Στα πράσινα ο Άσπρου - Η ανακοίνωση της μεταγραφής
Την απόκτηση του Κύπριου στόπερ, Γιώργου Άσπρου, ανακοίνωσε η Αναγέννηση Δερύνειας.
Παράλληλα, απέκλεισε κατηγορηματικά το ενδεχόμενο να ακολουθήσει το παράδειγμα της Σερίνα Γουίλιαμς και να επιστρέψει στην ενεργό δράση, ενώ αναφέρθηκε και στη σταδιακή εξαφάνιση του backhand με το ένα χέρι από το σύγχρονο τένις.
Ο Φέντερερ κατέκτησε πέντε διαδοχικούς τίτλους στο US Open και, κοιτάζοντας πίσω, θεωρεί αυτή την αλληλουχία επιτυχιών σχεδόν εξωπραγματική:
«Κοιτάζοντας πίσω, υποθέτω ότι ήταν απλώς το σερί των πέντε συνεχόμενων τίτλων. Το γεγονός ότι κατάφερα να τους κατακτήσω διαδοχικά είναι κάτι σχεδόν σουρεαλιστικό, γιατί πάντα γνώριζα πόσο δύσκολο ήταν να κερδίσεις εδώ. Είναι το τελευταίο Grand Slam της σεζόν, όλοι έρχονται για να το διεκδικήσουν, όλοι μπορούν να παίξουν καλά στη σκληρή επιφάνεια και, με την υγρασία, τον άνεμο και τις αλλαγές που έχουν γίνει εδώ όλα αυτά τα χρόνια, ήταν πάντα ένα δύσκολο τουρνουά. Επομένως, κοιτάζοντας πίσω, νομίζω ότι αυτό ήταν απίστευτο».
«Πιθανότατα ο αγαπημένος μου είναι ο τελικός του 2005 απέναντι στον Αγκάσι. Απλώς αισθανόμουν ότι θα ήταν μια ξεχωριστή περίσταση για εκείνον και εγώ ήμουν ο κάτοχος του τίτλου. Αυτό το έκανε ακόμη πιο ξεχωριστό. Νομίζω ότι την προηγούμενη χρονιά είχαμε ήδη παίξει πέντε σετ, με απίστευτο άνεμο, επί δύο ημέρες. Μου άρεσε πολύ η αντιπαλότητα που είχα με τον Αντρέ εκείνη την εποχή, οπότε το να παίξω εναντίον του εδώ στη Νέα Υόρκη ήταν κάτι ακόμη πιο ξεχωριστό».
Οι τραυματισμοί και οι περιπτώσεις Αλκαράθ και Σίνερ
Ο Φέντερερ κατάφερε να διατηρήσει εντυπωσιακή συνέπεια για μεγάλο μέρος της καριέρας του, αποφεύγοντας σοβαρούς τραυματισμούς για πολλά χρόνια. Με αφορμή όσα έχουν αντιμετωπίσει ο Κάρλος Αλκαράθ και ο Γιάνικ Σίνερ, εξήγησε τη δική του φιλοσοφία.
«Δεν γνωρίζω την ακριβή σοβαρότητα της κάθε περίπτωσης ούτε πώς έφτασαν σε αυτό το σημείο, αλλά προφανώς η χειρότερη στιγμή για να τραυματιστείς είναι ακριβώς πριν από το Roland Garros, γιατί μετά ακολουθούν διαδοχικά το Roland Garros και το Wimbledon. Προφανώς αυτό περιπλέκει πολύ τα πράγματα για το US Open και το έχουμε δει με τον Κάρλος. Εγώ πάντα προσπαθούσα να διατηρώ ένα ισορροπημένο πρόγραμμα, με αρκετή ξεκούραση, αν και είναι πιο εύκολο να το λες παρά να το κάνεις. Πήρα κι εγώ ρίσκα, υπήρξαν στιγμές που πρόσθεσα κάποιο τουρνουά περισσότερο από όσα θα έπρεπε να έχω παίξει, αλλά κατάφερα να τα ξεπεράσω».
