Ο παλαίμαχος άσος μίλησε για την ποδοσφαιρική του καριέρα, τη μεγάλη του αγάπη, την Ανόρθωση Αμμοχώστου, και τα πρώτα του βήματα στην ομάδα. Θυμάται τα πρωταθλήματα που κατέκτησε, αλλά και την έντονη απογοήτευση που ένιωσε από τον τρόπο που αποχώρησε από την αγαπημένη του ομάδα. Μια δυνατή και ειλικρινής κουβέντα.
«Γεννήθηκα στην Μηλιά Αμμοχώστου, στις 6 Δεκεμβρίου 1970. Μετά την εισβολή καταλήξαμε για λίγο διάστημα σε Ξυλοφάγου και Ξυλοτύμπου και στη συνέχει στην Λάρνακα από το 1975 μέχρι σήμερα. Σχολείο πήγα στον Άγιο Ιωάννη, στην Δροσιά και στον Άγιο Γεώργιο. Ωραίες εποχές.
Το ποδόσφαιρο μπήκε στη ζωή μας σε ηλικία έξι ετών. Ο πατέρας είχε τρακτέρ, το ποδόσφαιρο για εμάς ήταν η διέξοδος μας. Περιμέναμε πως και πως το Σαββατοκύριακο για να πάμε να δούμε την Ανόρθωση. Σε ηλικία 12 ετών όταν πήγα γυμνάσιο αποφασίσαμε με τον αδερφό μου τον Άντρο να πάμε με τ ποδήλατα μας στο δημοτικό του Αγίου Λαζάρου εκεί όπου έκανε προπόνηση η ακαδημία της Ανόρθωσης. Τρεις φορές την εβδομάδα πηγαίναμε προπόνηση, από το 1982.
Δεν είχα υπόψη τη θέση του τερματοφύλακα. Ξεκίνησα ως επιθετικός, ο Άντρος ήταν κυρίως αμυντικός. Σε μία προπόνηση που έλειπε ο προπονητής μας μπήκα τερματοφύλακας και ο κύριος Άκης Χατζηκωνστντής από την διοίκηση με προέτρεψε να παίζω τερματοφύλακας. Προπονητής μου ήταν ο παλαίμαχος τότε της Ανόρθωσης ο Γιώργος Μελάς και μου είπε ότι είναι καλύτερα τερματοφύλακας. Εκείνη τη μέρα δεν δέχθηκα γκολ και μου άρεσε η θέση. Από τότε έγινα τερματοφύλακας. Το 1984 έβγαλα ταυτότητα στην Ανόρθωση. Το 1985 μεταφερθήκαμε στην περιοχή των Κοκκίνων στο «Αντώνης Παπαδόπουλος». Μια μέρα χρειαζόταν έναν παίκτη ο προπονητής της Ανόρθωσης ο Peter Cormack. Μου φώναξαν και μπήκα να παίξω στο δίτερμα. Ακόμα και αυτό ήταν κίνητρο για μένα. Έκανα έξτρα προπόνηση, έβρισκα μικρούς να μου κάνουν σουτ, ή έμενε μαζί μου ο προπονητής μετά την προπόνηση. Δεν υπήρχε εξειδικευμένη προπόνηση όπως σήμερα, όμως τότε ήμασταν πιο δυνατοί ως χαρακτήρες, προσωπικότητες, τώρα επαναπαύονται.
Σήμερα βλέπω ότι υπάρχει ταλέντο. Πάει στην Ομόνοια βλέπει τον Φαμπιάνο, τον θαυμάζει αλλά δεν βάζει στόχο να τον ξεπεράσει. Γίνεται 18 χρονών, μετά πάει στρατό, σκέφτεται τις σπουδές και χάνεται... Εγώ βρέθηκα στην πρώτη ομάδα στα 16 μου. Ήταν διαφορετικές οι συνθήκες. Ήρθε προπονητής ο Πετρόπουλος και με είδε στην Εθνική σε φιλικό με την Τσεχία και μου είπε ότι ξεκινώ στην πρώτη ομάδα. Στα 17 ήμουν τελειόφοιτος, παίζαμε με την Αλκή στο ΓΣΠ και μου λέει στο 60' ξεκίνα ζέσταμα να παίξεις. Νικούσαμε 5-1 στο 60' δεν το περίμενα. Έκανα ζέσταμα κι έπαιξα για πρώτη φορά σε ηλικία 17 χρονών. Ήταν η σεζόν που πήρε το πρωτάθλημα ο Πεζοπορικός. Έπαιξα σε πέντε ματς μέχρι το τέλος της σεζόν. Στα επόμενα χρόνια έπαιζα μερικά ματς εγώ ο Κάβελης, ο Χαρή και από το 1992 καθιερώθηκα».
