Πιερλουίτζι Κολίνα, ο σούπερ σταρ με τα μαύρα

To 1994 διορίστηκε από την ΦΙΦΑ για να διαιτητεύσει διεθνείς αγώνες. Για τα επόμενα έντεκα χρόνια ήταν εκείνος στον οποίον εμπιστεύονταν τα πιο κρίσιμα ματς, όταν τα νεύρα και η πίεση ήταν στα κόκκινα. Εκείνος ο οποίος θα φρόντιζε να τιθασεύει τους αστέρες και τις παραξενιές τους, τις διαμαρτυρίες του κάθε τυχάρπαστου και να πετύχει το ακαρόρθωτο: να περάσει απαρατήρητος. Και τα πήγαινε πάντα περίφημα.

Ας δούμε 20 πληροφορίες γι’αυτή την πελώρια μορφή, που όποτε μιλάει στέκονται ακόμη και σήμερα όλοι σούζα.

1. Μεγάλωσε σε καθολικό περιβάλλον, σε σχολείο όπου οι δασκάλες ήταν μοναχές.  Η μητέρα του ήταν δασκάλα, ενώ ο πατέρας του εργάζονταν στο Υπουργείο Άμυνας.

Οι κανονισμοί και η ακεραιότητα μπήκαν από νωρίς στο πετσί του.

2.  Η καριέρα του ως διαιτητής ξεκίνησε όταν ένας συμμαθητής του τον έπεισε να παρακολουθήσει μαθήματα διαιτησίας στα 17 του.

Δεν ήταν διαφορετικός από τα υπόλοιπα παιδιά. Ήθελε να γίνει και αυτός ποδοσφαιριστής. Ήταν πολύ ψηλός και έπαιζε μπακ αλλά είδε νωρίς ότι η καριέρα στο ποδόσφαιρο θα ήταν ένα όνειρο απατηλό.

3. Από νωρίς φάνηκε ότι ο τότε πιτσιρικάς Κολίνα ήταν το κάτι άλλο σαν διαιτητής. Υπηρετούσε παράλληλα την θητεία του και διατήτευε τοπικούς αγώνες.

Πολύ γρήγορα, έγινε διαιτητής της 3ης και 4ης κατηγορίας στην Ιταλία.

4. Στα 24-25 άρχισε να χάνει τα μαλλιά του από αλωπεκία. Τότε μεταμορφώθηκε.

Είναι κάτι που τον έκανε πιο δυνατό και του έδωσε νέα ματιά στην ζωή.

Στο παρελθόν έχει δηλώσει: “Η φαλάκρα μου είναι μια σοβαρή ασθένεια και δεν θα δεχτώ ούτε ένα αστείο. Έχω δείξει ότι δεν με ενδιαφέρει η εμφάνισή μου, μπροστά σε εκατομμύρια ανθρώπους, οι οποίοι με παρακολουθούσαν είτε στην τηλεόραση, είτε στο γήπεδο.Μπορείς να κάνεις αστεία με πολλά πράγματα, αλλά δεν μπορείς να επιτίθεσαι στα συναισθήματα των ανθρώπων με προβλήματα. Η αλωπεκία είναι μια ασθένεια και πολλοί υποφέρουν από αυτήν, ειδικά τα παιδιά.Δεν είναι όλα αστεία στην ζωή.”

Μια φορά είχε φύγει από μια εκπομπή στην Ιταλία όταν έκαναν πλάκα με την φαλάκρα του.

5. Το 1991 διατήτευε στο Καμπιονάτο. Το 1994 διορίστηκε για να διευθύνει διεθνείς αγώνες. Ήταν η αρχή μιας λαμπρής καριέρας.

Η αρχή έγινε με τον Ολυμπιακό Τελικό του 1996 (Νιγηρία – Αργεντινή).

Δεν ξεχνιέται η εικόνα του στον τελικό Τσάμπιονς Λιγκ του 1999 όταν προσπαθούσε να σηκώσει τους παίκτες της Μπάγερν μετά το 2-1. Απέμεναν λίγα δευτερόλεπτα, ίσως και λεπτό και οι παίκτες της Μπάγερν δεν είχαν τα σωματικά και ψυχολογικά αποθέματα να συνεχίσουν. Ο Κολίνα περπατούσε ανάμεσά τους, έδινε το χέρι του για να σηκωθούν.

