Μοντέλα, ποτό, πάρτι και όλα στη φόρα από τον Ραντουτσόιου: «Χάπια στη Μίλαν, ενέσεις στην Μπρέσια, αλκοόλ στη Ρουμανία»

Ο Φλορίν Ραντουτσόιου υπήρξε ένας από τους πιο χαρακτηριστικούς και αυτοκαταστροφικούς ποδοσφαιριστές της δεκαετίας του 1990. Μακριά μαλλιά, γοητεία, νυχτερινή ζωή, μοντέλα, ακριβά κρασιά και μια καριέρα που τον έφερε από τη Ρουμανία στην Ιταλία και μέχρι το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1994.

Ο Ρουμάνος, ο οποίος έγινε γνωστός ως «Φαν Μπάστεν της Ανατολής» λόγω της εκτίμησής του για τον Ολλανδό θρύλο και των εμφανίσεών του στα γήπεδα, στα 56 του χρόνια κοιτάζει πλέον πίσω και μιλά χωρίς φίλτρα για μια καριέρα που την έζησε στα άκρα.

Πέρασε από Μπάρι, Βερόνα, Μπρέσια και Μίλαν, έζησε την αίγλη του ιταλικού ποδοσφαίρου και βρέθηκε στα αποδυτήρια της μεγάλης Μίλαν του Φάμπιο Καπέλο. Σήμερα δραστηριοποιείται ως τηλεοπτικός σχολιαστής και δεν διστάζει να τα βγάλει όλα στη φόρα, σε συνέντευξη που στις 8 Οκτωβρίου.

«Στο Μονακό ήμουν τρελός με το κρασί. Έφτανα να ξοδεύω 10.000 ευρώ για ένα μπουκάλι», αποκάλυψε, περιγράφοντας μια εποχή όπου η πολυτέλεια και η διασκέδαση αποτελούσαν αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητάς του.

Ο Μπαρέζι, ο Μπερλουσκόνι και η Μίλαν

Περίοπτη θέση στις αναμνήσεις του κατέχει ο Φράνκο Μπαρέζι. Ο εμβληματικός αρχηγός της Μίλαν ήταν, σύμφωνα με τον Ραντουτσόιου, ο άνθρωπος που ουσιαστικά άνοιξε την πόρτα για τη μεταγραφή του στους «ροσονέρι».

«Το καλοκαίρι του 1993 ο Φράνκο πήγε στον Μπερλουσκόνι και του είπε ότι η ομάδα χρειαζόταν έναν παίκτη σαν εμένα. Ήταν εκείνος που με έφερε στο Μιλάνο. Δεν θα το ξεχάσω ποτέ», θυμάται.

Η σχέση τους δεν περιορίστηκε στο ποδόσφαιρο. Ο Ραντουτσόιου μιλά με συγκίνηση για τον Μπαρέζι και εξομολογείται τη συγκίνηση και θλίψη του όταν -φέτος τον Ιούλιο- έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 66 ετών.

«Ήταν ένας άνθρωπος με τεράστιο χάρισμα. Μπορούσε να κάνει κάθε παίκτη να τον ακολουθεί σε ότι έλεγε και έκανε - και να τον σέβεται. Έκλαψα πολύ».

Ανάμεσα στις στιγμές που ξεχωρίζει είναι και μια βραδιά μετά την ήττα της Μίλαν από τη Σαν Πάολο στο Διηπειρωτικό Κύπελλο στο Τόκιο. Ο Ραντουτσόιου, ο Πανούτσι και ο Ιέλπο (τερματοφύλακας των Ιταλών) είχαν βγει για ένα ποτό, όταν εμφανίστηκε ο αρχηγός. «Μας είπε: "Παιδιά, θα πάρουμε το Champions League. Μην ανησυχείτε". Και έτσι έγινε».

Η σεζόν 1993-94 ολοκληρώθηκε με την κατάκτηση του πρωταθλήματος και του Champions League. Ο Ραντουτσόιου δεν είχε τον πρωταγωνιστικό ρόλο που θα ήθελε, καθώς αγωνίστηκε μόλις σε 13 παιχνίδια, όμως οικονομικά η χρονιά ήταν ιδιαίτερα προσοδοφόρα.

«Για την κατάκτηση του πρωταθλήματος μάς έδωσαν ένα Rolex. Για το Champions League υπήρχε τεράστιο μπόνους, που μπορούσε να φτάσει ακόμη και το ένα εκατομμύριο λίρες, ανάλογα όμως με την αξία και τη συνεισφορά κάθε παίκτη».