11:22 Για το πάθος του...
«Το ποδόσφαιρο είναι μέρος της ζωής μου το λατρεύω. Ξεκίνησα και ήθελα να κατακτήσω τίτλους με την Ανόρθωση. Ήταν σαν όρκος ζωής. Όταν πηγαίναμε οικογενειακώς να δούμε την Ανόρθωση δεν ζήσαμε επιτυχίες. Είχα πρόταση το 1992 από τον ΟΦΗ και ο πατέρας μου ήρθε και μου είπε "δεν θέλω να πάεις γιατί έκανα παιδιά για να πάρουμε πρωτάθλημα να χαρώ". Εγώ για τις θυσίες που έκανε ο πατέρας μου για μας του έκανα το χατίρι. Ευτυχήσαμε να ζήσομε μια δεκαετία φανταστική, με τίτλους και αναγνώριση. Εκπλήρωσα όσα υποσχέθηκα στους γονείς. Στο γήπεδο είχα πάθος αλλά με τους αντιπάλους είχαμε αι έχουμε πολύ καλές σχέσεις. Αντιπαραθέσεις υπήρξαν αλλά στο πλαίσιο του αλληλοσεβασμού. Το 1993 ήταν καλή σεζόν, το 1994 χάσαμε πρωτάθλημα και κύπελλο με δύο ήττες και το 1995 πήραμε το πρωτάθλημα.».
15:10 Οι μεταγραφές Γκόγκις-Σάπουριτς από το ΑΠΟΕΛ
«Ήμασταν στην Εθνική και ανακοινώθηκε ότι πήραμε τους Γκόγκιτς και Σάπουριτς. Μπήκε στα αποδυτήρια ο Χατζηλούκας και είπε "ότι τενεκούθκια επιάμε.. τωρά ρε Ανορθωσιάτικα θα τα πιάτε ούλλα, είναι παίκτες νικητές που θα δώσουν ώθηση". Δεν ξέρω γιατί δεν ανανεώσαν, ήρθαν σε εμάς και ξεκίνησα η άνοδος μας. »
16:25 Το πρωτάθλημα της σεζόν 1994/95
«Κόντρα στην ΑΕΚ εντός το κλειδώσαμε. Με ισοπαλία γλίτωνε η ΑΕΚ και παίρναμε το πρωτάθλημα. Κυριακή παίζαμε την Ομόνοια Αραδίππου και την προηγούμενη μέρα έπαιζε η Ομόνοια κόντρα στον Άρη. Ακούγαμε από το ράδιο και έκανε το 1-0 ο Άρης, δεν άντεχα να ακούω, έφυγα μέχρι να τελειώσει. Επέστρεψα σπίτι και μου είπαν "πήραμε το πρωτάθλημα, ο Άρης κέρδισε την Ομόνοια". Νικήσαμε ΕΝΠ και Άχνα και το πήραμε. O κύριος Ανδρέας Μουσκάλλης έκανε τρομερή δουλειά, τέλειος σε όλα του».
18:03 τα ματς που ήθελε να παίζει
«Τα ματς με Ομόνοια και ΑΠΟΕΛ. Είχαμε και αντιπαραθέσεις με ποδοσφαιριστές. Το σημάδι για τον τίτλο ήταν τα ματς στο Τσίρειο. Αν κερδίζαμε ΑΕΛ και Άρη ήταν οι ομάδες ορόσημο. Αυτά τ δύο ματς και το Παραλίμνι στην παλιά έδρα. Λόγω και το ανέμου. Μια φορά σούταρα από το γκολπόστ και η μπάλα δεν πήγε μακριά και έβαλε γκολ ο Ζέμπασιης πριν προλάβω να επιστρέψω στη θέση μου. Παίζαμε τον Άρη και την ΑΕΛ που ήταν σαν ντέρμπι κρίνονταν στο 90'».
