Σήμερα εκεί βρίσκεται μια πόλη 41.000 κατοίκων. Κοντά στο κέντρο της υπάρχει ένα σύγχρονο γήπεδο 10.000 θέσεων. Σε αυτό αγωνίζεται η καλύτερη ομάδα της χώρας και μια από τις πιο πετυχημένες, βάσει αποτελεσμάτων, στον πλανήτη τα τελευταία χρόνια. Μια ομάδα που ιδρύθηκε μετά την ολοκλήρωση της κατασκευής της πόλης. Πώς έγιναν όλα αυτά μέσα σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα; «Όταν θέλεις κάτι πολύ, όλο το σύμπαν συνωμοτεί ώστε να το αποκτήσεις» που λέει και η κλισέ φράση. Στο Τουρκμενιστάν αυτό μεταφράζεται ως «όταν ο πρόεδρος θέλει κάτι πολύ, όλη η χώρα κάνει τα πάντα για να το αποκτήσει».
Το Τουρκμενιστάν είναι μια χώρα 7 εκατομμυρίων κατοίκων στην Κεντρική Ασία που έγινε ανεξάρτητη το 1991. Τα πρώτα 15 χρόνια μετά την ανεξαρτησία πρόεδρος ήταν ο Σαπαρμουράτ Νιγιάζοφ, που απέκτησε την εξουσία με συνοπτικές διαδικασίες, καθώς για λόγους που δεν θα σταθούμε τώρα ήταν ο μόνος υποψήφιος στις εκλογές. Ένα χρόνο αργότερα ανύψωσε λίγο ακόμα τον εαυτό του, αυτοανακηρύχθηκε «Ηγέτης όλων των Τουρκομάνων» και εγκαθίδρυσε ένα αυταρχικό καθεστώς, χωρίς καμία μορφή αντιπολίτευσης. Στην ουσία, πρόκειται για ένα πολύ κλειστό κράτος, που δεν δέχεται εύκολα ξένους επισκέπτες, γεγονός που ενισχύει το μυστήριο γύρω από τις συνθήκες διαβίωσης στο εσωτερικό του. Τις περισσότερες φορές που ακούγεται το όνομα του παραέξω είναι για κάποια εκκεντρικότητα του ηγέτη της. Πολύ γρήγορα ο Νιγιάζοφ μετέτρεψε τη χώρα σε σε ένα σουρεαλιστικό σκηνικό προσωπικής λατρείας, θεσπίζοντας νόμους που θα ζήλευαν ακόμα και κινηματογραφικοί δικτάτορες σε γραφικές κωμωδίες.
Για να πάρετε μια μικρή ιδέα: Έδωσε το όνομα του σε πόλεις, σχολεία, δρόμους και αεροδρόμια και γέμισε τη χώρα με αγάλματα του. Kατήργησε την τουρκμενική λέξη για το ψωμί και την αντικατέστησε με το όνομα της μητέρας του. Έδωσε στους μήνες και τις ημέρες ονόματα μελών της οικογένειάς του. Έγραψε ένα βιβλίο με τις απόψεις και τις σκέψεις του για τη ζωή, το οποίο έγινε υποχρεωτικό σχεδόν παντού: Στα σχολεία, στα πανεπιστήμια, στις συνεντεύξεις για μια θέση στο δημόσιο και στην τηλεόραση. Ακόμη και σε εξετάσεις για δίπλωμα οδήγησης (!) κάποιες από τις ερωτήσεις προέρχονταν από το βιβλίο αυτό. Απαγόρευσε τα χρυσά δόντια, τα βιντεοπαιχνίδια, την όπερα, τα γένια και τα μακριά μαλλιά στους νέους άντρες, τις βιβλιοθήκες στην επαρχία και διάφορα άλλα «αντι-τουρκμενικά πράγματα» που δεν του άρεσαν. Για να κρατά τους αξιωματούχους του σε φόρμα, διέταξε να κατασκευαστεί μια τεράστια «Διαδρομή Υγείας» σε ένα βουνό δίπλα στην πρωτεύουσα. Η διαδρομή είχε μήκος 32 χιλιόμετρα και ο Νιγιάζοφ απαίτησε από τους υπουργούς του να την περπατούν μία φορά το χρόνο. Ο ίδιος βέβαια το απέφευγε, λέγοντας πως έχει θέμα με την καρδιά, γι’ αυτό και χρησιμοποιούσε ελικόπτερο που τον πήγαινε στον τερματισμό όπου και υποδεχόταν τους εξαντλημένους περιπατητές.
