Μια διαφορετική, βαθιά ανθρώπινη πλευρά της ιστορίας του Πολυτεχνείου έρχεται στο φως μέσα από την εξομολόγηση του ανιψιού του Νικόλαου Ντερτιλή, 53 χρόνια μετά την εξέγερση του Νοεμβρίου του 1973. Ο Ανδρέας Σουβαλιώτης, βρέθηκε αντιμέτωπος με τη δύσκολη αλήθεια για το παρελθόν της οικογένειάς του και περιγράφει πώς ο ίδιος άνθρωπος που θυμάται με αγάπη από τα παιδικά του χρόνια ήταν ένας από τους πρωταγωνιστές της βίαιης καταστολής στο Πολυτεχνείο.
Ο Ντερτιλής υπήρξε υψηλόβαθμο στέλεχος της δικτατορίας και καταδικάστηκε σε ισόβια κάθειρξη για τη δολοφονία του 20χρονου Μιχάλη Μυρογιάννη, ενώ πέθανε στη φυλακή το 2013. Στην ανάρτησή του, ο ανιψιός του μιλά για τις αναμνήσεις από τις επισκέψεις στο κελί του, τα γράμματα που λάμβανε και τη σύγκρουση που εξακολουθεί να βιώνει ανάμεσα στην προσωπική του σχέση μαζί του και στα εγκλήματα που διέπραξε.
Ολόκληρη η ανάρτηση:
«Εκείνη τη νύχτα, πριν από 53 χρόνια, ο θείος μου πυροβολούσε και σκότωνε φοιτητές του Πανεπιστημίου.
Ήταν ένα από τα κεντρικά πρόσωπα της διαβόητης ελληνικής χούντας και είχε αναλάβει την καταστολή της φοιτητικής εξέγερσης στο Πολυτεχνείο της Αθήνας, τον Νοέμβριο του 1973.
Οδήγησε ένα τάγμα αρμάτων μάχης μέσα στον χώρο του Πολυτεχνείου, έριξε την κεντρική πύλη του Πανεπιστημίου και άρχισε να πυροβολεί αδιακρίτως εναντίον των φοιτητών που διαδήλωναν. Κάποια στιγμή, μάλιστα, κατά τη διάρκεια αυτής της «μάχης», γύρισε προς τον οδηγό του και καυχήθηκε για την ευστοχία του.
Αυτός ήταν ο θείος μου. Ένας βάναυσος δικτάτορας και δολοφόνος.
Για μένα, όμως, όταν ήμουν μικρό παιδί, ήταν απλώς ο αγαπημένος μου θείος. Με αγαπούσε πραγματικά. Κι αυτό ήταν όλο όσα γνώριζα και όσα μπορούσα να καταλάβω για εκείνον.
Όταν μπήκε στη φυλακή, ήμουν ακόμη μικρός και εκείνος παρέμενε στα μάτια μου ο μεγαλόσωμος, επιβλητικός, αξιοσέβαστος, σοφός και στοργικός θείος μου. Δεν καταλάβαινα πραγματικά γιατί τον είχαν πάρει μακριά μου. Μου έλειπε και αγαπούσα να τον επισκέπτομαι όσο συχνά μπορούσε να με πηγαίνει η θεία μου. Κι εκείνος συνέχιζε να μου γράφει, στέλνοντάς μου αμέτρητα γράμματα γεμάτα ζεστά λόγια, ενδιαφέρον και ενθάρρυνση.
Και μετά μεγάλωσα και κατάλαβα πολύ περισσότερα για εκείνον.
Πέθανε στη φυλακή πριν από περίπου δώδεκα χρόνια.
Κάθε φορά που βρίσκομαι στην Αθήνα, εξακολουθώ να πηγαίνω και να αντικρίζω εκείνη την πεσμένη πύλη του Πολυτεχνείου, που έχει γίνει μνημείο προς τιμήν όλων των φοιτητών που έχασαν τη ζωή τους εκείνη τη νύχτα.
Κοιτάζω επίμονα εκείνο το σκουριασμένο, στραπατσαρισμένο μέταλλο και προσπαθώ να ξεμπερδέψω την πιο παράλογη, την πιο εξωπραγματική σύγκρουση που υπάρχει μέσα στην καρδιά και στο μυαλό μου.
Ήταν ο θείος μου. Με αγαπούσε πραγματικά. Και ήταν δολοφόνος.