21:19 Ο ποδοσφαιριστής που τον δυσκόλευε...
«Ο Ράουφμαν ήταν μία μηχανή του γκολ δεν συγχωρούσε το παραμικρό λάθος. Ήταν κόσμημα για το κυπριακό ποδόσφαιρο, πήρε τίτλους με την Ομόνοια. »
21:51 Το ματς που θυμάται...
«Το πρωτάθλημα του 1998. Μπήκα σε ένα Μακάρειο που αν χωρούσε 20 χιλιάδες, είχε 25! Δεν είχε καρέκλες. Είχα κόσμο στους προβολείς, πάνω στους τείχους. Παλιά έπαιζε η ομάδα Νέων. Εμείς βλέπαμε τη β' ομάδα και μέχρι ν τελειώσει φτιαχνόμασταν για το δικό μας ματς. Είχαν μεγάφωνα και μια στιγμή είπα στον Χρούπες και τον Σκούλλο "ρε μα ήρθαμε σε συλλαλητήριο της ΕΔΟΝ;". Ακούγονταν τραγούδια του Παπακωνσταντίνου και του Νταλάρα. Με νίκη της Ομόνοιας το έπαιρνε η Ομόνοια, με ισοπαλία ή νίκη δική μας το έπαιρνε η Ανόρθωση. Όπως εξελίχθηκε το πέναλτι στο 70' και το απέκρουσα ήταν το έναυσμα. Έκανα πέναλτι. Φώναζα στον διαιτητή, έπρεπε να πάω... φυλακή με το πέναλτι που έκανε. Μετά σκόραρε ο Μελαναρκίτης για το 2-2, μετά ήταν θέμα χρόνου, άλλαξε η ψυχολογία. Ήταν ένα ματς που έμεινα χαρακτηριστικά στη μνήμη μου».
25:20 Μετά την Ανόρθωση...
«Εφυγα από την Ανόρθωση για λόγους ευθυξίας. Ήμουν σαν ένα λεμόνι που με ξεζούμισαν και έφτασε η ώρα να με πετάξουν. Ήρθε ο κύριος Μιτόσεβιτς που μου είπε ότι δεν θα με ξαναχρησιμοποιήσει και θα δώσει χρόνο στον Αντώνη Γιωργαλλίδη και του είπα ότι το σέβομαι. Ξεκίνησε ο Αντώνης, στη συνέχεια έπαθε χιαστούς και στην επόμενη αγωνιστική παίζαμε στη Δερύνεια. Ανακοινώνει την 11άδα με βασικό τον Κόκκινο που ήταν τρίτος τερματοφύλακας. Πήγα και βρήκα τον Κώτσιο και του είπα "ό,τι έχτισα το έχτισα επειδή αγαπώ την Ανόρθωση είναι η οικογένεια μου. Δεν με σεβάστηκε ο προπονητής και για να το κάνει ο προπονητής σημαίνει ότι τον άφησαν να το κάνει από τη διοίκηση και ήρθε η ώρα να φύγω". Νόμιζα ότι δεν το είπα σοβαρά. Τελείωσε το ματς και την Δευτέρα στην προπόνηση μάζεψα τα πράγματα μου, τους είπα ότι είναι τελεσίδικη μου απόφαση για να σταματήσω το ποδόσφαιρο. Την νύχτα αποδέσμευσαν τον Μιτόσεβιτς. Ανέλαβε ο Τιμούρ μαζί με τον Κασσιανό και μου φώναξαν τα παιδιά για να επιστρέψω. Δεν ήθελαν να τους βάλω σε δύσκολη θέση και να νομίσει ο κόσμος ότι εμείς διώξαμε τον Μιτόσειτς και να επιστρέψω σε μερικούς μήνες. Σε 10 μέρες με κάλεσε ο Κίκης Φιλίππου και πήγα για τρεις μήνες στον Εθνικό. Στο τέλος της σεζόν προσπάθησαν να επιστρέψω στην Ανόρθωση, βρήκα κλειστές πόρτες.