Η χρυσή γενιά της Ρουμανίας

Λίγους μήνες αργότερα, ο Ραντουτσόιου βρέθηκε στα γήπεδα των ΗΠΑ για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1994. Μαζί με τους Χάτζι, Ντουμιτρέσκου και Λουπέσκου αποτέλεσαν τη βάση μιας από τις πιο ταλαντούχες ομάδες στην ιστορία της Ρουμανίας.

«Ήμασταν μια χρυσή γενιά. Φτάσαμε μέχρι τα προημιτελικά και πιστεύαμε ότι μπορούσαμε να πάμε ακόμη πιο μακριά. Είναι κρίμα που μείναμε εκτός συνέχειας από την διαδικασία των πέναλτι με τη Σουηδία (5-4, 1-1 κ.α., 2-2 παράταση). Είχαμε ονειρευτεί πολλά περισσότερα».

Ο ίδιος πέτυχε τέσσερα γκολ στη διοργάνωση (και το πρώτο πέναλτι απέναντι στη Σουηδία) και κέρδισε το προσωνύμιο «Φαν Μπάστεν της Ανατολής», προς τιμήν του ποδοσφαιρικού ειδώλου του.

Καθοριστική για την εξέλιξή του ήταν και η παρουσία του Μιρτσέα Λουτσέσκου. Ο Ραντουτσόιου δεν κρύβει την ευγνωμοσύνη του. «Ήταν σαν δεύτερος πατέρας μου. Μαζί του έγινα άντρας και ποδοσφαιριστής». Μάλιστα, θυμάται ακόμη το πάρτι που είχε οργανώσει ο Λουτσέσκου για τα 16α γενέθλιά του, σε βίλα ενός Σύρου επιχειρηματία, παρουσία ολόκληρης της πρώτης ομάδας της Ντιναμό Βουκουρεστίου.

Το χαστούκι στον διαιτητή και η τιμωρία

Από την καριέρα του, δεν έλειψαν οι εκρήξεις. Το 1990, σε αγώνα της Ντιναμό Βουκουρεστίου με την Άντερλεχτ για το Κύπελλο Κυπελλούχων, έχασε την ψυχραιμία του και χαστούκισε τον διαιτητή. «Μου έγινε ένα φάουλ που κατά τη γνώμη μου άξιζε κόκκινη κάρτα. Ο διαιτητής δεν τιμώρησε τον αντίπαλο και τον χαστούκισα. Τιμωρήθηκα με πέντε αγωνιστικές. Μετανιώνω για αυτή την πράξη».

Τα χάπια στη Μίλαν και οι ενέσεις στην Μπρέσια

Από τη συνέντευξη δεν θα μπορούσαν να λείψουν και οι αναφορές στις... φερόμενες ως ιατρικές πρακτικές της εποχής.

Ο Ραντουτσόιου περιγράφει ότι στην Μπρέσια έκανε ενδοφλέβιες θεραπείες με ένα ροζ υγρό, χωρίς ο ίδιος να γνωρίζει με βεβαιότητα τι ακριβώς περιείχε.

«Οι γιατροί μάς έλεγαν ότι ήταν μεταλλικά άλατα. Η διαδικασία διαρκούσε περίπου μισή ώρα και κανείς δεν μας υποχρέωνε να την κάνει».

Στη Μίλαν, όπως λέει, η διαδικασία ήταν διαφορετική.

«Οι γιατροί έδιναν χάπια σε όποιον ήθελε. Τα έπαιρνα πού και πού. Μου έλεγαν ότι ήταν βιταμίνες. Ένιωθα ότι με βοηθούσαν να αναπνέω καλύτερα κατά τη διάρκεια των αγώνων».

Ξεκαθαρίζει πάντως ότι υποβαλλόταν συχνά σε ελέγχους ντόπινγκ και ουδέποτε αντιμετώπισε πρόβλημα.

«Στην Μπρέσια, στη Μπάρι και στη Βερόνα οι υπεύθυνοι για ελέγχους έρχονταν συχνά μετά τους αγώνες. Πολλές φορές επέλεγαν εμένα. Δεν είχα ποτέ κανένα πρόβλημα».

Η τελευταία αποκάλυψη: Ουίσκι μέχρι λιποθυμίας

Οταν του ζητήθηκε να αποκαλύψει μια ιστορία που δεν είχε γίνει ευρέως γνωστή, ο Ραντουτσόιου δεν απογοήτευσε...

Μετά τον αγώνα της Ουαλίας με τη Ρουμανία, ο οποίος χάρισε στην ομάδα του την πρόκριση στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1994, αποφάσισε να το γιορτάσει με τον δικό του τρόπο.

«Πήγα σε μια παμπ και έπινα ουίσκι μέχρι να λιποθυμήσω. Έκανα εμετό μέσα στο ταξί και την επόμενη ημέρα σηκώθηκα και πέταξα πίσω στο Μιλάνο».

athletiko.gr