Υπάρχουν τρία ήδη Déjà vu. Η αίσθηση ότι «αυτό το έχω ξαναζήσει», που αποτελεί και την πιο κλασική μορφή προμνησίας. Το “déjà senti”, θα πει ότι «αυτό το έχω ξανανιώσει» και σχετίζεται καθαρά με τον συναισθηματικό κόσμο.
Το “déjà visité” έχει να κάνει με συγκεκριμένες χωρικές και γεωγραφικές διαστάσεις, σε μέρη που νομίζεις ότι έχεις υπάρξει ξανά, σε αντίθεση με τις πρώτες δύο κατηγορίες που τριγυρνούν ανάμεσα στο θυμικό του ανθρώπου.
Δεκαεφτά δευτερόλεπτα πριν το τέλος του τελικού της φετινής Ευρωλίγκας, η οικογένεια του μπασκετικού Ολυμπιακού πέρασε μέσα από όλα. Τα 1.3 δευτερόλεπτα που ταξίδευε η μπάλα στον αέρα, αγγελοπουλικά αργά και βασανιστικά, από τα χέρια του Feliz προς ένα καλάθι γεμάτο ερυθρόλευκα τραύματα, έμοιαζαν με μια αιωνιότητα και μια μέρα.
Déjà senti, στα τελευταία 4 Final Four. Déjà visité, με την Αθήνα να μοιάζει με Κάουνας. Déjà vu, για τα δεκατρία χρόνια από πληγή σε πληγή. Αν τα νετρόνια είναι οι ήττες και τα κατεβασμένα κεφάλια στη φυσούνα, πρωτόνια στο πυρήνα του μπασκετικού Ολυμπιακού είναι αυτή η ανιδιοτελής αγάπη για τον πληγωμένο έφηβο.
Έχει χάσει με περισσότερους τρόπους από όσους έχει κερδίσει. 400 χτυπήματα είναι πολλά για τον δαφνοστεφανωμένο, μα έμαθε να αντέχει, με χαρακτηριστικό παράδειγμα την ιστορική υποδοχή στον Γιώργο Μπαρτζώκα και στους παίκτες του, στον δεύτερο τελικό της Α1, τον περασμένο Ιούνη.
Η μπάλα στον αέρα, ο Πρίντεζης κενός, ο Παπανικολάου γέρνει στον Evans, ο συνήθως άνιωθος Hall πιάνει το κεφάλι του και διαισθάνεται τον φόβο.
Ο Andrés Feliz πηγαίνει να βάλει τα παπούτσια του Llull και τη μπλούζα του Micic. Έχει κάνει ένα φοβερό Final Four και βρίσκεται ελεύθερος στην έρημο των σαρανταπέντε μοιρών και ετοιμάζεται να εκτελέσει το – πιθανότατα – πιο σημαντικό σουτ στην καριέρα του. Η μπάλα είναι βαριά και βρίσκει σίδερο, ο Βεζένκοφ με ένα απαλό tip την στέλνει στον Peters, φάουλ, βολές, εισπνοή για 6”, εκπνοή για 3”.
Το παρολίγον 8-0 σερί της Ρεάλ σε σχεδόν δέκα δευτερόλεπτα δεν θα μπορούσε να το φανταστεί ούτε ο Μαρκήσιος ντε Σαντ. 26” πριν το τέλος, ο Ολυμπιακός είδε στον καθρέφτη ένα όραμα με την εικόνα του στο πόντιουμ και πήγε να πιει ξανά μια θάλασσα με ptsd.
Η μέδουσα με τα μανταρίνια και το σπαστό μελαχρινό μαλλί μπορεί να καθόταν στον πάγκο, αλλά η σκέψη και μόνο για τη νύχτα της 21ης Μαΐου του 2023, πέτρωσε τους παίκτες του Γιώργου Μπαρτζώκα από τον φόβο.
Δυο μέρες μετά, βλέπεις σε επανάληψη τα τελευταία λεπτά και γυρνάς αντανακλαστικά το βλέμμα. Φοβάσαι ότι ο Feliz θα γράψει το σουτ, κι ότι με κάποιο τρόπο η πηγή θα είναι και πάλι λειψή. Τα γλέντια στο Δημοτικό Θέατρο θα ήταν ένα ονειρικό κατασκεύασμα κι όλη η ομάδα θα έψαχνε και πάλι μάταια να βρει ποιος φόβος τη νίκησε πάλι.