Έκανα μία σεζόν 2004/05 στην ΑΕΚ, με υποδέχθηκε ο κόσμος πολύ καλά. Δοκίμασα να επιστρέψω στην Ανόρθωση όμως πάλι ήταν κλειστές οι πόρτες. Στη συνέχεια πήγα στην Παναχαϊκή. Είχα κι άλλες ευκαιρίες να παίξω στο εξωτερικό. Άνθρωποι του Ολυμπιακού Πειραιώς ήρθαν στην Κύπρο για να υπογράψουμε και έμεινα το 1997 και έμεινα επειδή ήθελαν στην Ανόρθωση να μείνω για να πάρουμε το νταμπλ. Ήρθαν ο Λούβαρης με τον Μητρόπουλο από τον Ολυμπιακό, ήταν όλα κλειστά και τους είπα ότι τελικά δεν θα πάω... Στο τέλος της μέρας μπορεί να το μετάνιωσα με το τι εισέπραξα στο τέλος της διαδρομής στην Ανόρθωση. Ο Ολυμπιακός το 1997 είχε δέκα χρόνια χωρίς τίτλο και αν πήγαινα θα συνδεόμουν με την παντοκρατορία του Ολυμπιακού. Είχε έρθει ο Μιτόσεβιτς και μου είπε χρωστάμε στον κόσμο ένα νταμπλ. Το ότι παρέμεινα δεν το μετανιώνω για τους τίτλους με την Ανόρθωση, όμως σίγουρα οικονομικά θα ήταν διαφορετικά αν πήγαινα στον Ολυμπιακό. Το 2005 πέρασα μια πολύ καλή χρονιά στην Παναχαϊκή, έκανα φίλους στην Πάτρα. Επέστρεψα στην Κύπρο και προσπάθησα ξανά να πάω στην Ανόρθωση όμως ήταν ξανά οι πόρτες κλειστές. Ήθελαν πολύ τα παιδιά μου να πάω στην Ανόρθωση και δεν ήξερα να τους απαντήσω το γιατί... Έκλεισα την καριέρα μου στην Αγία Νάπα».
31:38 Η προπονητική...
«Το 2008 ξεκίνησα την προπονητική. Πήρα όλα τα διπλώματα μέχρι το Pro. Ήμουν στην Εθνική Κ17, ήμουν στην Ανόρθωση ως τεχνικός διευθυντής στην ακαδημία. Μετά πήγα στη β' κατηγορία, στον Ερμή. Τον ανεβάσαμε στην α' κατηγορία ήμασταν για 19 ματς αήττητοι, για ένα μήνα ο Ερμής ήταν στην πρώτη θέση... Πήγαμε στον τελικό κυπέλλου όταν χάσαμε από τον ΑΠΟΕΛ. Είχα πρόταση από ομάδα του Ισραήλ, όμως έμεινα στον Ερμή για να πάω στην Ευρώπη, έκανα επιλογές με το συναίσθημα. Δένομαι με αυτό που κάνω. Πήγα στην Ελβετία τρεις μέρες πριν το ματς με την Γιανγκ Μπόις σε γήπεδο 30.000 θέσεων και οι τηλεοράσεις έδειχναν "Ερμής Αραδίππου". Πήγα με την γυναίκα μου και της είπα "κόρη κατάλαβες τι καταφέραμε; ποιος Αραδιππιώτης να φανταστεί ότι ήρθε ο Ερμής στην Αραδίππου. Το κάναμε κι αυτό". Δεν έχω παράπονο. Ο θεός μου έδωσε τέσσερα παιδιά. Ο γιος μου δεν προχώρησε λόγω του δικού μου ονόματος. Ήταν στην ΑΕΚ μετά πήγε στη Ρωσία, μετά πήγε στην Ανόρθωση και επειδή τους νικήσαμε όταν ήμουν στον Ερμή έφταιξε ο Κυριάκος. Μετά τον πήρε ο Καϊάφας στην Ομόνοια, θα υπόγραφε αλλά επειδή ήταν γιος του Νίκου που είναι Ανορθωσιάτης δεν έγινε... Πλέον παίζει στην Επίλεκτη Κατηγορία στους Τρούλλους».