“Ήμασταν στα τελευταία δύο λεπτά, και είδα τους παίκτες της Μπάγερν στον πάγκο έτοιμοι να πανηγυρίσουν τον τίτλο τους. Οι οπαδοί ήταν αγκαλιασμένοι στην κερκίδα, περιμένοντας το τελευταίο μου σφύριγμα. Στη συνέχεια, ξαφνικά, η Μάντσεστερ σκοράρει δύο γκολ σε δύο λεπτά και ανατρέπει το σκορ. Δεν θα ξεχάσω ποτέ τη χαρά των παικτών και του αγγλικού πάγκου, έμοιαζε με λιοντάρια που βρυχώνται, μπροστά σε μια σιωπή καθεδρικού ναού στην πλευρά της Μπάγερν. Οι παίκτες της Γιουνάιτεντ έτρεχαν σαν τρελοί στο γήπεδο, ενώ είδα έναν παίκτη της Μπάγερν ξαπλωμένος να κλαίει, χωρίς ελπίδα, με τεράστια απογοήτευση. Τον πλησιάζω, αλλά δεν μπορώ να σκεφτώ κάτι άλλο να του πω πέρα ​​από το «Σήκω να παλέψεις, έχεις 20 δευτερόλεπτα ακόμα! Αλλά εκείνη τη στιγμή, είδα το αληθινό πρόσωπο του ποδοσφαίρου, όπου οι παίκτες έδιναν όλη τους τη ζωή σε ένα γήπεδο, με κόσμο να φωνάζει από χαρά και άλλους να έχουν μαυρίσει βαθιά στην ψυχή τους”.

Στον τελικό του Μουντιάλ 2002, ο Καντου είχε πει ότι δεν ήταν γουρλής για εκείνον. Στον ίδιο τελικό ο Ρονάλντοτου έδωσε την φανέλα του αλλά και την μπάλα. Τόσο οι παίκτες της Βραζιλίας όσο και της Γερμανίας του έδωσαν συγχαρητήρια για την απόδοσή του.

“Κλειδώθηκα στο δωμάτιό μου για 36 ώρες πριν εκείνον τον τελικό. Μελέτησα τα πάντα, είδα κασσέτες και των δύο ομάδων και έπαιρνα σημειώσεις. Ο ρόλος του διαιτητή είναι να βρίσκεται πάντα ένα βήμα μπροστά και να ξέρει τι θα γίνει πριν αυτό συμβεί”.

”Την φανέλα του Ρονάλντο την έχω ακόμη, δεν την έπλυνα ποτέ, την έχω κανονικά με τον ιδρώτα του πάνω.”

 

Αξέχαστη η διαιτησία του στο 4-3 της Γιουνάιτεντ απέναντι στην Ρεάλ το 2003. Απίστευτη ματσάρα και ο άρχοντας ήταν σαν να μην υπήρχε. Αρκεί μια ματιά στους παικταράδες για να καταλάβουμε την σημασία του να είσαι αόρατος σε ένα ματς – διαφήμιση του ποδοσφαίρου.

6. Έβγαινε ο καλύτερος διαιτητής της χρονιάς μεταξύ 1998-2003 συνεχόμενα.

7. Η ΦΙΦΑ άλλαξε για χάρη του το όριο ηλικίας στα 46, από 45, ώστε να προλάβει το Μουντιάλ του 2006.

Ανακοίνωσε την απόσυρσή του από τη διαιτησία τον Αύγουστο του 2005 μετά από μια διαφωνία με την Ιταλική Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου για μια συμφωνία χορηγίας.

Είχε πάρει μέρος σε διαφήμιση της Opel, η οποία ήταν και ο χορηγός της Μίλαν. Πίστευε ότι θα ήταν σωστό να μην συνεχίσει για λόγους ηθικής.

8. Ο Λουτσιάνο Μότζι, σε μια από τις συνομιλίες του στο σκάνδαλο Calciopolis, περιέγραψε τον Κολίνα ως “υπερβολικά αντικειμενικό” και ότι “θα έπρεπε να τιμωρηθεί”.

Ο Κολίνα ήταν ο ένας από τους δύο διαιτητές που δεν οδηγήθηκαν με κατηγορίες στην δίκη του σκανδάλου.

9. Μετά την αποσύρσή του, έγινε χρηματοοικονομικός σύμβουλος

Είναι κάτοχος πτυχίου Επιχειρηματικών Σπουδών από το Πανεπιστήμιο της Μπολόνια και επίτιμου πτυχίου από το Πανεπιστήμιο του Χαλ.

10. Για τις υπηρεσίες του στον αθλητισμό, ο Ιταλός Πρόεδρος Τσιάμπι του απένειμε τον τίτλο του Commendatore της Ιταλικής Δημοκρατίας. Το 2011 μπήκε και στο Hall of Fame του ιταλικού ποδοσφαίρου.

11. Μιλάει γαλλικά, ισπανικά, ιταλικά, αγγλικά.