Πες μας λίγο για τα παιδικά σου χρόνια και πως ξεκίνησες την ενασχόλησή σου με το ποδόσφαιρο.
«Τα παιδικά μου χρόνια με θυμάμαι με μία μπάλα όλη μέρα στο σχολείο κι έπειτα στην γειτονιά με φίλους, αλλά στην ποδοσφαιρική ακαδημία που πήγαινα τότε».
Πώς προέκυψε το «άλμα» στην Άρσεναλ;
«Είχα συμμετάσχει σε κάποια τουρνουά στην Ελλάδα και στην Αγγλία με την Arsenal Academy, που υπήρχε τότε στην Ελλάδα. Εκεί υπήρχαν σκάουτ της Άρσεναλ μαζί με τον Στιβ Μόροου (εργαζόταν στους «κανονιέρηδες» ως επικεφαλής του δικτύου σκάουτινγκ που είχε η ομάδα για τους νέους παίκτες). Με ξεχώρισαν από τις εμφανίσεις μου εκεί και από τότε ξεκίνησαν οι επαφές για να καταλήξουμε τελικά σε συμφωνία και να ενσωματωθώ στην κανονική της ακαδημία στην Αγγλία».
Πώς ήταν τα πράγματα εκεί;
«Απο νεαρή ηλικία κατά διαστήματα έκανα ταξίδια στην Αγγλία, όταν άρχισα να αποτελώ μέλος της εν Ελλάδι ακαδημίας της Άρσεναλ. Ο λόγος ήταν για να κάνω προπονήσεις στις ακαδημίες της ομάδας εκεί και να παίξω και σε κάποιους αγώνες, ώστε να μπορούν με αξιολογήσουν καλύτερα και να συγκρίνουν την εξέλιξη που έχω σε σχέση με τα παιδιά της ακαδημίας στην Αγγλία.
Αυτό γινότανε μέχρι τα 15,5 μου χρόνια, οπότε και υπέγραψα το πρώτο μου συμβόλαιο με την Άρσεναλ. Τότε απέκτησα και το δικαίωμα λόγω ηλικίας να μπορώ να μείνω μόνιμα στην Αγγλία. Τα πράγματα για εμένα εκεί πήγαιναν καταπληκτικά. Ήμουν από τα βασικά στελέχη της Κ19 ενώ έπαιζα και στην Κ23, όταν δεν έρχονταν πολλοί παίκτες από την πρώτη ομάδα».

Είχε κι Έλληνες συμπαίκτες εκεί απ' ότι γνωρίζουμε. Τον Μούργο (αριστέρα στην φωτογραφία της πρώτης ενότητας) και τον Χατζηθεοδωρίδη. Πόσο σε βοήθησε;
«Με τα παιδιά δεν μέναμε μαζί, αλλά γνωριζόμασταν πολύ καλά από την Ελλάδα. Σίγουρα για εμένα ήταν μεγάλη βοήθεια, ειδικά στο κομμάτι της προσαρμογής μου εκεί που έγινε πιο γρήγορα λόγω αυτών, αφού με βοήθησαν και στο θέμα της γλώσσας, μιας και στην αρχή δεν ήξερα αγγλικά. Όμως με κείνους κοντά μου όλα κυλούσαν τέλεια».
Με ποιους ποδοσφαιριστές συνυπήρξες στην ομάδα εκείνη της Άρσεναλ που τώρα κάνουν μεγάλη καριέρα;
«Με αρκετούς, αλλά νομίζω πιο σημαντικοί είναι οι Έντι Ενκέτια, που βρίσκεται ακόμα στην ομάδα, ο Ρις Νέλσον, ο Γουίλοκ, ο Γκνάμπρι, που παίζει στην Μπάγερν και ο Μάλεν. Τους εύχομαι πραγματικά τα καλύτερα».
Πώς πήγαν για σένα τα πράγματα στην ομάδα και γιατί τελικά ολοκληρώθηκε η συνεργασία σας;
«Ενώ τα πράγματα πήγαιναν όπως τα ονειρευόμουνα, δηλαδή αγωνιζόμουν συνέχεια, πήγαινα κι έκανα προπονήσεις με την πρώτη ομάδα και εξελισσόμουν, μου ήρθε ένα χαρτί από τον στρατό της Κύπρου πως πρέπει να ενταχθώ στην φρουρά. Για να μην τα πολυλογώ ήτανε τον καιρό που ξεκινούσε η μεταγραφική περίοδος και η Άρσεναλ με ενημέρωσε πως ένα διάστημα περιθώριο για να διευθετήσω το ζήτημα, ώστε να μπορέσει να συνεχιστεί η συνεργασία μας. Με είχαν προσεγγίσει κι άλλες ομάδες από Αγγλία και Ισπανία στο ίδιο διάστημα. Επέστρεψε στην Κύπρο όμως δεν γινόταν το θέμα να διευθετηθεί όσο γρήγορα χρειαζόταν.
Ενημέρωσα τότε τον μάνατζερ μου κι εκείνος μου είπε ''Κώστα τέτοιου μεγέθους ομάδες δεν θα σε περιμένουν για τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα που χρειάζεται, θα πάνε απλώς στην δεύτερη επιλογή τους''. Οπότε αναγκάστηκα να γυρίσω στο πρωτάθλημα Κύπρου για να συνεχίσω να αγωνίζονται και να εκπληρώσω παράλληλα τις στρατιωτικές μου υποχρεώσεις».