεβίλλης ο Πάκο. Ο παλαιότερος υπάλληλος της ομάδας, ο μοναδικός που είχε γνωρίσει τον πρόεδρο Ραμόν Σάντσεθ Πινχουάν από τον οποίο το γήπεδο πήρε το όνομά του. Ό,τι δεν κατάφερε η γυναίκα του που του έλεγε όταν έγινε 80 να γυρίσει σπίτι του επιτέλους, το κατάφερε η οικονομική πολιτική της διοίκησης. Ο Φρανθίσκο Ντουράν απολύθηκε χωρίς δεύτερη σκέψη.
Όταν του το ανακοινώθηκε, ο Φρανθίσκο άρχισε να τρέμει και πολλοί ανησύχησαν ότι θα πάθαινε τίποτα. Είναι εύκολο να σου λένε ότι σταματάς να κάνεις αυτό που έκανε για 60φευγα χρόνια; Κάτι που το λάτρευες; Ότι δεν μπορείς να πηγαίνεις καθημερινά στο δεύτερο σπίτι σου; Οι οργανωμένοι οπαδοί αντέδρασαν, το ίδιο και ο σύλλογος μικρομετόχων της ομάδας, αλλά ο Πάκο δεν επέστρεψε. Η απόφαση ήταν οριστική. Όπως όμως κάθε σωστός εργάτης και οπαδός του συλλόγου, δεν κράτησε κακία παρά τη θλίψη του. Η ομάδα είναι πάνω από όλους. Συνεχίζει να πηγαίνει στους αγώνες του και το «μουσείο» του έχει μείνει στη θέση του, με τον Πάκο να έχει πρόσβαση. Πριν λίγο καιρό, όταν η Σεβίλλη απέκτησε τον Νιλ Μοπέ, ο Πάκο ήταν αυτός που τον πήγε στο μικρό δωματιάκι και ο Γάλλος ανέβαζε βίντεο εντυπωσιασμένος με την ιστορία του συλλόγου.
Τον Φεβρουάριο, ο Πάκο είχε τα γενέθλιά του. Τα γιόρτασε στο προπονητικό της Σεβίλλης ανάμεσα στους παίκτες και τον Αλμέιδα και έβγαλε τη φωτογραφία που βλέπετε στην αρχή του κειμένου. Έγινε 83 ετών. Αλλά είναι ακόμα εκεί. Και στο τελευταίο ματς με τη Ράγιο, οι οπαδοί του ευχήθηκαν κι αυτοί με τον δικό τους τρόπο και ο Πάκο ήταν εκεί, δίπλα στη γραμμή, να αγωνιά για τη Σεβίλλη και αν θα τα καταφέρει φέτος, σε μια πολύ δύσκολη σεζόν. Γιατί αυτοί οι άνθρωποι ξεχνούν το «εγώ». Σημασία έχει η ομάδα.
blog.stoiximan.gr/
