Δεν χρειάζονται επίσημες ανακοινώσεις υποψηφιοτήτων, για να ξεκινήσει η προεδρολογία. Αρκεί η μετακίνηση των κομματικών ισορροπιών, η αναζήτηση συμμαχιών, οι συζητήσεις για πρόσωπα και κυρίως, η αίσθηση ότι το πολιτικό σκηνικό που θα οδηγήσει στην επόμενη προεδρική αναμέτρηση, δεν θα είναι ίδιο με εκείνο του 2023.
Οι βουλευτικές εκλογές, έδωσαν ήδη ένα πρώτο μήνυμα. Κόμματα που συμμετείχαν στη συνκυβέρνηση, βρέθηκαν εκτός Βουλής, νέες πολιτικές δυνάμεις απέκτησαν κοινοβουλευτική παρουσία και ο χάρτης των συσχετισμών μετακινήθηκε.
Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, όλοι αρχίζουν να κοιτάζουν προς το 2028 και το πρώτο μεγάλο ερώτημα είναι ποιος θα εκπροσωπήσει τη Δεξιά.
Στον Δημοκρατικό Συναγερμό, η συζήτηση δεν αφορά πλέον ένα θεωρητικό σενάριο. Τρία ονόματα βρίσκονται στο πολιτικό κάδρο και είναι λογικό, να μετρούν δυνάμεις και δυνατότητες.
Η Αννίτα Δημητρίου, ο Αβέρωφ Νεοφύτου και ο Γιώργος Παμπορίδης, αποτελούν τρεις διαφορετικές επιλογές, με διαφορετικά χαρακτηριστικά και διαφορετική πολιτική διαδρομή.
Η πρόεδρος του κόμματος, έχει ένα προφανές πλεονέκτημα: βρίσκεται στην ηγεσία του ΔΗΣΥ και έχει μπροστά της τον χρόνο, για να διαμορφώσει το δικό της πολιτικό στίγμα. Η θεσμική της παρουσία, η πολιτική της εικόνα και η δυνατότητα να απευθύνεται σε ακροατήρια πέραν του στενού κομματικού πυρήνα-ως Πρόεδρος της Βουλής- είναι στοιχεία που θα αξιολογηθούν.
Ο Αβέρωφ Νεοφύτου, είναι διαφορετική περίπτωση. Έχει πίσω του πολυετή παρουσία στην πρώτη γραμμή, γνωρίζει όσο λίγοι τον μηχανισμό του κόμματος και έχει διατηρήσει ισχυρές αναφορές, στον χώρο της παράταξης. Μια νέα διεκδίκηση, θα είχε επομένως, και το στοιχείο, της προσωπικής πολιτικής επιστροφής.
Ο Γιώργος Παμπορίδης, από την άλλη, αποτελεί διαφορετικού τύπου επιλογή. Με έντονο δημόσιο λόγο και διαφορετική πολιτική ταυτότητα, μπορεί να απευθυνθεί σε τμήματα της κοινωνίας, που δεν ταυτίζονται κατ’ ανάγκην, με την παραδοσιακή κομματική Δεξιά.
Το ερώτημα για τον ΔΗΣΥ, δεν είναι απλώς ποιος από τους τρεις, θα μπορούσε να πάρει το χρίσμα. Είναι ποιος, μπορεί να κάνει κάτι πολύ δυσκολότερο: να ενώσει τον ΔΗΣΥ και ταυτόχρονα να τον διευρύνει.
Η επόμενη προεδρική επιλογή, θα είναι για τον ΔΗΣΥ, κάτι περισσότερο από επιλογή προσώπου. Θα είναι επιλογή στρατηγικής.
Το κόμμα, θα πρέπει να αποφασίσει, εάν θέλει έναν υποψήφιο που θα στηριχθεί πρωτίστως στην παραδοσιακή εκλογική του βάση, ή έναν υποψήφιο που θα επιχειρήσει να ανοίξει την παράταξη προς το Κέντρο, τους ανεξάρτητους και τους ψηφοφόρους, που δεν έχουν σταθερή κομματική ταυτότητα. Αυτό γίνεται ακόμη πιο σύνθετο λόγω της παρουσίας του Νίκου Χριστοδουλίδη.
Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, εξακολουθεί να αποτελεί τον βασικό παράγοντα της εξίσωσης, στον χώρο της Κεντροδεξιάς. Η πολιτική του διαδρομή, συνδέεται με τον ΔΗΣΥ, αλλά η εκλογή του το 2023, ήρθε μέσα από μια πρωτοφανή ρήξη στον χώρο της παράταξης.
Το ερώτημα που θα απασχολήσει τον ΔΗΣΥ, είναι εάν μπορεί να ανακτήσει τους ψηφοφόρους που μετακινήθηκαν προς τον Χριστοδουλίδη και κυρίως, εάν μπορεί να τους πείσει να επιστρέψουν. Αυτό δεν θα κριθεί μόνο από την εσωκομματική διαδικασία. Θα κριθεί από την κοινωνία.
Στην άλλη πλευρά, το ΑΚΕΛ έχει μπροστά του τη δική του δύσκολη εξίσωση. Το όνομα του Ανδρέα Μαυρογιάννη, έχει επιστρέψει στη συζήτηση για το 2028. Και όχι απλώς ως δημοσιογραφικό σενάριο.
Ο ίδιος, μιλώντας τον Ιούνιο, δεν απέκλεισε νέα υποψηφιότητα, διευκρινίζοντας όμως, ότι μια τέτοια απόφαση δεν μπορεί να γίνει «για να είναι» κάποιος υποψήφιος και ότι θα πρέπει να υπάρχουν οι προϋποθέσεις και η δυναμική, που θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε επιτυχία.
Η δήλωση αυτή, είναι σημαντική. ακριβώς επειδή αφήνει ανοιχτή την πόρτα, χωρίς να μετατρέπει την υποψηφιότητα σε ειλημμένη απόφαση. Το ΑΚΕΛ συνεπώς, έχει χρόνο να αξιολογήσει.
Ο Ανδρέας Μαυρογιάννης, έχει το πλεονέκτημα της προηγούμενης εμπειρίας και μιας υποψηφιότητας που το 2023 κατάφερε να συσπειρώσει ευρύτερες δυνάμεις, γύρω από το ΑΚΕΛ. Ταυτόχρονα, όμως, μια δεύτερη υποψηφιότητα θα απαιτούσε διαφορετικό αφήγημα και πιθανότατα διαφορετικές συμμαχίες.
Το ερώτημα δεν είναι μόνο αν μπορεί να είναι ξανά υποψήφιος. Είναι αν μπορεί να γίνει ξανά ο υποψήφιος, γύρω από τον οποίο θα συγκροτηθεί ένα ευρύτερο μέτωπο.
Η είσοδος του ΑΛΜΑ στην πολιτική σκηνή αλλάζει επίσης τα δεδομένα. Ο Οδυσσέας Μιχαηλίδης, έχει αφήσει ανοιχτό το ενδεχόμενο να διεκδικήσει την Προεδρία το 2028, ενώ έχει ήδη περιγράψει ως πολιτικό στόχο την αλλαγή της σημερινής διακυβέρνησης. Αυτό σημαίνει, ότι το ΑΛΜΑ δεν αντιμετωπίζεται πλέον ως μια περιθωριακή μεταβλητή. Μπορεί να αποτελέσει αυτόνομο πόλο.
Μπορεί όμως και να λειτουργήσει ως κρίσιμος παράγοντας, στον πρώτο γύρο, ιδιαίτερα εάν η τελική αναμέτρηση, διαμορφωθεί σε ένα σχήμα, όπου οι δυνάμεις της αντιπολίτευσης, διεκδικούν την είσοδο, στον δεύτερο γύρο.
Ακόμη πιο ενδιαφέρον, είναι ότι ο ίδιος ο Οδυσσέας Μιχαηλίδης έχει αφήσει ανοιχτό το ενδεχόμενο στήριξης υποψηφίου του ΑΚΕΛ, ανάλογα με τις αποφάσεις της Αριστεράς.
