Σκάνδαλα, εγκλήματα, εριστικές δηλώσεις και διάφορες ακραίες (με τα παλιά, «παραδοσιακά» δεδομένα) ενέργειες έρχονται και φεύγουν από την επικαιρότητα στο πι και φι. Μέχρι να ακούσεις για κάποιο θέμα, να ψάξεις να πληροφορηθείς σωστά και να το συζητήσεις με τους γύρω σου έχει αντικατασταθεί από κάτι ακόμα πιο υπερβολικό, ακόμα πιο εξοργιστικό. Ειδήσεις που παλιότερα θα προκαλούσαν μαζικές αντιδράσεις, πιθανόν και παραιτήσεις, τώρα έχουν μετατραπεί σε θρασύτατη κανονικότητα.
Με αυτόν τον τρόπο εδώ και λίγο καιρό μπήκε στην καθημερινότητα μας και η Γροιλανδία. Ο πρόεδρος των ΗΠΑ έχει βάλει στο μάτι αυτό το παγωμένο νησί στα βόρεια του Ατλαντικού, οι Ευρωπαίοι προσπαθούν να του εξηγήσουν πως βάσει διεθνούς δικαίου η περιοχή ανήκει στη Δανία εδώ και δυο αιώνες και κάπου εδώ προέκυψε ένα μεγάλο και επικίνδυνο χάσμα στην επικοινωνία γιατί ο Ντόναλντ Τραμπ έχει αποδείξει πολλές φορές στο παρελθόν πως το μόνο δίκαιο που πιστεύει είναι αυτό του ισχυρού.
Η ειρωνεία της υπόθεσης (ή τέλος πάντων, μια από τις ειρωνείες) είναι ότι όσο περιζήτητη είναι η περιοχή για πολιτικούς λόγους, τόσο παραμελημένο, έως και ανεπιθύμητο, είναι το ποδόσφαιρο της. Μερικά χρόνια πριν χτυπήσουν την πόρτα της οι διάφοροι ενδιαφερόμενοι για την κυριότητα της, οι Γροιλανδοί ήταν αυτοί που είχαν βγει στη γύρα χτυπώντας πόρτες οργανισμών με την ελπίδα ότι κάποιος θα φιλοτιμηθεί να τους βοηθήσει να μην είναι μόνιμα στην απ’ έξω του παγκοσμίου ποδοσφαίρου.
Ας τα πάρουμε όμως με τη σειρά. Όπως πιθανόν θα έχετε διαβάσει κάποια στιγμή (ειδικά όσοι ακολουθείτε το Σομπρέρο), οι Γροιλανδοί αγαπούν το ποδόσφαιρο και προσπαθούν να παίξουν με κάθε ευκαιρία. Αυτό από μόνο του είναι αξιοθαύμαστο καθώς το νησί καλύπτεται κατά 80% από πάγο, οι μετακινήσεις από πόλη σε πόλη είναι είτε αδύνατες είτε πανάκριβες, το χειμώνα κάνει τρελό ψοφόκρυο και το καλοκαίρι σκέτο ψοφόκρυο. Κι όμως, από τους 57.000 κατοίκους του σχεδόν το 10% (κοντά στους 5.500 ανθρώπους) έχει ποδοσφαιρικό δελτίο ενώ λειτουργούν 76 ποδοσφαιρικοί σύλλογοι!
