Φέτος δεν υπάρχει το «άλλοθι» της περσινής σεζόν...

Μπορεί η ΑΕΛ να κερδίσε, αλλά το γεγονός ότι προβλημάτισε με την απόδοση της δεν αλλάζει. Ειδικά η ανασταλτική λειτουργία ήταν αυτή που προβλημάτισε περισσότερο τον κόσμο της, όπως και η μονοδιάστατη ανάπτυξη καθώς και η έλλειψη παραγωγικότητας στο δημιουργικό κομμάτι, αφού η ομάδα έπαιζε προβλέψιμα και δεν έφτιαχνε εύκολα φάσεις, με εξαίρεση κάποια ξεσπάσματα που βασίζονταν κυρίως στην ποιότητα συγκεκριμένων παικτών της.

Η Λεμεσιανή ομάδα έδειξε σοβαρές αδυναμίες στις επιστροφές της, ενώ τα εύκολα λάθη στη μεσαία γραμμή και η έλλειψη συγκέντρωσης στην άμυνα έδωσαν το δικαίωμα στην αντίπαλο να πετύχει ένα «εύκολο» γκολ, να κερδίσει ένα πέναλτι και να απειλήσει με δεύτερο τέρμα.

Μπορεί οι τρεις βαθμοί της νίκης να δίνουν βαθμολογική ανάσα και χρόνο, αλλά είναι ξεκάθαρο ότι αν δεν υπάρξει άμεση βελτίωση και μεγαλύτερη συνοχή στα μετόπισθεν, η ΑΕΛ θα το πληρώσει απέναντι σε πιο ποιοτικούς αντιπάλους, όπως συνέβη με τον χειρότερο τρόπο στο παιχνίδι με τον ΑΠΟΕΛ.

Αναγνωρίζουμε ότι μετά την εξάρα από την ομάδα της Λευκωσίας, η πίεση προς το πρόσωπο του Ούγκο Μάρτινς αυξήθηκε κατακόρυφα, ενώ η απίστευτη ατυχία με τους σοβαρούς τραυματισμούς των Γκομίς και Τσατάκοβιτς στην πρεμιέρα επηρέασε τα πλάνα του και όλη την ομάδα. Παρά τα λάθη όμως που μπορεί να του καταλογίζονται από τον κόσμο στο χθεσινό παιχνίδι, θα πρέπει να του αναγνωριστεί η αντίδραση που έβγαλε η ΑΕΛ, παίρνοντας το τρίποντο έστω και την υστάτη, κερδίζοντας πολύτιμους πόντους εμπιστοσύνης, αλλά και τον απαραίτητο χρόνο για να διορθωθούν τα κακώς κείμενα.

Θα πρέπει, όμως, άμεσα η Λεμεσιανή ομάδα να αλλάξει προς το καλύτερο την αγωνιστική της εικόνα, ενώ δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι φέτος δεν υπάρχει το «άλλοθι» της περσινής σεζόν, ότι δηλαδή δεν «έφτιαξε-έχτισε» ο ίδιος την ομάδα...

Το πιο σημαντικό από το χθεσινό ματς είναι ότι η Λεμεσιανή ομάδα πήρε μία σημαντική βαθμολογική και ψυχολογική ανάσα, κερδίζοντας πολύτιμο χρόνο για να διορθωθούν οι αγωνιστικές αδυναμίες ενόψει της συνέχειας...