Όταν ο Νιγιάζοφ έφυγε από τη ζωή, το 2006, την εξουσία ανέλαβε ο αντιπρόεδρος του, Γκουρμπανγκουλί Μπερντιμουχαμέντοφ (ένα όνομα που γράφεται μόνο με copy-paste). Αυτός αν και απέσυρε κάποιες από τις απαγορεύσεις του προκατόχου του, έκανε ό,τι μπορούσε για να διατηρήσει το επίπεδο εκκεντρικότητας σε υψηλά επίπεδα. Για αρχή, μετέτρεψε την πρωτεύουσα σε λευκή πόλη, καθώς έχει αδυναμία στο άσπρο, που θεωρεί πως φέρνει τύχη. Για να το πετύχει αυτό χρησιμοποίησε λευκό μάρμαρο στα περισσότερα κτίρια και απαγόρευσε την κυκλοφορία των αυτοκινήτων που δεν είναι άσπρα ή έστω ασημένια. Όσοι κάτοικοι της πόλης είχαν αμάξια άλλου χρώματος αναγκάστηκαν να τα βάψουν. Ως λάτρης της «δράσης», γύριζε βίντεο όπου πυροβολούσε σε ακίνητους στόχους ενώ έκανε… ποδήλατο, έκανε τον dj, έγραφε ραπ τραγούδια, έκανε drift με αγωνιστικά αυτοκίνητα και προσπαθούσε να σπάσει όσα περισσότερα ρεκόρ Γκίνες μπορούσε. Κατά προτίμηση, τα πιο άκυρα και κουλά ρεκόρ που μπορεί να σκεφτεί ένας άνθρωπος. Πάνω από όλα, λάτρευε τα άλογα, γι’ αυτό και έγραψε τραγούδια και βιβλία γι’ αυτά, θεσμοθέτησε μια «Εθνική Μέρα Αλόγου» και γέμισε τη χώρα με αγάλματα αλόγων. Περισσότερα γι’ αυτόν μπορείτε να μάθετε στο γραφικό αφιέρωμα που του έκανε ο Τζον Όλιβερ στο «Last Week Tonight» (το βίντεο στο τέλος του άρθρου).
Ανάμεσα σε όλες αυτές τις παλαβές ιδέες, εμπνεύστηκε και τη δημιουργία μιας νέας «έξυπνης και σύγχρονης πόλης» δίπλα ακριβώς στην πρωτεύουσα, που ουσιαστικά θα αποτελούσε το magnum opus της ζωής του. Η πόλη χτίστηκε μέσα σε λιγότερο από 4 χρόνια, κόστισε μερικά δισεκατομμύρια δολάρια και ονομάστηκε Αρκαντάγκ, δηλαδή «προστάτης» που εντελώς τυχαία είναι και το παρατσούκλι του Μπερντιμουχαμέντοφ. Κι επειδή πόλη χωρίς ομάδα δεν μπορεί να λογίζεται ως σοβαρή, ο «Εθνικός Ηγέτης του Τουρκμενικού Λαού» απαίτησε να δημιουργηθεί ταυτόχρονα και μια ομάδα με το ίδιο ακριβώς όνομα. Έτσι τον Απρίλιο του 2023 ιδρύθηκε η Αρκαντάγκ, που εννοείται πως έχει ένα άλογο στο σήμα της και το παρατσούκλι της είναι «Λευκό Άλογο».
Αν και ένα χρόνο πριν την ίδρυση της ομάδας ο Μπερντιμουχαμέντοφ είχε παραδώσει την εξουσία της χώρας στο γιο του, η επιρροή και η δύναμη του παρέμεινε μεγάλη. Γι’ αυτό και δεν αποτελεί ιδιαίτερη έκπληξη το ότι δεν επέλεξε αξιοκρατικές μεθόδους στη σύσταση της νέας ομάδας. Η Αρκαντάγκ τοποθετήθηκε απ’ ευθείας στην πρώτη κατηγορία ενώ για χάρη της πήρε παράταση και η μεταγραφική περίοδος. Κι αυτά ήταν μόνο η αρχή. Μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα ο σύλλογος στελεχώθηκε με μερικούς από τους καλύτερους ποδοσφαιριστές στη χώρα. Η ομάδα του «Εθνικού Ηγέτη του Τουρκμενικού Λαού» δεν γινόταν να είναι μια ομάδα της σειράς. Η μισή εθνική του Τουρκμενιστάν μετακόμισε στην νέα πόλη, χωρίς φυσικά οι σύλλογοι στους οποίους αγωνίζονταν να έχουν κάποιο λόγο στις μεταγραφές. Όπως είπαμε, στη χώρα δεν υπάρχει καμία μορφή σοβαρής αντιπολίτευσης. Δεκαέξι ποδοσφαιριστές αποχώρησαν από τις δυο ομάδες που είχαν τερματίσει στις πρώτες δυο θέσεις στο προηγούμενο πρωτάθλημα για να ενισχύσουν το νέο μεγάλο εγχείρημα και να ικανοποιήσουν τον πρώην ηγέτη. Ανάμεσα τους και ο Ντίνταρ Ντουρντίεφ, ένας από τους κορυφαίους σκόρερ της χώρας που την προηγούμενη σεζόν είχε 32 γκολ σε 36 ματς. Η Αρκαντάγκ έγινε μια κανονική «dream team», την ώρα που οι υπόλοιπες μεγάλες ομάδες αποδυναμώθηκαν σημαντικά.