Γι’ αυτό το λόγο το πρωτάθλημα της χώρας (για την ακρίβεια, η τελική φάση του) διεξάγεται μέσα σε μια εβδομάδα τον Αύγουστο! Οι παίκτες παίρνουν άδεια από τις δουλειές τους και όλες οι ομάδες που προκρίθηκαν στην τελική φάση συγκεντρώνονται σε μια πόλη. Κάποιες φορές οι συμμετέχοντες κοιμούνται χύμα σε γυμναστήρια καθώς δεν έχουν όλες οι πόλεις τις απαραίτητες ξενοδοχειακές υποδομές για να φιλοξενήσουν τόσο κόσμο. Όσο για τους αγώνες, αυτοί διεξάγονται καθημερινά μέχρι να αναδειχθεί ο πρωταθλητής. Με απλά λόγια ένας μικρός τραυματισμός εκείνη την εβδομάδα μπορεί να σου στοιχίσει την παρουσία σε… όλο το πρωτάθλημα. Το θέαμα στον αγωνιστικό χώρο μπορεί να μη διεκδικεί δάφνες ποιότητας αλλά αρκετές φορές συνοδεύεται με κάποια εντυπωσιακή θέα, καθώς δίπλα από τα παραθαλάσσια γήπεδα κάνουν συχνά βόλτες επιβλητικά παγόβουνα βγαλμένα από ντοκιμαντέρ του National Geographic.
Σε αντίθεση με τις τοπικές ομάδες, που έστω και δύσκολα βρίσκουν τρόπους για να παίξουν και να διεκδικήσουν τον εγχώριο τίτλο, η εθνική δεν έχει τέτοια δυνατότητα γιατί δεν είναι μέλος της FIFA. Η πρώτη σκέψη όλων είναι πως αυτό οφείλεται στο ότι δεν είναι ανεξάρτητο κράτος. Όπως όλοι ξέρουμε όμως αυτό δεν έχει εμποδίσει τα Νησιά Φερόε, παρ’ ότι κι εκείνα ανήκουν στη Δανία. Δυστυχώς για τους παθιασμένους με την μπάλα Γροιλανδούς η δική τους περίπτωση είναι πιο ζόρικη. Αρχικά είναι η τοποθεσία. Η γεωγραφική απομόνωση του νησιού σημαίνει πολύωρα και ακριβά ταξίδια για κάθε διεθνή αγώνα με ελάχιστες επιλογές πτήσεων. Αν σε αυτό προσθέσεις και τον άστατο καιρό και τις λιγοστές επιλογές σε ξενοδοχεία, καταλαβαίνεις ότι ο φάκελος της ομοσπονδίας ξεκινάει αμέσως με ένα μεγάλο μειονέκτημα.
Επιπλέον, σε ένα μέρος σαν κι αυτό το φυσικό χόρτο δεν υφίσταται ως επιλογή. Για δεκαετίες οι ντόπιοι έπαιζαν μπάλα μόνο σε χώμα και χαλίκια. Έπρεπε να φτάσουμε στο 2009 για να φτιαχτεί (με την οικονομική αρωγή της FIFA) το πρώτο γήπεδο με τεχνητό χλοοτάπητα. Ένα γήπεδο το οποίο έγινε δεκτό με μεγάλη χαρά από τον τότε προπονητή της εθνικής που δήλωνε: “Θα αλλάξει τώρα και το στυλ παιχνιδιού μας. Οι παίκτες μας απέφευγαν να κάνουν μαρκαρίσματα με τον ώμο γιατί αν έπεφταν στα χαλίκια δύσκολα σηκώνονταν μετά”. Μετά τη δημιουργία του γηπέδου η FIFA εμφανίστηκε πιο διαλλακτική στην πιθανότητα ένταξης της στους κόλπους της, ειδικά από τη στιγμή που η Δανία ήταν θετική σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο. Για να γίνει όμως αυτό, θα έπρεπε να ενταχθεί πρώτα σε κάποια ηπειρωτική συνομοσπονδία. Κι εκεί ξεκίνησαν τα προβλήματα.