«Νομίζω ότι είναι επίσης σημαντικό να δίνεις προτεραιότητα σε αυτό που είναι πραγματικά σημαντικό για σένα. Μπορεί να είναι η αμερικανική περιοδεία, όπως συμβαίνει εδώ, ή η Αυστραλία για τους Αυστραλούς. Κάθε παίκτης έχει περιόδους μέσα στη χρονιά στις οποίες θέλει να φτάσει στο κορυφαίο επίπεδό του, γιατί δεν μπορείς να βρίσκεσαι στο εκατό τοις εκατό είκοσι φορές τον χρόνο. Νομίζω ότι και οι φίλαθλοι θα πρέπει να το κατανοούν αυτό. Είναι πολύ δύσκολο να βρίσκεσαι στο μέγιστο επίπεδο σε κάθε αγώνα».
«Είμαι περήφανος που έπαιζα από τον Ιανουάριο μέχρι τον Νοέμβριο»
Ο Ελβετός αναφέρθηκε και στη σημερινή πραγματικότητα των Masters 1000, αρκετά από τα οποία έχουν πλέον διάρκεια δύο εβδομάδων.
«Τώρα που βλέπουμε τα Masters 1000 να διαρκούν δύο εβδομάδες, νομίζω ότι πρόκειται για μια νέα και ενδιαφέρουσα δυναμική και οι παίκτες σίγουρα ακόμη προσαρμόζονται ψυχικά και σωματικά μαζί με τους γυμναστές και τους προπονητές τους. Είμαι περήφανος που κατάφερα να παίζω από τον Ιανουάριο μέχρι τον Νοέμβριο σε όλη τη διάρκεια της καριέρας μου. Ουσιαστικά δεν έχασα ποτέ τη σεζόν των indoor τουρνουά, την Αυστραλία ή τις αμερικανικές περιοδείες. Πάντα προσπαθούσα να είμαι παρών παντού. Προφανώς ήμασταν πάντα πολύ προσεκτικοί με αυτό που ακολουθούσε και ποτέ δεν ήθελα τα πάντα να περιστρέφονται αποκλειστικά γύρω από τα Grand Slam».
Παρά την τεράστια εμπειρία του, ο Φέντερερ παραδέχθηκε ότι αισθάνεται νευρικότητα πριν επιστρέψει στο Arthur Ashe Stadium:
«Για να είμαι ειλικρινής, έχω λίγο άγχος. Δεν έχω παίξει ούτε ένα σετ από, δεν ξέρω, εκείνον τον αγώνα απέναντι στον Χούρκατς στο Wimbledon, οπότε έχουν περάσει πέντε χρόνια. Δεν ξέρω πώς θα πάει, υπάρχει μεγάλη αβεβαιότητα, αλλά και τεράστια χαρά που μπορώ να επιστρέψω στο Arthur Ashe, ένα μέρος όπου έχω ζήσει τόσες υπέροχες στιγμές».
«Επιπλέον, έχω την ευκαιρία να βρίσκομαι με τον Ρόντικ, τον ΜακΕνρό και τον Ρόντικ. Είναι όμορφο να επανασυνδέομαι με την κοινότητα του τένις. Γι’ αυτό προσπαθώ να πηγαίνω σε τέσσερις ή πέντε διοργανώσεις μέσα στη σεζόν. Αλλά αυτή είναι προφανώς ξεχωριστή, με το “The Icon Returns to New York”, και στη συνέχεια θα πάω για πρώτη φορά στο Νιούπορτ του Ρόουντ Άιλαντ, για την ένταξή μου στο Hall of Fame. Το γεγονός ότι συμβαίνουν όλα μαζί είναι κάτι πολύ ξεχωριστό. Σημαίνει πολλά».
Ο Φέντερερ θυμήθηκε και τη στιγμή που συνειδητοποίησε ότι δεν μπορούσε να συνεχίσει άλλο στο επαγγελματικό τένις:
«Δεν ήθελα να το πιέσω. Τα πράγματα απλώς συνέβησαν όπως συνέβησαν. Μετά το Wimbledon, κατά τη διάρκεια εκείνου του καλοκαιριού, άρχισα να το αισθάνομαι. Στις διακοπές ένιωσα ότι αυτό ήταν το τέλος. Το γόνατο δεν άντεχε άλλο. Ήταν κουρασμένο. Και ψυχικά δεν είχα πλέον την υπομονή να περιμένω άλλα δύο χρόνια και να δω τι θα συμβεί. Έτσι, το να ολοκληρώσω την καριέρα μου στο Laver Cup του Λονδίνου ήταν η σωστή απόφαση».
