Κωνσταντέλιας: Πονάει όταν αποχωρίζεσαι ένα κομμάτι από την ίδια σου την καρδιά!

Κάποια πράγματα δεν χρειάζονται εξήγηση ούτε υπότιτλους για να αντιληφθεί κανείς τη σοβαρότητα μιας κατάστασης. Στην προκειμένη περίπτωση, αρκεί κάποιος να ακούσει τον ύμνο του ΠΑΟΚ και θα αντιληφθεί τα πάντα.

Στον ύμνο δεσπόζει ο στίχος «Που τα έντεκα παιδιά μας, τα ’χουμε όλοι στην καρδιά μας». Σαν τον Γιάννη Κωνσταντέλια, κανένα άλλο παιδί δεν κατάφερε να μπει πιο βαθιά στην καρδιά του ΠΑΟΚτζή και, για τον λόγο αυτό, ο ξεριζωμός του από τη Θεσσαλονίκη είναι επίπονος, βαρύς και έχει προκαλέσει έντονες αντιδράσεις.

Η αγάπη των Ελλήνων φιλάθλων για την ομάδα τους ξεπερνά τα λογικά πλαίσια και φτάνει σε αυτά της παράνοιας και της, καλώς εννοούμενης, τρέλας. Όταν ασχολείσαι 24/7 με μια ομάδα και με όλα όσα συμβαίνουν γύρω της, ακόμη κι αν δεν βρίσκεσαι μέσα στον σύλλογο, ζεις το ίδιο έντονα, αν όχι και περισσότερο, κάθε στιγμή, καλή ή κακή. Και, εννοείται, οι ποδοσφαιριστές στα μάτια σου δεν είναι απλώς εκατομμυριούχοι αθλητές, αλλά μέλη, έστω και μακρινά, της ευρύτερης οικογένειας.

Όταν, λοιπόν, αυτή είναι η κανονικότητα στην οποία έχουμε μάθει όλοι μας να ζούμε όλα αυτά τα χρόνια και εμφανίζεται ένα παιδί σαν τον Γιάννη Κωνσταντέλια, οι ισορροπίες μπερδεύονται και η νοητή γραμμή που χωρίζει τον οπαδό από τον ποδοσφαιριστή σβήνεται από το κύμα.

Ένα χαμογελαστό παιδί, ένα ΠΑΟΚτσάκι από κούνια, κάνει την εμφάνισή του τη σεζόν 2022/23, στην πρώτη του γεμάτη χρονιά με τα «ασπρόμαυρα», και ξεκινά με το καλημέρα να ξεδιπλώνει στο χορτάρι χαρακτηριστικά που έκαναν τους πάντες να μείνουν με το στόμα ανοιχτό.

Τι ταλέντο, τι πείσμα και τι θράσος χωρούσαν μέσα σε ένα παιδί που έδειχνε στον αγωνιστικό χώρο ότι δεν κάνει και τίποτα σημαντικό, απλώς περνά καλά και χαίρεται τη στιγμή, ενώ την ίδια ώρα οι αμυντικοί έπεφταν αριστερά και δεξιά, δίχως να μπορούν να αντιμετωπίσουν τις προσποιήσεις και τις ντρίμπλες του. Ο δολοφόνος με το αγγελικό πρόσωπο...

Ο κόσμος της κάθε ομάδας διψά για νέα παιδιά, γεμάτα φιλοδοξίες και όνειρα, και ελπίζει πως η ομάδα που αγαπά και υποστηρίζει θα καταφέρει να εξελίξει το επόμενο μεγάλο ταλέντο, που θα μπορέσει να μπει στην ενδεκάδα και να βοηθήσει έμπρακτα, όχι απλώς να συμπληρώνει τις αποστολές.

Αυτό ακριβώς έζησαν οι φίλοι του ΠΑΟΚ, βλέποντας τον Ντέλια να κάνει χαμό και να αποθεώνεται σε κάθε γήπεδο όπου αγωνιζόταν, ανεξαρτήτως αντιπάλου. Η αποδοχή ότι αυτός ο πιτσιρικάς είναι ξεχωριστός ήταν κοινή. Όλοι αντιλήφθηκαν ότι κάτι άλλο συμβαίνει με την περίπτωσή του, κάτι που οριακά δεν ξέρουμε πώς να αντιμετωπίσουμε και να διαχειριστούμε.

