Όταν ο Μπαρτζώκας αδικεί το βαθύτερο ρόστερ στην Ευρώπη και ο Αταμάν τον... εαυτό του

Οι τελικοί μοιάζουν με το Rocky II, όπου ο Μπαλμπόα και ο Απόλλο ανταλλάσσουν γροθιές μέχρι τον 15ο γύρο, όταν μετά από ένα... αλληλοχτύπημα ξαπλώνει και τους δύο στο ρινγκ.

Ο Ρόκι κατορθώνει να σηκωθεί όταν ο διαιτητής έχει μετρήσει μέχρι το εννιά, ενώ ο Κριντ καταρρέει και ο ήρωας του Σταλόνε κερδίζει το ματς.

Κάπως έτσι φτάνουν οι δύο «αιώνιοι» στον τελικό των τελικών, το Σάββατο. Εξουθενωμένοι, λαβωμένοι, πνευματικά άδειοι και μένει να φανεί ποιος έχει τα ενεργειακά και ψυχολογικά αποθέματα για να βγάλει πέρα τον τελευταίο γύρο και να δώσει το τελειωτικό χτύπημα.

Υπάρχει όμως μια μεγάλη διαφορά μεταξύ Ολυμπιακού και Παναθηναϊκού. Ο μεν Γιώργος Μπαρτζώκας κατ’ επιλογήν έχει κλείσει ασφυκτικά το δικό του rotation, ενώ ο Εργκίν Αταμάν έχει κατ’ ανάγκη στραφεί σε παίκτες που μέχρι πρότινος δεν... έβλεπε καν.

Το βαθύτερο ρόστερ της Ευρώπης έγινε ξάφνου... ρηχό

Ένας από τους βασικούς λόγους που ο Ολυμπιακός κατέκτησε την Ευρωλίγκα είναι πως δημιούργησε, έστω και στην πορεία της σεζόν με τις διορθώσεις που έγιναν, το πληρέστερο και πιο ισορροπημένο σε βάθος ρόστερ της Ευρώπης. Σε αυτό επένδυσε ο Γιώργος Μπαρτζώκας και η ομάδα του πέρασε από… πάνω από την υπό διάλυση Μονακό, αυτό έκανε τη διαφορά και στο Final 4, ιδίως στον τελικό απέναντι στην αποψιλωμένη από… ψηλούς Ρεάλ. Αυτό όμως ΔΕΝ συμβαίνει στους τελικούς!

Ο Ολυμπιακός απέναντι σε έναν αντίπαλο που έχει προβλήματα τραυματισμών που ήρθαν να «κουμπώσουν» πάνω στα αγωνιστικά ζητήματα που παρουσίασε όλη τη σεζόν, βασίζεται σε ένα πολύ κλειστό γκρουπ παικτών. Από τα 170 (τέσσερα 40λεπτα συν δύο παρατάσεις) που έχουν ως τώρα παιχτεί, ο Φουρνιέ ήταν στο παρκέ στα 148,9 (!), ο Βεζένκοφ στα 140,6 και ο Μιλουτίνοφ στα 119.

Οι τρεις πυλώνες της ομάδας, δηλαδή, σε διάστημα οκτώ ημερών έφτασαν να κάνουν υπερωρίες στο παρκέ με αποκορύφωμα το Game 4 που από το ημίχρονο και μετά το τέλος της δεύτερης παράτασης οι δύο πρώτοι έπαιξαν ΚΑΙ τα 30 λεπτά (!), ενώ ο Σέρβος σέντερ τα 23. Η απουσία του Ντόρσεϊ για τρία ματς και ο περιορισμός στους ξένους είναι μια καλή δικαιολογία, αλλά δεν εξηγεί τα πάντα.

Ο Γιώργος Μπαρτζώκας δείχνει μικρή υπομονή με παίκτες που είναι εκτός ρυθμού, επειδή όμως και αυτοί δεν έχουν χρόνο για να ρολάρουν. Για παράδειγμα, ο Γουόρντ που ήταν σημαντικός παράγοντας στο Final 4 έχει «εμφανιστεί» μόνο στο Game 3, ενώ ο Πίτερς, ο Τζόζεφ και ο Τζόουνς σε... κανέναν τελικό μέχρι τώρα.

