ΠΑΝ.ΣΥ.ΦΙ. ΑΠΟΕΛ: "Μόλις τώρα μπήκαμε στα 100 χρόνια — Συνεχίζουμε να γιορτάζουμε έναν αιώνα ΔΟΞΑΣ!"

Aναλυτικά:

"Τι ζήσαμε ΘΡΥΛΕ μου, τι ζήσαμε αδέλφια. Αυτά που έγιναν το Σαββατοκύριακο θα τα μνημονεύουν γενεές ΑΠΟΕΛΙΣΤΩΝ. Πόση Ιστορία χωράει σε ένα διήμερο, πόσος ΑΠΟΕΛΙΣΜΟΣ χωράει σε 48 ώρες…
Από την Οδό Λήδρας 138, εκεί όπου πριν 100 χρόνια άναψε η Φλόγα. Εκεί μαζεύτηκαν λοιπόν χιλιάδες ΑΠΟΕΛΙΣΤΕΣ, για να βρεθούν σε εκείνο το σημείο και να ταξιδέψουν νοερά έναν αιώνα πίσω. Από εκείνο το ιερό μέρος ξεκίνησε η διαδρομή της Φλόγας, την οποία παράδιδε αθλητής σε αθλητή. Όλοι εκείνοι που καθημερινα δίνουν το δικό τους αγώνα για να κρατούν τη γαλαζοκίτρινη σημαία ψηλά. Πίσω από τη Φλόγα του ΑΠΟΕΛΙΣΜΟΥ, σαν σε μια μυσταγωγία, γενεές γενεών ΑΠΟΕΛΙΣΤΩΝ. Παππούδες, γιαγιάδες, μπαμπάδες, μητέρες, παιδιά και εγγόνια, χιλιάδες ΑΠΟΕΛΙΣΤΕΣ, να μεταφέρουν τη φλόγα από οίκημα σε οίκημα, από όπου χτυπούσε η καρδιά του ΘΡΥΛΟΥ. Σε κάθε στάση ακόμη περισσότεροι, να βγαίνουν από κάθε στενό 50-50, 100-100 και η λαμπαδηδρομία να μετατρέπεται σε μια μεγάλη εξέγερση, σε μια εκδήλωση λατρείας για τη θρησκεία που λέγεται ΑΠΟΕΛΙΣΜΟΣ. Να συμβολίζει τη διαδαδρομή του ΑΠΟΕΛ, που κάθε χρόνο γινόταν ακόμη πιο δύνατο, ακόμη πιο μεγάλο, με την αγάπη και τη βοήθεια του κόσμου του.
Και λίγα εκατοντάδες μέτρα πριν το Σωματείο μας, οι εκπρόσωποι δύο διαφορετικών εποχών, οι μεγάλοι αρχηγοί Νίκος Παντζιαράς και Γιάννος Ιωάννου. Να λαμβάνουν μαζί τη φλόγα του ΑΠΟΕΛΙΣΜΟΥ και να τη μεταφέρουν προς τη γνωστή γωνία. Λίγο πιο πάνω, συναντάνε τον αρχηγό των αρχηγών. Παρόλα τα προβλήματα του, ο μεγάλος Ανδρέας Στυλιανού, υποβασταζόμενος από τους άλλους δύο αρχηγούς, μεταφέρει και αυτός το Φλόγα, για να την παραδώσουν στον ΠΑΝ.ΣΥ.ΦΙ. ΑΠΟΕΛ, που μέσω του αρχηγού του, ανάβει τη Φωτιά μπροστά στο Οίκημα μας. Τρεις χιλιάδες κόσμος περίπου μετέφερε τη φλόγα από την Οδό Λήδρας 138 στο Σωματείο μας, εκεί όπου τους περίμεναν άλλοι τόσοι.
