Απέναντι σε αυτό το όνειδος για τα 100χρονα του ΑΠΟΕΛ, η πρώτη, σπασμωδική, αντίδραση του δημοκρατικού κόσμου στα σόσιαλ ήταν η απαίτηση για άμεση «τοποθέτηση» και καταδίκη από τη διοίκηση του σωματείου. Κατανοητή μεν αλλά πόσο χρήσιμο θα ήταν αλήθεια κάτι τέτοιο; Από πότε ένας αθλητικός οργανισμός ενός αιώνα καθίσταται απολογούμενος επειδή ένας ή περισσότεροι υποστηρικτές του αποφάσισαν να δωρίσουν ένα εμπορικό προϊόν της ομάδας σε έναν αμετανόητο νεοναζί; Το να επιβάλλεται σε ένα σωματείο η υποχρέωση έκδοσης «πιστοποιητικών φρονημάτων» για τις ιδιωτικές πράξεις όσων δηλώνουν οπαδοί του ισοδυναμεί με αποδοχή της συλλογικής ενοχής, ανοίγοντας μια κερκόπορτα παραλογισμού όπου κάθε σύλλογος θα πρέπει καθημερινά να διαχωρίζει τη θέση του από οποιονδήποτε παραβατικό φοράει τα χρώματά του. Δεν βγάζει κανένα νόημα, αφήστε που μια επίσημη απάντηση της διοίκησης θα τα έκανε πολύ χειρότερα καθώς θα χάριζε στον συγκεκριμένο αυτό που απεγνωσμένα επιδιώκει: την αναβάθμιση μιας ουσιαστικά οπαδικής μαλακίας σε δημόσιο διάλογο ανάμεσα σε έναν ιστορικό σύλλογο και έναν κατάδικο ο οποίος κανονικοποιείται ως ισότιμος συνομιλητής. Χώρια η δημοσιότητα, Barbra Streisand effect αλλά με σβάστικες. Η θεσμική αποστασιοποίηση και η άρνηση συμμετοχής σε αυτό το επικοινωνιακό παιχνίδι δεν αποτελούν ένδειξη αδυναμίας, αλλά τη μόνη υπεύθυνη στάση απομόνωσης της προβοκάτσιας.
Από την άλλη, η εκκωφαντική υποκρισία και κατάντια κάποιων εγχώριων μέσων ενημέρωσης που παρουσίασαν το συμβάν περίπου ως... κανονική αθλητική είδηση με ολίγη από lifestyle χαριτωμενιά, ενώ από όλες τις ιδιότητες του Κασιδιάρη αναφέρουν εκείνη του... πρώην βουλευτή παραλείποντας τεχνηέντως τη βασικότερη: του καταδικασμένου εγκληματία για τη διεύθυνση μιας ναζιστικής εγκληματικής οργάνωσης, η δράση της οποίας βάφτηκε με αίμα, από τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα και του Σαχζάτ Λουκμάν, μέχρι τις δολοφονικές επιθέσεις εναντίον συνδικαλιστών του ΠΑΜΕ και Αιγύπτιων αλιεργατών, τη βία στα τάγματα εφόδου και τον συστηματικό τρόμο στους δρόμους. Κι όμως, απέναντι σε αυτό το βαρύ ποινικό μητρώο, κάποια μέσα ενημέρωσης επέλεξαν τη δημοσιογραφία του απόλυτου ισαποστακισμού, υποβιβάζοντας τη ναζιστική βία σε ανάλαφρο lifestyle ρεπορτάζ με νερόβραστους -δήθεν ουδέτερους- τίτλους τύπου «αίσθηση προκάλεσε η ανάρτηση» και «ποικίλες αντιδράσεις». Και λέω «δήθεν» γιατί όταν σκόπιμα δεν λες τα πράγματα όπως είναι αλλά τα παραφράζεις ή παραποιείς, δεν λέγεται «ουδετερότητα» αλλά «σιωπηλή αποδοχή» που είναι πολύ χειρότερη από τη φανερή γιατί είσαι και χέστης συν τοις άλλοις.
Αναρωτιέμαι εάν οι ίδιοι που παρουσίασαν τον Κασιδιάρη με τη φανέλα του ΑΠΟΕΛ ως «αξιοσημείωτο γεγονός» χωρίς το ίχνος μιας καταδίκης ή έστω αποδοκιμασίας, αν θα έκαναν το ίδιο εάν με την ίδια φανέλα με το όνομά του πόζαρε περήφανος ο διαβόητος κομμωτής, ο Μεταξάς ή κάποιος άλλος καταδικασμένος εγκληματίας. Γιατί η καταδίκη για διεύθυνση εγκληματικής οργάνωσης αντιμετωπίζεται με μιντιακή συγκατάβαση και όχι με τον αυτονόητο αποτροπιασμό που θα προκαλούσε οποιοσδήποτε άλλος κατάδικος;
Όμως γνωρίζουμε καλά την (άβολη) απάντηση: γιατί πολύ απλά ο Κασιδιάρης δεν καταγράφεται ως κοινός εγκληματίας, αλλά ως «πατριώτης που διώκεται», «πολιτικός κρατούμενος», «λαϊκός ήρωας» ή όποια άλλη μαλακία σκεφτούν τα πλυντήρια της ακροδεξιάς για να κοιμούνται πιο ήσυχοι τα βράδια. Δεν λέω φυσικά ότι όλοι οι ξεπλένηδες του Κασιδιάρη είναι ομοϊδεάτες του, υπάρχουν και οι γνώριμοι ισαποστάκηδες, «κυρ Παντελήδες» ή απλά χέστηδες που φοβούνται μην τυχόν κοπούν οι δημόσιες σχέσεις και τα χαριεντίσματα με την τρίτη μεγαλύτερη πολιτική δύναμη της χώρας (και δυνητική αυριανή κυβέρνηση).Αλλά είναι να τους αδικείς; Ακολουθούν το παράδειγμα «δημοκρατικών παρατάξεων» όπως ο ΔΗΣΥ και το ΔΗΚΟ που δηλώνουν ευθαρσώς ότι δεν έχουν κανένα πρόβλημα να συνεργαστούν με το ΕΛΑΜ (το οποίο ας μην εξχνάμε πως έστησε και οργάνωσε ο Κασιδιάρης διορίζοντας τον Χρίστου ισόβιο πρόεδρο). Κατά τ’ άλλα «Ελλάς Κύπρος Ενωσις». Δείτε μόνο πως αντιμετώπισαν τα περισσότερα ελληνικά media την «είδηση» (hint: όπως αρμόζει σε έναν πρώην κατάδικο νεοναζί) ή τους Έλληνες πολιτικούς και αξιωματούχους που αρνούνται στις επισκέψεις τους εδώ να συναντηθούν με την ακροδεξιά.
Ο Κασιδιάρης είναι μόνο το σύμπτωμα μιας κοινωνίας σε πλήρη αποσύνθεση.
Ακολουθήστε το Tothemaonline.com στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