Ελαφρυντικό για τον κόουτς αποτελεί η εικόνα των παικτών αυτών, που συνήθως όχι απλώς δεν είναι επιδραστικοί, αλλά γίνονται επιβλαβείς στο διάστημα που είναι στο παρκέ. Είναι χαρακτηριστικό πως με Μιλουτίνοφ, Βεζένκοφ και Φουρνιέ στην πεντάδα ο Ολυμπιακός είναι στο +11, +6 και +5 αντίστοιχα συνολικά στη σειρά, ενώ με Τζόουνς στο -8 και με Πίτερς στο -15.

Όμως επειδή οι «άφαντοι» των τελικών δεν... ξέχασαν ξαφνικά το μπάσκετ, μάλλον η μεταχείρισή τους δεν είναι και η καλύτερη από τον κόουτς. Ο Πίτερς παίζει πολλά λεπτά στο «3» όπου εκτίθεται αμυντικά, ενώ είναι χαρακτηριστικό πως στον τέταρτο τελικό «κρύωσε» στον πάγκο μετά το γεμάτο δεύτερο δεκάλεπτο και επέστρεψε στο παρκέ στην τελευταία παράταση όπου φανερά εκτός ρυθμού έδωσε δύο εύκολα φάουλ για βολές στον Σορτς.

Ο Τζόουνς αναλώνεται να κυνηγά τα αντίπαλα γκαρντ μακριά από το καλάθι και παρασύρεται σε φάουλ, με αποτέλεσμα ο Μιλουτίνοφ, που συχνά κάνει την ίδια δύσκολη δουλειά, να υποχρεώνεται σε λεπτά που δεν συνάδουν με την σωματοδομή του στα ματς, αλλά και σε μη τροφοδότηση που δεν αρμόζει με την κλάση του (μόλις τέσσερις προσπάθειες σε 39:32 στο Game 4). Ο Τζόζεφ είναι μεν άστοχος, αλλά-αλήθεια-πόσο λειτουργικό μπορούσε να είναι το σχήμα με αυτόν και τον Γουόκαπ στο παρκέ;

Ο Γουόρντ που ήταν ο κρυφός MVP στο Game 3 πάτησε glass floor μόλις για 14:42 την Τετάρτη και παρότι δεν ήταν καλός μάλλον άξιζε να επιστρέψει στο ματς και να βοηθήσει με την ενέργειά του μια εξαντλημένη ομάδα, από το να δει τα τελευταία 17 λεπτά από τον πάγκο. Ομοίως και ο Παπανικολάου, αλλά και ο MVP των περσινών τελικών, Ντόρσεϊ, άξιζαν περισσότερα λεπτά στο Game 4. Για να μην πούμε καν για τον Λαρεντζάκη που έπαιξε ένα σκάρτο πεντάλεπτο και είχε τρία DNP στους τελικούς, παρότι έχει την εμπειρία και έχει αποδείξει πως μπορεί να προσφέρει ουσιαστικά λεπτά.

Ο Ολυμπιακός μπορεί να ποντάρει στην κλάση Φουρνιέ, Μιλουτίνοφ και Βεζένκοφ στο Game 5, αλλά ίσως αυτοί να μην φτάνουν, για τον επιπλέον λόγο πως έχουν τραβήξει πολύ κουπί (και με όλη την αντίπαλη άμυνα προσαρμοσμένη πάνω τους) το δεκαήμερο που προηγήθηκε μέχρι τον τελευταίο τελικό. Ο Γιώργος Μπαρτζώκας πρέπει να πάρει αρκετά πράγματα και από τους υπόλοιπους, αλλά για να συμβεί αυτό πρέπει να τους εμπιστευτεί, όπως και οι ίδιοι-που δεν είναι φυσικά άμοιροί ευθυνών-να κερδίσουν την εμπιστοσύνη του. Οι «ερυθρόλευκοι» θα έχουν πολλές περισσότερες πιθανότητες για τον τίτλο αν βασιστούν-πέρα από το πλεονέκτημα έδρας-στις πολύ περισσότερες λύσεις που έχουν απέναντι στον Παναθηναϊκό των αναγκαστικά πολύ λιγότερων επιλογών.

Στερνή μου γνώση...

