Ο ποδοσφαιριστής που έγινε εκατομμυριούχος χωρίς μάνατζερ και χορηγούς
Το φαινόμενο Μάικλ Ολίσε: Από το χρυσό συμβόλαιο της Μπάγερν μέχρι την άρνηση των χορηγών. Γιατί ο 24χρονος Γάλλος έπαιζε στο Παγκόσμιο Κύπελλο με όποια παπούτσια θέλει;
*Το Πέτρος Ι. Τσίρος (1904-1984) ήταν ένας από τους σημαντικότερους Κύπριους επιχειρηματίες, γαιοκτήμονες και μεγάλους ευεργέτες της Λεμεσού. Έμεινε στην ιστορία κυρίως για την τεράστια φιλανθρωπική του δράση και τη δωρεά της γης στην οποία οικοδομήθηκε το Τσίρειο Στάδιο.
Αναλυτικά:
«Αν κρίνει κανείς από τα σχόλια που διαβάζει και ακούει καθημερινά, φαίνεται πως αρκετοί συμπολίτες μας πιστεύουν ότι στην Κύπρο όλοι φταίνε… εκτός από αυτούς που έχουν την ευθύνη.
Άλλοι κατηγορούν τους προηγούμενους. Άλλοι το κράτος. Άλλοι τη γραφειοκρατία. Άλλοι τις συγκυρίες. Πάντα βρίσκεται κάποιος άλλος.
Μόνο οι υπεύθυνοι… κατά την άποψη πολλών πολιτών… δεν φταίνε ποτέ.
Και ενώ το δάχτυλο δείχνει προς κάθε κατεύθυνση, οι ίδιοι δεν λογοδοτούν σχεδόν ποτέ για τίποτα.
Ένα ερώτημα που ακούγεται όλο και πιο συχνά είναι το εξής: Πώς γίνεται το Διοικητικό Συμβούλιο του Τσιρείου να θεωρείται από αρκετούς ότι δεν φέρει καμία ευθύνη, όταν το άλλοτε «διαμάντι της Κύπρου» χαρακτηρίζεται σήμερα από πολλούς ως ο «σκουπιδότοπος της Λεμεσού»;
Μερικοί το λένε με πικρό χιούμορ:
«Μάλλον το στάδιο εγκαταλείφθηκε μόνο του. Οι αποφάσεις πάρθηκαν μόνες τους. Οι υπογραφές μπήκαν μόνες τους. Οι ευθύνες… εξαφανίστηκαν μόνες τους.»
Για εμένα όμως, υπάρχει και μια πολύ βαθύτερη διάσταση.
Το Τσίρειο δεν είναι απλώς ένα στάδιο. Είναι μια δωρεά του παππού μου προς τον λαό της Λεμεσού. Ένα σύμβολο προσφοράς, ιστορίας και υπερηφάνειας για ολόκληρη την Κύπρο.
Γι’ αυτό θεωρώ ότι η σημερινή του εικόνα δεν αποτελεί μόνο εγκατάλειψη. Αποτελεί ασέβεια προς την οικογένεια μας που έκανε αυτή τη δωρεά, προς την πόλη της Λεμεσού που την παρέλαβε και προς ολόκληρο τον κυπριακό λαό που το αγκάλιασε ως εθνικό στάδιο.
Κάποιοι θα έπρεπε πραγματικά να ντρέπονται για αυτή την απαξίωση και για την ασέβεια που επιδεικνύουν απέναντι σε όλους.
Γιατί όταν ένα «διαμάντι» αφήνεται να μετατραπεί σε σκουπιδότοπο, δεν χάνεται μόνο ένα στάδιο.
Χάνεται ο σεβασμός προς την ιστορία. Χάνεται ο σεβασμός προς την προσφορά. Χάνεται ο σεβασμός προς την ίδια την κοινωνία.
Και το πιο τραγικό;
Αν πιστέψει κανείς όσα ακούγονται, στο τέλος θα φταίνε όλοι οι άλλοι…
Εκτός από αυτούς που είχαν την ευθύνη.
Αν αυτή η αντίληψη είναι λανθασμένη, τότε ο καλύτερος τρόπος να διαψευστεί δεν είναι με λόγια, αλλά με πράξεις.
Απλώς λέω εγώ τώρα!».
Πέτρος Τσίρος
Εγγονός Πέτρου Τσίρου