Το αποτέλεσμα αυτών των αλλαγών φάνηκε αμέσως. Με τον Ντουρντίεφ να σκοράρει ανελλιπώς (αυτά τα τρία χρόνια έχει 95 γκολ σε 102 συμμετοχές, νούμερα που θα ζήλευε μέχρι και ο Μαξίμ Τσιγκάλκο!) η Αρκαντάγκ σάρωσε τα πάντα στο πέρασμα της. Στο τέλος της πρώτης σεζόν πανηγύρισε το πρωτάθλημα, έχοντας κάνει 24 νίκες σε 24 ματς, με γκολ 83-17. Ακολούθησαν άλλα δυο πρωταθλήματα και τρία κύπελλα, όλα μόνο με νίκες. Μέχρι και σήμερα η ομάδα δεν έχει καταγράψει ούτε ισοπαλία, ούτε ήττα στις εγχώριες διοργανώσεις ενώ τρέχει ένα εξωγήινο σερί 82 συνεχόμενων νικών στο πρωτάθλημα. Ένα ρεκόρ που πάντως δεν έχει καταχωρηθεί στο βιβλίο των ρεκόρ Γκίνες, λόγω βάσιμων αμφιβολιών για την εγκυρότητα της διοργάνωσης. Με απλά λόγια, τίποτα από όλα αυτά που γίνονται στο πρωτάθλημα του Τουρκμενιστάν δεν είναι φυσιολογικό.
Εκτός συνόρων τα πράγματα είναι λίγο διαφορετικά. Σε ένα από τα πρώτα της παιχνίδια στο «Τσάλεντζ Λιγκ», την τρίτη διοργάνωση της Ασίας (κάτι σαν το ασιατικό Κόνφερενς, στο οποίο αγωνίζονται μόνο ομάδες από τα πιο αδύναμα πρωταθλήματα της ηπείρου), η Αρκαντάγκ ηττήθηκε στα τέλη του 2024 από την Αλ-Αραμπί από το Κουβέιτ. Εκείνη ήταν και η πρώτη ήττα στην ιστορία του συλλόγου, 1,5 χρόνο μετά την ίδρυση του. Παρά το σοκ από την πρωτόγνωρη αίσθηση της ήττας, η Αρκαντάγκ κατάφερε στο τέλος να κερδίσει και εκείνον τον τίτλο, δείχνοντας πως μπορεί να γίνει αρκετά ανταγωνιστική και εκτός των ορίων της δύναμης του Μπερντιμουχαμέντοφ. Αυτό ήταν το 9ο τρόπαιο της σε 9 διοργανώσεις που έχει αγωνιστεί έως τώρα!
Κατά την επιστροφή της ομάδας στην πόλη οργανώθηκε παρέλαση στην οποία οι κάτοικοι αποθέωσαν τους νικητές. Σύμφωνα με κάποια ρεπορτάζ, οι παίκτες ήταν δυσαρεστημένοι με το πριμ της κατάκτησης του τροπαίου, καθώς θεωρούσαν πως θα έπρεπε να λάβουν κατιτίς παραπάνω από αυτό που πήραν (περίπου 1000 δολάρια). Η επίσημη ενημέρωση από την άλλη έλεγε πως οι ίδιοι οι παίκτες ζήτησαν να δοθούν τα χρήματα σε ένα από τα ιδρύματα του Μπερντιμουχαμέντοφ. Κανένας εκ των ποδοσφαιριστών δεν τόλμησε να αμφισβητήσει την επίσημη ενημέρωση.
Φέτος ο σύλλογος ανέβηκε ένα σκαλί με τη συμμετοχή του στο «Τσάμπιονς Λιγκ 2», που όπως είναι εύκολα αντιληπτό είναι η δεύτερη μεγαλύτερη διοργάνωση της Ασίας. Κάτι σαν το Γιουρόπα Λιγκ δηλαδή. Παρά το γεγονός ότι εκεί ηττήθηκε ξανά σε ένα παιχνίδι, κατάφερε να περάσει τη φάση των ομίλων ως 2ος και να βρεθεί στη «Φάση των 16», όπου αυτές τις μέρες δίνει τα σημαντικότερα παιχνίδια της (πολύ σύντομης) ιστορίας του, απέναντι στην Αλ Νασρ του Κριστιάνο Ρονάλντο.
Αν και ο Πορτογάλος δεν ταξίδεψε στο Τουρκμενιστάν στο πρώτο παιχνίδι, λόγω της αποχής που έκανε, η ομάδα του επικράτησε με 0-1 και έχει το πάνω χέρι στην υπόθεση πρόκριση. Η Αρκαντάγκ πάντως θα πάει στη Σ. Αραβία για να κυνηγήσει τη μεγάλη ανατροπή. Ακόμα κι αν δεν τα καταφέρει πάντως, ξέρει πως οι επόμενες κούπες δεν θα αργήσουν. Το νέο πρωτάθλημα στο Τουρκμενιστάν ξεκινάει σε λίγο καιρό και το τρόπαιο πιθανόν έχει ήδη γραμμένο πάνω του το όνομα της νικήτριας ομάδας.