Ο Εργκίν Αταμάν έχει παρουσιάσει στους τελικούς ένα διαφορετικό πρόσωπο από αυτό που βλέπαμε όλη τη σεζόν. Κατέβηκε με εξαιρετικό τακτικό πλάνο, με δουλειά σε λεπτομέρειες που μάλλον αγνοείτο όλο τη χρονιά, είναι ενεργός στον πάγκο και κάνει έγκαιρες παρεμβάσεις, παρουσιάζοντας μάλλον ό,τι καλύτερο θα μπορούσε υπό τις διαμορφωθείσες συνθήκες και με τόσα προβλήματα σε πολλές θέσεις. Με τον τρόπο αυτό, ο Παναθηναϊκός που για πολλούς έμοιαζε τελειωμένος και υποψήφιος να «σκουπιστεί» από τον Ολυμπιακό στους τελικούς, βγάζει μια πολύ ανταγωνιστική εικόνα σε όλα τα ως τώρα παιχνίδια και ενδεχομένως θα μπορούσε να είχε ήδη στεφθεί πρωταθλητής αν κάποιες λεπτομέρειες δεν ήταν εις βάρος του. Ακόμη και αν δεν τα καταφέρει το Σάββατο, πάντως, ο κόσμος του αναγνωρίζει την σοβαρή προσπάθεια που έγινε από όλο τον οργανισμό στους τελικούς. Έστω και στο τελείωμα της σεζόν.

Πέρα από τη δουλειά του Τούρκου και των συνεργατών του, αλλά και τη συσπείρωση και αυταπάρνηση των παικτών του, ένα στοιχείο που έχει κάνει διαφορά για τον Παναθηναϊκό στη σειρά, με πιο «τρανταχτή» απόδειξη το Game 4, είναι πως ο Αταμάν εμπιστεύτηκε παιδιά που ο ίδιος μάλλον είχε απαξιώσει όλη τη σεζόν. Έστω και κατ’ ανάγκη, αφού οι απουσίες δεν επέτρεπαν να πράξει διαφορετικά, έδωσε χώρο και χρόνο σε Σορτς, Τολιόπουλο, Μήτογλου και Καλαϊτζάκη και αυτοί του έδειξαν πόσο λάθος τους μεταχειρίστηκε όλη τη σεζόν.

Οι δύο πρώτοι, μαζί στο ίδιο αδόκιμο και ευάλωτο στα μετόπισθεν σχήμα, έδωσαν ταχύτητα, δημιουργία και εκτέλεση σε κρίσιμα σημεία, «χτυπώντας» τον εξαντλημένο Ολυμπιακό που είχε ξεμείνει από ανάσες όχι μόνο για να τους περιορίσει, αλλά και να τους «χτυπήσει» ο ίδιος στην αμυντική τους αδυναμία. Ο Μήτογλου, που πήρε περισσότερες ευκαιρίες από τους υπόλοιπους μέσα στη χρονιά, υπενθύμισε πόσα μπορεί να δώσει αν αξιοποιηθεί σωστά και πλαισιωθεί από παίκτες που καλύπτουν τα αθλητικά χαρακτηριστικά που του λείπουν. Ο δε Καλαϊτζάκης, που είχε αγνοηθεί σε όλη τη σειρά και σχεδόν όλη τη σεζόν, έφερε από την άκρη του πάγκου ενέργεια, έκανε τον άνετο ως τότε Φουρνιέ να πασχίσει για κάθε του ενέργεια και τελικά να ξεμείνει και αυτός από «πόδια» στο φινάλε.

Όχι, ο Αταμάν δεν απάντησε σε κανέναν επικριτή του με αυτή του τη μεταστροφή. Απάντησε πρωτίστως στον εαυτό του αποδεικνύοντας πόσο πολύ τον αδίκησε ο… ίδιος, με όσα έκανε ή μάλλον ΔΕΝ έκανε όλη τη σεζόν. Και το έκανε συστηματικά και δογματικά, αγνοοώντας όσα προφανή του επισημαίνονταν και αντιλαμβάνονταν άπαντες, από συνεργάτες του μέχρι ακόμη και μπασκετικά αδαείς. Ίσως αν είχε κάνει την αυτοκριτική του έναν μήνα πριν, ο Παναθηναϊκός να είχε τουλάχιστον πάει στο Final 4 αποκλείοντας τη Βαλένθια και να μην αποτύγχανε στον βασικό στόχο της σεζόν, που θα τον «βαραίνει» για χρόνια (και πιθανότατα θα στοιχίσει και τη δουλειά του) ακόμη και αν το Σάββατο ολοκληρώσει το νταμπλ. Στερνή μου γνώση, να σ' είχα πρώτα...

Πηγή: sport-fm.gr