Κατηγορηματικός για ενδεχόμενη επιστροφή
Όταν ρωτήθηκε εάν θα μπορούσε να επιστρέψει στην ενεργό δράση, όπως έκανε η Σερίνα Γουίλιαμς, η απάντησή του δεν άφησε κανένα περιθώριο παρερμηνείας.
«Όχι, όχι, όχι, όχι. Όχι, σε καμία περίπτωση. Ευχαριστώ που το ρωτήσατε. Δεν ήξερα αν θα γινόταν αυτή η ερώτηση, αλλά χαίρομαι που την κάνατε για να μπορέσω να το ξεκαθαρίσω. Όχι, σε καμία περίπτωση. Είμαι υπερβολικά απασχολημένος. Με το ζόρι βρίσκω χρόνο για να παίξω, φανταστείτε να επέστρεφα στο Tour. Και το σώμα έχει πλέον τελειώσει. Αλλά είμαι πολύ χαρούμενος με το πώς αισθάνομαι. Όλα είναι καλά. Τώρα είμαι απλώς ένας φίλαθλος. Απολαμβάνω να βλέπω τένις».
«Ήταν μια υπέροχη εποχή και μου λείπει πολύ»
Ο κάτοχος 20 Grand Slam δεν κρύβει ότι υπάρχουν πράγματα από την προηγούμενη ζωή του που εξακολουθούν να του λείπουν.
«Αν κοιτάξω πίσω, αυτό είναι κάτι για το οποίο είμαι πολύ περήφανος: ότι πέρασα 25 χρόνια στο Tour και αισθάνομαι ότι έκανα πολλούς φίλους και ότι λείπω σε πολύ κόσμο. Το ίδιο συμβαίνει και με τους φιλάθλους. Έρχονται κοντά μου και μου λένε: “Τι κρίμα που δεν παίζεις πια”. Τότε θυμάμαι όλα όσα έζησα και λέω πάντα το ίδιο: μου άρεσε πάρα πολύ».
«Είναι κρίμα που δεν μπορώ να βρίσκομαι πια στο Tour, αλλά ήταν μια υπέροχη εποχή και μου λείπει πολύ. Επιπλέον, το ότι μπόρεσα να παίξω βραδινούς τελικούς εδώ στο US Open, ακόμη και ένας μόνο θα ήταν αρκετός. Δεν είναι κάτι που χρειάζομαι στη ζωή μου, αλλά είναι όμορφο όταν συμβαίνει, γιατί η ζωή μου στο Tour ήταν απίστευτη. Τη λάτρεψα».
Τέλος, ο Φέντερερ αναφέρθηκε σε ένα θέμα που τον αφορά ιδιαίτερα: τη σημαντική μείωση των παικτών που χρησιμοποιούν backhand με το ένα χέρι:
«Ένα από τα παιδιά μου αλλάζει από backhand με δύο χέρια σε backhand με ένα χέρι και βλέπω πόσο δύσκολο είναι να μάθεις να το χτυπάς και να το ελέγχεις. Με τον καιρό αποκτάς αυτόν τον έλεγχο, αλλά απαιτεί χρόνο και σήμερα δεν έχουμε χρόνο. Όλα πρέπει να συμβούν αμέσως. Αν κάνεις τεχνικές αλλαγές, χρειάζεται υπερβολικά πολύς χρόνος και είναι απογοητευτικό. Είναι ευκολότερο να παραμείνεις σε αυτό που ήδη έχεις. Νομίζω ότι αυτός είναι ένας από τους λόγους για τους οποίους βλέπουμε τόσα πολλά backhand με δύο χέρια. Είναι η συσσώρευση πολλών παραγόντων που έχει οδηγήσει στο να βλέπουμε πολύ περισσότερους παίκτες με backhand με δύο χέρια. Απλώς είναι ένα χτύπημα που μαθαίνεται πιο εύκολα όταν είσαι μικρός. Αλλά εξακολουθώ να ελπίζω ότι δεν είναι το τέλος».
Πηγή: tennis24.gr
