Τα χειρότερα 20 δευτερόλεπτα στην ιστορία του ποδοσφαίρου

 Το ματς ανάμεσα στην QPR και τη Manchester City, για τον τέταρτο γύρο του FA Cup, εξελισσόταν ήδη σε ένα σκληρό και αποδιοργανωμένο παιχνίδι, χαρακτηριστικό της πρώιμης εποχής της Premier League, όταν η ποιότητα της αγωνιστικής εικόνας δεν είχε ακόμη αγγίξει τα σύγχρονα επίπεδα τεχνικής και κατοχής μπάλας. Όπως σημειώνουν αργότερα σχολιαστές, το ποδόσφαιρο εκείνης της εποχής είχε έναν πιο “άγαρμπο” χαρακτήρα, με βεβιασμένες αποφάσεις, πολύ φυσικό παιχνίδι και εμφανείς αδυναμίες σε έλεγχο ρυθμού και τακτική συνοχή. Ωστόσο, τίποτα δεν προμήνυε την απόλυτη κατάρρευση που θα ακολουθούσε σε αυτό το σύντομο, αλλά θρυλικό πια, διάστημα.

Η φάση ξεκινά από ένα κόρνερ της QPR. Οι αμυντικοί της City δείχνουν πλήρη αμηχανία, καθώς αποτυγχάνουν να απομακρύνουν σωστά την μπάλα, επιτρέποντας μία αλληλουχία αποτυχημένων προσπαθειών και κακών επιλογών που καθιστούν τη φάση ένα είδος ζωντανής παρωδίας. Αντί ένας από τους παίκτες να καθαρίσει με ασφάλεια την μπάλα, ο μέσος της City, Στιβ ΜακΜάχον, αποφασίζει να τη γυρίσει προς τον τερματοφύλακά του, τον Τόνι Κότον, επιλογή που όπως αποδεικνύεται είναι καταστροφική, αφού ο Κότον αιφνιδιάζεται, χάνει το σωστό timing και αναγκάζεται να κάνει μια απεγνωσμένη προσπάθεια να καλύψει το λάθος, πέφτοντας στα πόδια των αντιπάλων σε μια χαοτική κίνηση που δεν βοηθά σε τίποτα την άμυνά του. Το παιχνίδι, από εκείνο το δευτερόλεπτο και μετά, μοιάζει σαν να αποσυντίθεται μπροστά στα μάτια θεατών και παικτών. Η μπάλα αναπηδά, χτυπάει πάνω σε σώματα παικτών, κανείς δεν δείχνει να έχει τον έλεγχο, σαν οι δύο ομάδες να έχουν παγιδευτεί σε ένα στιγμιαίο blackout συντονισμού

Ο Κότον προσπαθεί ξανά να διώξει την μπάλα μακριά, αλλά το χτύπημά του βρίσκει πάνω σε παίκτη της QPR και επιστρέφει επικίνδυνα, δημιουργώντας έναν απίθανο κίνδυνο εκεί όπου κανονικά δεν υπήρχε κανένα. Τότε, σε μια από τις πιο αξιομνημόνευτες στιγμές της σκηνής, η μπάλα στρώνεται μπροστά στον Λες Φέρντιναντ, έναν επιθετικό γνωστό για την κλινική του ικανότητα στο σκοράρισμα. Η εστία είναι κυριολεκτικά άδεια, η απόσταση μικρότερη από δύο μέτρα, και όλα μοιάζουν να οδηγούν σε ένα εύκολο και αναπόφευκτο γκολ. Ωστόσο, μέσα σε αυτό το καταστροφικό πλαίσιο, ακόμη και ο Φέρντιναντ δείχνει να “κολλάει”. Γλιστράει, μπερδεύει τα πόδια του, χάνει την ισορροπία του και στέλνει την μπάλα δίπλα από το δοκάρι σε μία από τις πιο αδιανόητες χαμένες ευκαιρίες που έχουν καταγραφεί ποτέ σε επαγγελματικό επίπεδο. Η στιγμή αυτή, που θα περίμενε κανείς να είναι ο θριαμβευτικός επίλογος μιας ανοργάνωτης άμυνας, μετατρέπεται σε αποκορύφωμα της γενικότερης αποτυχίας: ούτε οι μεν ούτε οι δε μπορούν να ολοκληρώσουν κάτι βασικό — οι μεν να αμυνθούν, οι δε να σκοράρουν. 

Καθώς η μπάλα κυλάει άουτ και η φάση τελειώνει, το Loftus Road μοιάζει για μια στιγμή παγωμένο. Οι θεατές, είτε φίλαθλοι της QPR είτε της City, χρειάζονται λίγο χρόνο για να επεξεργαστούν αυτό που μόλις είδαν. Ήταν ένα κράμα ατυχίας, κακών αποφάσεων, έλλειψης ψυχραιμίας και τεχνικών λαθών, ένα τέλειο δείγμα της άνισης ποιότητας που χαρακτήριζε μέρος του αγγλικού ποδοσφαίρου εκείνης της περιόδου. Αργότερα, η στιγμή αυτή θα γινόταν viral δεκαετίες πριν εφευρεθεί ο όρος: θα συζητιόταν σε περιοδικά, τηλεοπτικά αφιερώματα, social media, και θα ψηφιζόταν από ιταλικό περιοδικό ως “η χειρότερη αλληλουχία παιχνιδιού στην ιστορία του αθλήματος”.

Το υπόλοιπο παιχνίδι συνεχίστηκε φυσιολογικά, με τη Manchester City τελικά να κερδίζει με 2–1, αλλά είναι εντυπωσιακό πως αυτό το μικρό κομμάτι του αγώνα επισκίασε τα πάντα. Καμία τακτική ανάλυση, κανένα γκολ, καμία απόφαση διαιτητή δεν έμεινε τόσο βαθιά χαραγμένη στη μνήμη όσο αυτά τα 20 δευτερόλεπτα. Το επεισόδιο αυτό είναι πλέον κάτι περισσότερο από μια άτυχη φάση: έχει εξελιχθεί σε πολιτισμικό σημείο αναφοράς, ένα υπενθυμιστικό ότι το ποδόσφαιρο, όσο όμορφο κι αν είναι, κρύβει μέσα του και στιγμές απόλυτης αδεξιότητας – ανθρώπινες, απρόβλεπτες, σχεδόν κωμικές. Κι όμως, ίσως ακριβώς γι’ αυτό το αγαπούν οι φίλαθλοι: γιατί μέσα στην ατέλεια, βρίσκουν την αυθεντικότητα του παιχνιδιού.

cult24.gr