37:00 «Με απογοητεύει που δεν υπάρχει το κυπριακό στοιχείο. Στην βάση των ακαδημιών δεν ενδιαφέρονται οι περισσότεροι. Χαίρομαι που βλέπω ότι στην Ομόνοια δίνουν χρόνο σε νεαρούς. Βλέπουμε να συνεχίζουν μερικές ομάδες να φέρνουν ξένους που δεν ξέρουν αν θα πληρωθούν... Από εκεί και πέρα γίνεται δουλειά και φαίνεται στην Ευρώπη που είναι η βιτρίνα. To πρόβλημα αρχίζει από τους προέδρους. Πρέπει να υπάρχει μια επιτροπή που να γνωρίζει τι θα κερδίσει το κυπριακό πρωτάθλημα μέσω της δομής που θα αναδείξει γηγενείς ποδοσφαιριστές. Δεν γίνεται να παίρνονται αποφάσεις για το ποδόσφαιρο από δικηγόρους και λογιστές επειδή είναι καλοί στον τομέα τους»
41:50 «Η καλύτερη στιγμή ήταν όταν πήραμε το πρωτάθλημα το 1995, η στέψη στο Δασάκι κόντρα στον Εθνικό. Η χειρότερη όταν ήρθε η στιγμή να φύγω από την Ανόρθωση και με τον τρόπο που έφυγα».
«Δεν έπρεπε να φύγω όπως έφυγα από την Ανόρθωση. Όταν έχεις κάποιες αρχές δεν δέχεσαι την προσβολή. Όταν μετά έβρισκα κλειστές πόρτες κατάλαβα ότι αν δεν έφευγα δεν θα μπορούσε κανείς να μου πει κάτι. Κάποιοι έλεγαν ότι πήγα την Ανόρθωση δικαστική κάτι που δεν ισχύει. Είχα να παίρνω λεφτά για επτά χρόνια. Αντιλαμβάνομαι τις δυσκολίες που υπήρχαν. Εμείς έπρεπε να παίζουμε για να χαίρεται ο κόσμος. Είχα να παίρνω για απλήρωτους μήνες, πριμ κατάκτησης πρωταθλήματος κτλ 200.000.Ήμουν στην Ελλάδα και με πήρε ο αδερφός μου και μου είπε ότι προτείνουν να μου δώσουν 120.00 με δόσεις. Κάθε μήνα 4000. Και του είπα "εφόσον οι 80.000 θα πάνε στην Ανόρθωση χάρισε τις και πέστους ότι είναι δώρο από τον Νίκο". Το 97' όταν γεννήθηκαν οι κόρες μου οι δίδυμες, ήμουν στην μοτορούα μου και πήγαινα σπίτι και μου ζήτησε η γυναίκα μου να πάρω πανιά και δεν είχαμε μία λίρα Έκλαιγα μόνος μου. Και η Ανόρθωση ήταν πρώτη. Έβαλα το σταυρό μου, πήγα στον παπά μου να πάρω πανιά. Έκαναν πέντε μήνες να μας πληρώσουν και περίμενα τη μέρα να μας πληρώσουν. Την επόμενη μέρα μας πλήρωσαν. Δεν με ένοιαζαν τα λεφτά, ήταν ο τρόπος και η συμπεριφορά γι αυτό και δεν έγινα πλούσιος από το ποδόσφαιρο. Αυτό που σκέφτομαι είναι που δεν πήγα στον Ολυμπιακό Πειραιώς, επειδή θα ήταν άλλη πόρτα εκεί. Όπως και το 2000. Δικαιούμουν να μείνω ελεύθερος. Συμφώνησα με τον ΠΑΟΚ. Πήρα άδεια από την Ανόρθωση, μίλησα με τον Μπατατούδη, μου έδινε όσα ζήτησα, όμως εγώ ζήτησα να δώσει 100.000 στην Ανόρθωση. Ήμουν ελεύθερος και δεν το έκανε η συνείδηση μου να μην βοηθήσω την Ανόρθωση. Ο Μπατατούδης μου είπε "ξέχνα το".».
48:35 «Δεν μπορώ να αποδεχθώ την κατάσταση που βρίσκεται η Ανόρθωση σήμερα. Υπάρχει ένα μεγάλο στήριγμα που είναι ο κόσμος της».
Ακολουθήστε το Themasports.com στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις αθλητικές ειδήσεις
Μια φωτογραφία που αναρτήθηκε στη δημοφιλή σελίδα «I love Cyprus ΡΕ» κάνει τις τελευταίες ώρες τον γύρο του διαδικτύου, χαρίζοντας άφθονο γέλιο στους χρήστες των social media.