Οι τρεις αρχηγοί, εν μέσω αποθέωσης από τους χιλιάδες ΑΠΟΕΛΙΣΤΕΣ γύρω τους, στέκονται για λιγο μπροστά στη Φλόγα που καίει μανιασμένη. Να κοιτάζουν με περηφάνια τη φωτιά που καίει στην καρδια του κάθε ΑΠΟΕΛΙΣΤΑ. Μια από τις πιο δυνατές στιγμές που ζήσαμε. Δίπλα τους, πίσω τους, μπροστά τους ο κόσμος να παραλληρεί, να ακούγεται “ΖΗΤΩ Ο ΘΡΥΛΟΣ”, “ΖΗΤΩ ΟΙ ΑΡΧΗΓΟΙ”, “ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ”. Με μπροστάρηδες τους τρεις αρχηγούς, οι πρώην συμπαίκτες τους, οι οργανωμένοι οπαδοί μας, χιλιάδες ΑΠΟΕΛΙΣΤΕΣ κατευθύνονται προς το πίσω μέρος του Σωματείου. Και για μια στιγμή σταματάει ο χρόνος. Ο Γκουστάβο Μαντούκα τους περιμένει εκεί. Συγκινημένος, με ένα χάδι που μόνο ένας γιος μπορεί να δώσει με τόση στοργή στο γερασμένο του πατέρα, χαιρετάει τον Ανδρέα Στυλιανού. Ένας Βραζιλιάνος που έπαιξε μπάλα το τη δεκαετία του 2010, σε έναν ποδοσφαιριστή που έπαιξε το 1970, εκεί όλοι μαζί, στον ιερό χώρο του Σωματείου, του ΠΑΝ.ΣΥ.ΦΙ.
Κάπου εκεί αντιλαμβάνεται κάποιος τη δύναμη των στιγμών που περνάμε, ότι μπροστά στα μάτια μας γράφεται ιστορία. Οι γενιές ενώνονται. Όλοι μαζί σαν μία οικογένεια, Στυλιανού, Ιωάννου, Μαντούκα, Παντζιαράδες, χιλιάδες κόσμου ανάμεσα τους, πορεύονται μαζί προς το ιστορικό μας Σωματείο, αυτό που τα δικά μας παιδιά ξανάχτισαν τούβλο - τούβλο, σπιθαμή προς σπιθαμή, για να ξαναμπούν μέσα μετά από τόσα χρόνια.
Λίγο αργότερα ένας-ένας οι παλαίμαχοι μας ανεβαίνουν στη σκηνή και αποθεώνονται από το πλήθος που παραλληρεί. Πολλοί από αυτούς ζητωκραυγάζουν και ευχαριστούν αθλητές που αγωνίστηκαν στο ΘΡΥΛΟ όταν οι ίδοι ήταν ακόμη αγέννητοι. Οι παλαίμαχοι μας που απευθύνονται στον κόσμο είναι συγκινημένοι, ο Μεγάλος Ανδρέας Στυλιανού, που δεν μπορεί να πει πολλά, τα λέει όλα σε δυο προτάσεις: “Λεβέντες ΑΠΟΕΛΙΣΤΕΣ, το ΑΠΟΕΛ είναι θρησκεία”. Ο κόσμος δακρίζει. Στην πρόσοψη του Σωματείο το πανό που αναγράφει “ΑΠΟΕΛ” με τα ονόματα όλων των αδελφών μας που έφθυγαν από τη ζωή. Οι παλαίμαχοι στη σκηνή σηκώνουν τα χέρια στους ουρανούς, χιλιάδες κόσμος από κάτω το ίδιο. Από το Μαντούκα στο Στυλιανού, από τον Εφραίμ στον Τάκη Αντωνίου, από το Γιάννο Ιωάννου στο Νικάκη Καντζηλιέρη, στα παιδιά που βρίσκονται στους ώμους των μπαμπάδων τους, ΓΕΝΙΕΣ ΓΕΝΙΩΝ ΜΑΖΙ, τραγουδούν για τα αδέλφια μας που μας βλέπουν τώρα από τον ουρανό. Και αυτά να μας βλέπουν με περηφάνια όλους μαζί να τους τραγουδάμε, παλαίμαχους και οπαδούς, ένα ΑΠΟΕΛ αδιαίρετο και ενωμένο.