Επομένως, το ΑΛΜΑ, μπορεί να έχει δικό του υποψήφιο, μπορεί να είναι παράγοντας διαπραγμάτευσης, ή μπορεί να βρεθεί μπροστά σε ένα δίλημμα στήριξης στον δεύτερο γύρο.
Σε κάθε περίπτωση, η παρουσία του, περιορίζει τα περιθώρια των παλιών κομματικών υπολογισμών.
Το ίδιο ισχύει, με διαφορετικούς όρους και για το ΕΛΑΜ. Η απόφαση, για το εάν θα κατέλθει αυτόνομα- με τον Πρόεδρο του κόμματος Χρίστο Χρίστου- και ποια θα είναι η πολιτική του στρατηγική, μπορεί να επηρεάσει σημαντικά τα μαθηματικά της πρώτης Κυριακής.
Σε μια εκλογή με αρκετούς υποψηφίους, η διαφορά ανάμεσα στην πρώτη και τη δεύτερη θέση, μπορεί να είναι μικρή. Αυτό σημαίνει, ότι ακόμη και μια δύναμη που δεν διεκδικεί την Προεδρία. μπορεί να καθορίσει ποιοι θα διεκδικήσουν τελικά την εξουσία. Το ΕΛΑΜ, συνεπώς, δεν χρειάζεται να είναι φαβορί για να είναι καθοριστικό.Αρκεί να είναι αρκετά ισχυρό ώστε να επηρεάσει τη σειρά κατάταξης.
Και κάπου εδώ μπαίνει στην εξίσωση ένα ακόμη κρίσιμο ζήτημα: η σχέση της κυβέρνησης Χριστοδουλίδη, με τα κόμματα που τη στήριξαν.
Η ΕΔΕΚ, έχει ήδη εκφράσει έντονη δυσαρέσκεια, για τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίστηκε στο κυβερνητικό σχήμα-στον τελευταίο ανασχηματισμό- ενώ το κόμμα βρίσκεται παράλληλα σε διαδικασία εσωτερικής ανασύνταξης, με εκλογικό συνέδριο προγραμματισμένο για τον Νοέμβριο.
Η νέα πραγματικότητα μετά τις βουλευτικές εκλογές, καθιστά το ζήτημα ακόμη πιο σύνθετο. Η ΕΔΕΚ μπορεί να παραμένει πολιτικά κοντά στην κυβέρνηση, όμως η σχέση αυτή δεν πρέπει να θεωρείται αυτόματη πολιτική επιταγή, για το 2028.
Το ίδιο ισχύει και για τη ΔΗΠΑ.
Η ΔΗΠΑ, διατηρεί κυβερνητική παρουσία, όμως το γεγονός ότι η πολιτική της δύναμη δεν αποτυπώθηκε κοινοβουλευτικά, δημιουργεί μια διαφορετική πραγματικότητα. Το ερώτημα επομένως, δεν είναι μόνο εάν ΕΔΕΚ και ΔΗΠΑ θα παραμείνουν κοντά στον Χριστοδουλίδη .Είναι πόσο ισχυρή, θα είναι η πολιτική τους δέσμευση όταν ανοίξει επίσημα η προεδρική μάχη.
Γιατί η κυβέρνηση, μπορεί να διατηρεί τη συνεργασία μαζί τους, αλλά τα κόμματα θα πρέπει να διαχειριστούν τις δικές τους πολιτικές επιβιώσεις και προοπτικές.
Ο ανασχηματισμός επομένως, αποτελεί και άσκηση ισορροπιών. Οι συζητήσεις του Ιουλίου, έδειξαν ακριβώς, αυτή τη διάσταση. Το ΔΗΚΟ, επιδίωξε επαναπροσδιορισμό της σχέσης του με την κυβέρνηση και καλύτερο συντονισμό, ενώ συζητήθηκε η συμμετοχή των κομμάτων στο νέο κυβερνητικό σχήμα.