Η πρώτη προσέγγιση έγινε προς την UEFA. Το όνειρο των Γροιλανδών ήταν να λάβουν μέρος στα προκριματικά κάποιας μεγάλης διοργάνωσης. H αρχική απάντηση ήταν όχι, καθώς οι κανονισμοί ένταξης έχουν αλλάξει από τότε που είχαν γίνει αποδεκτές οι αιτήσεις των Νησιών Φερόε και του Γιβραλτάρ. Από το 2007 και μετά η UEFA δέχεται μόνο χώρες που έχουν αναγνωριστεί από τα Ηνωμένα Έθνη. Οι επικριτές της απόφασης υποστηρίζουν ότι αυτή η λογική, με τα δυο μέτρα και δυο σταθμά στην αντιμετώπιση της Γροιλανδίας σε σχέση με άλλες μη ανεξάρτητες χώρες, δείχνει ότι κατά βάθος οι Ευρωπαίοι δεν έχουν καμία όρεξη να τρέχουν ως εκεί πάνω για να παίξουν έναν αγώνα με ερασιτέχνες και ημι-επαγγελματίες μέσα στο κρύο. Η πεισματάρα Γροιλανδία συνέχισε πάντως να πιέζει για να της δώσουν κι αυτής μια ευκαιρία και οι φήμες έλεγαν πως στο συνέδριο της UEFA το 2020 θα ψηφιζόταν μια νέα αλλαγή στους κανονισμούς, ώστε να μπορεί να υποβάλλει μετά επίσημη αίτηση. Αυτό δεν έγινε ποτέ και οι Γροιλανδοί παρέμειναν εκτός του ποδοσφαιρικού χάρτη και της επικαιρότητας μέχρι το 2022. Τότε αποφάσισαν να στραφούν προς την άλλη πλευρά.
Για δυο περίπου χρόνια οι άνθρωποι της ομοσπονδίας έκαναν επαφές και έψαχναν τρόπους ένταξης στην CONCACAF, την Ποδοσφαιρική Συνομοσπονδία Βόρειας, Κεντρικής Αμερικής και Καραϊβικής. Ο φάκελος με τα σχετικά έγγραφα ολοκληρώθηκε το 2024 και κατατέθηκε τον Μάιο. Οι πληροφορίες έλεγαν πως η απόφαση θα ληφθεί μέσα στον επόμενο χρόνο. “Το μόνο που ξέρω είναι ότι θέλουμε να γίνουμε μέλη κάπου, έτσι ώστε οι παίκτες μας να έχουν κάτι να ονειρεύονται και να προπονούνται” δήλωσε ο προπονητής της εθνικής ομάδας λίγο μετά την κατάθεση του φακέλου. Η αρχική αισιοδοξία υποχώρησε γρήγορα και το καλοκαίρι του 2025 ανακοινώθηκε πως η CONCACAF απέρριψε την αίτηση, χωρίς να γίνουν γνωστές λεπτομέρειες για τους λόγους της νέας «χυλόπιτας».
Μισό περίπου αιώνα μετά την ίδρυση της ποδοσφαιρικής ομοσπονδίας της Γροιλανδίας, η περιοχή εξακολουθεί να μην έχει ενεργή εθνική ομάδα, αναγνωρισμένη από τον υπόλοιπο κόσμο. Όλα αυτά τα χρόνια μια ανεπίσημη ομάδα δίνει κάποια παιχνίδια με αντιπάλους συνήθως τη γειτονική Ισλανδία και τα Νησιά Φερόε αλλά αυτά δεν αναγνωρίζονται από κανέναν ως επίσημα.
Στο πλαίσιο αυτών των προσπαθειών, πριν από λίγους μήνες έγινε γνωστό πως οι Γροιλανδοί συζητούσαν με το Τουβαλού την πιθανότητα διεξαγωγής ενός φιλικού παιχνιδιού στα τέλη του 2025 που θα είχε ως στόχο την ευαισθητοποίηση του κόσμου για την κλιματική αλλαγή. Η σημειολογία είναι υπέροχη: Το Τουβαλού, ένα από τα νησιά που κινδυνεύει περισσότερο από όλα από την άνοδο της στάθμης της θάλασσας να αντιμετωπίσει μια ομάδα από την περιοχή που ξεκινάει το… πρόβλημα με το λιώσιμο των πάγων. Ο αγώνας δεν διεξήχθη τελικά ποτέ. Η Γροιλανδία παραμένει μια περιοχή χωρίς εκπροσώπηση στα διεθνή τουρνουά. Ένα μέρος περιζήτητο γεωπολιτικά αλλά αποκομμένο ποδοσφαιρικά.
https://blog.stoiximan.gr