Η ώρα φθάνει 12:00, το ΑΠΟΕΛ μπαίνει στο νέο αιώνα. Οι σκηνές γύρω από το Σωματείο είναι σκηνές αποκάλυψεις, ο ουρανός γίνεται πορτοκαλί, Από τη Μακαρείου μέχρι τη Δασούπολη καίνε όλα. Ταυτόχρονα, ο Αρχάγγελος, ο Στρόβολος, η Έγκωμη, η Μακεδονίτισσα, η Αγλαντζιά, παίρνουν φωτιά! Το είπαμε και το κάναμε, κάθε γωνιά της Λευκωσίας. Χιλιάδες κόσμου, εκστασιασμένος για τα 100 χρόνια του ΘΡΥΛΟΥ, να βάζει το σταυρό που αξιώθηκε να ζήσει αυτή τη στιγμή, που ανήκει στην ευλογημένη γενιά που πέρασε από τον ένα αιώνα στον άλλο. Να ακούγονται ιαχές “ΖΗΤΩ ΤΟ 1926”, “ΖΗΤΩ Ο ΠΟΥΛΙΑΣ”, “ΖΗΤΩ Ο ΘΡΥΛΟΣ”. Οι εικόνες της φλεγόμενης Λευκωσίας ταξίδεψαν σε ολόκληρο τον κόσμο, με πολλούς να διερωτούναι αν πρόκειται για πολεμικό πεδίο.
Και πάμε στο γήπεδο την Κυριακή, με τη μεγαλιώδη πορεία που πέρασε από τους κεντρικούς δρόμους της Λευκωσίας, να καταλήγει στο ΓΣΠ. Εκεί όπου οι Πορτοκαλί έκαναν πράγματα τα οποία ζηλεύουν τα μεγαλύτερα οπαδικά κινήματα του κόσμου. Κόρεο σε τέσσερεις κερκίδες. Τετραπλό κόρεο στη Νότια, κερκιδοπανό, δύο φορές να φλέγεται ολόκληρο το γήπεδο. Με τον παλμό και τη φωνή, να βρίσκονται σε άλλα επίπεδα. Είναι μερικά πράγματα που μπορεί να τα θεωρούμε ως δεδομένα γιατί είμαστε ΑΠΟΕΛΙΣΤΕΣ και τα ζούμε από πρώτο χέρι, όμως τα όσα έγιναν την Κυριακή στο γήπεδο, πολύ λίγες ομάδες στον κόσμο μπορούν να τα φέρουν εις πέρας. Κάθε σύγκριση με οποιουσδήποτε άλλους στην Κύπρο μόνο το γέλιο μας προκαλεί. Όλόκληρη η Ευρώπη ασχολείται εδώ και τρεις ημέρες για ακόμα μια φορά με τους Πορτοκαλί, με τα 100χρονα του ΘΡΥΛΟΥ
Όσα ζήσαμε λοιπόν αυτό το διήμερο, θα τα αντιληφθούμε όταν περάσει καιρός, θα τα μημονεύουν οι επόμενες γενιές ΑΠΟΕΛΙΣΤΩΝ.
Θέλουμε να ευχαριστήσουμε όλα τα δικά μας παιδιά που εδώ και μήνες δούλευαν ακατάπαυστα για αυτή την ημέρα. Όλους αυτούς που ξημεροβραδιάζονταν μπογιατίζοντας, τυλίγοντας σημαίες και χαρτάκια, δολεύοντας ασταμάτητα για το μεγαλείο του ΘΡΥΛΟΥ μας.
Τέλος, να ευχαριστήσουμε τους παλαίμαχους και όλο αυτό τον κόσμο που συμμετείχε σε αυτό το μαγικό διήμερο και χάρηκε με τη ψυχή του τους εορτασμούς, και να στείλουμε σε όλους ένα μήνυμα. Μείνετε κοντά στο ΘΡΥΛΟ, μείνετε κοντά στο ΑΠΟΕΛ μας, σας έχει ανάγκη. Όλοι μαζί θα σηκώσουμε ξανά το ΑΠΟΕΛ μας ψηλά.
Μόλις τώρα μπήκαμε στα 100 χρόνια του ΘΡΥΛΟΥ, το περασμένο Σαββατοκύριακο δεν ήταν το κλείσιμο το εορτασμών. Συνεχίζουμε να γιορτάζουμε έναν αιώνα ζωής, έναν αιώνα ΔΟΞΑΣ, ΤΙΜΗΣ, ΙΣΤΟΡΙΑΣ.
ΖΗΤΩ Ο ΘΡΥΛΟΣ"