Η γιούχα και οι αποδοκιμασίες προς τον αντίπαλο είναι ο κανόνας, οριακά νόμος. Τι συμβαίνει, όμως, όταν ένα μικρό παιδί κάνει ό,τι θέλει την άμυνά σου και σε οδηγεί στην τρέλα; Απ’ ό,τι φαίνεται, το ελληνικό φίλαθλο κοινό μάς έβγαλε όλους ασπροπρόσωπους και επέλεξε τον σωστό δρόμο, αυτόν του «standing ovation», πράγμα εξαιρετικά σπάνιο, έως και ανήκουστο, τη σήμερον ημέρα...

Τη δεδομένη στιγμή, τα παράπονα των φίλων του ΠΑΟΚ είναι πολλά και τα περισσότερα εξ αυτών εύλογα. Αφορούν τη βιασύνη με την οποία ολοκληρώθηκε η μεταγραφή, το γεγονός ότι η ομάδα πλέον μένει εντελώς ξεγυμνωμένη, αλλά και την ελάχιστη έως μηδαμινή προετοιμασία που υπάρχει για την αντικατάστασή του.

Οι έντονες αντιδράσεις έχουν να κάνουν και με αυτούς τους λόγους, αλλά δεν είναι οι μοναδικοί. Η κατάληψη στα γραφεία μοιάζει να είναι και μια αντίδραση θλίψης και στεναχώριας. Σκοπός ποτέ δεν ήταν να χαλάσει η μεταγραφή. Στόχος είναι να δοθούν οι απαραίτητες εξηγήσεις, οι οποίες μέχρι στιγμής δεν υπάρχουν.

Η αγάπη για το ποδόσφαιρο, κατά 90%, μεταλαμπαδεύτηκε σε όλους από ένα συγγενικό πρόσωπο, είτε αυτό λέγεται πατέρας, μητέρα, θείος είτε κάτι άλλο. Στόχος του ενήλικα είναι να πάει το μικρό παιδί στο γήπεδο, ώστε να νιώσει κι αυτό την ίδια αγάπη και το ίδιο πάθος με τα οποία ξεχειλίζει ο ίδιος. Και πάντοτε υπάρχει ένας μικρός φόβος ότι όλη αυτή η εμπειρία θα περάσει εντελώς αδιάφορη στο παιδάκι. Γι’ αυτό, άλλωστε, επιλέγουμε πάντοτε για τα πρώτα ματς ένα παιχνίδι στο οποίο θεωρούμε ότι η ομάδα μας θα κερδίσει, ώστε και το πιτσιρίκι να μην απογοητευτεί από την πρώτη του γνωριμία.

Για τον λόγο αυτό και οι ΠΑΟΚτζήδες λάτρεψαν τον Κωνσταντέλια, γιατί είναι ο ποδοσφαιριστής που δημιούργησε ένα καράβι ΠΑΟΚτσάκια. Είναι αυτός που τα νέα παιδιά έβλεπαν με θαυμασμό, φόραγαν τη φανέλα του και παρακαλούσαν τον μπαμπά και τη μαμά να τα πάνε στο γήπεδο, για να μπορέσουν να τον δουν από κοντά. Αυτό το συναίσθημα για τον οπαδό δεν αγοράζεται, δεν πουλιέται και δεν ξεπουλιέται, ούτε με 30, ούτε με 40, ούτε με 50 εκατομμύρια ευρώ.

Ο Κωνσταντέλιας, με έναν μαγικό τρόπο και εντελώς άθελά του, κατάφερε να γίνει το μέσο με το οποίο ο ΠΑΟΚτζής μπόρεσε να μεταφέρει στο παιδί του την αγάπη και την τρέλα που κουβαλά ολόκληρη τη ζωή του για τον ΠΑΟΚ. Και, χάρη στον Ντέλια, ένα σωρό παιδάκια κατάφεραν να το αντιληφθούν, να το καταλάβουν και, τελικά, να το αγκαλιάσουν.

Ένα τελευταίο «αντίο», λοιπόν, σε έναν ποδοσφαιριστή του οποίου τα γκολ και οι ντρίμπλες, τελικά, ήταν από τα πιο ασήμαντα πράγματα που άφησε ως παρακαταθήκη στο ελληνικό ποδόσφαιρο.

sport-fm.gr