Την ίδια στιγμή, ο Πρόεδρος Χριστοδουλιδης, είχε μπροστά του, μια δύσκολη άσκηση: να διατηρήσει τις κυβερνητικές ισορροπίες, χωρίς να δημιουργήσει την εντύπωση, ότι το Υπουργικό Συμβούλιο αποτελεί προεκλογικό μηχανισμό- κάτι που δεν κατάφερε να πράξει-σύμφωνα με πολιτικούς αναλυτές.
Μπορεί η Προεδρία να κρίνεται στην τελική αναμέτρηση, όμως η πολιτική μάχη, θα έχει κριθεί σε μεγάλο βαθμό από την πρώτη Κυριακή, ως προς το ποιοι θα έχουν τη δυνατότητα να τη διεκδικήσουν. Και σε αυτή την εκλογή, όλα δείχνουν, ότι η μάχη για τις δύο πρώτες θέσεις, θα είναι ιδιαίτερα αμφίρροπη.
Εκεί βρίσκεται και το μεγάλο ενδιαφέρον, της προεδρολογίας, που μόλις αρχίζει να ξεδιπλώνεται. Στον χώρο της Δεξιάς και της Κεντροδεξιάς, δεν έχει ακόμη ξεκαθαρίσει ποιος θα είναι ο βασικός διεκδικητής, απέναντι στον Νίκο Χριστοδουλίδη. Στον χώρο της αντιπολίτευσης αντίστοιχα, παραμένει ανοιχτό, το ποιος θα συγκεντρώσει γύρω του τις δυνάμεις, που θα επιδιώξουν να φτάσουν στον δεύτερο γύρο.
Ποιος θα είναι ο υποψήφιος του ΔΗΣΥ;
Θα είναι η Αννίτα Δημητρίου, ο Αβέρωφ Νεοφύτου ή ο Γιώργος Παμπορίδης;
Θα επιλέξει το ΑΚΕΛ τον Ανδρέα Μαυρογιάννη ή διαφορετικό πρόσωπο;
Θα κατέλθει ο Οδυσσέας Μιχαηλίδης;
Ποια στάση θα τηρήσει το ΕΛΑΜ;
Πού θα σταθούν τελικά η ΕΔΕΚ και η ΔΗΠΑ;
Και πάνω από όλα, πόσο θα επηρεάσει το αποτέλεσμα η εικόνα της κυβέρνησης Χριστοδουλίδη μέχρι το 2028; Τα πρόσωπα είναι ακόμη ρευστά. Οι συσχετισμοί όμως αλλάζουν
Αυτή είναι ίσως η ουσία της σημερινής συγκυρίας.
Δεν υπάρχει ακόμη επίσημος κατάλογος υποψηφίων. Υπάρχουν όμως ήδη πολιτικές στρατηγικές.
Στον ΔΗΣΥ τρία ονόματα βρίσκονται στο κάδρο.
Στο ΑΚΕΛ το ενδεχόμενο Μαυρογιάννη παραμένει ανοιχτό.
Το ΑΛΜΑ αναζητεί τον ρόλο του και ο Οδυσσέας Μιχαηλίδης, δεν κλείνει την πόρτα της Προεδρίας.
Το ΕΛΑΜ. θα κληθεί να αποφασίσει εάν θα διεκδικήσει αυτόνομο ρόλο.
Η ΕΔΕΚ και η ΔΗΠΑ, θα πρέπει να επαναπροσδιορίσουν τη θέση τους, μέσα σε ένα πολιτικό σκηνικό, που δεν τους εξασφαλίζει πλέον τα ίδια δεδομένα.
Ο Νίκος Χριστοδουλίδης, θα πρέπει να κυβερνήσει, γνωρίζοντας ότι από ένα σημείο και μετά. κάθε πολιτική απόφαση θα αξιολογείται και ως προπομπός της επόμενης εκλογικής αναμέτρησης.
Ακολουθήστε το Themasports.com στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις αθλητικές ειδήσεις
Το όνομα του είναι Χάμζα Αμπντελκαρίμ και πλέον όλοι το έχουν σημειώσει! Είναι 18 χρονών και στο ντεμπούτο του με την Μπαρτσελόνα άφησε τους πάντες με το στόμα ανοικτό...