Ήταν όλοι τους εκεί. Ο Jaycee Carroll κι ο Andrés Nocioni, o Veselý με τον Udoh, η Μόρα σε μορφές Micic και Llull σε Βελιγράδι και Κάουνας, η υπνική παράλυση σε Βερολίνο και Άμπου Ντάμπι.
Στο trade με το μπασκετικό δωδεκάθεο για τη ληστεία στο Sinan Erdem, ο Ολυμπιακός έδωσε πολλά, παρά το back to back στο Λονδίνο. Δύο σερί τελικοί εκτός έδρας σε Μαδρίτη και Κωνσταντινούπολη και η Οδύσσεια του Γιώργου Μπαρτζώκα από τις 12 Ιανουαρίου του 2020 μέχρι την Κυριακή 24 Μαϊού.
Το 2010, στο Palais de Bercy, ένα 17χρονο παιδί, θα πάει να δει τον τελικό της Ευρωλίγκας και καταλήγει παρά το αποτέλεσμα να ερωτεύεται τον ηττημένο παρά το νικητή. 12 χρόνια μετά, ανταμώνουν εκ νέου και παρότι έχουν μεγαλώσει και οι δυο πια, η μνήμη δεν ξεχνά. Θα έχουν για πάντα το Παρίσι.
Η υπόσχεση του Evan Fournier μετά την αποτυχία στη Štark Arena, ήταν το πρίκουελ τους έπους της Αθήνας. Ο Γάλλος ονειρεύτηκε εκείνη τη νύχτα του Μάη να φέρει ένα νέο κύμα στο λιμάνι του Πειραιά και τέσσερις Μάηδες μετά το έκανε πράξη. Το αγόρι από τη Saint-Maurice που λάτρευε τον Παπαλουκά και ερωτεύτηκε τον Ολυμπιακό, έμελλε να γίνει ο εκλεκτός που θα φέρει και πάλι την άνοιξη στο λιμάνι.
Στα μάτια μου, παραμένει ακόμα αλλόκοτο το πώς προκλήθηκε αυτή η χημική ένωση, αλλά με τις φυσικές και τα μαγνητικά πεδία δεν βγάζεις πάντα άκρη. Ο Fournier έχασε μαζί με το ρόλο και τη δίψα για μπάσκετ στις Ηνωμένες Πολιτείες. Δεν βαριόταν απλώς, υπέφερε. Ήθελε να πει μερικά τραγούδια και να τον ακούει κάποιος. Θα ήθελα πολύ να δω το τηλέφωνο του Γιώργου Μπαρτζώκα να χτυπάει με ένα άγνωστο νούμερο από Γαλλία και στην άλλη πλευρά του ακουστικού ένα τύπο να του μιλάει αγγλικά με γαλλικό αξάν.
O Hubert στο Μίσος του Kassovitz λέει ότι δεν έχει να κάνει με την πτώση, αλλά με την προσγείωση. Ο κόσμος απέδειξε ότι έχει μάθει πλέον να αγαπάει την λύπη της ομάδας και έπεφτε πρώτα εκείνος στο καναβάτσο για να μη χτυπήσουν οι παίκτες και το σταφ.
Η πρώτη μέρα του περασμένου Ιούνη κι όλα όσα συνέβησαν εντός και εκτός του Σταδίου Ειρήνης και Φιλίας, ήταν κομβικά στο timeline του Ολυμπιακού και θα μνημονεύεται από τους ιστορικούς του μέλλοντος ως το μεγαλύτερο turning point στη σύγχρονη ερυθρόλευκη ιστορία. If you know, you know.
Και κάπως έτσι, φτάνουμε στο ξημέρωμα της Δευτέρας και στη μεγαλύτερη έξοδο πιστών στην ιστορία του συλλόγου. Η φετινή Ευρωλίγκα μοιάζει περισσότερο με φυγή, όπως το λέει η Χαρούλα, «από τον παλιό εαυτό σου φύγε».
Η εικόνα του Παπανικολάου με το τρόπαιο στα χέρια είναι η γνωστή σεκάνς στο imdb finest, The Shawshank Redemption, μια λύτρωση, μια απόδραση από το Αλκατράζ της αποτυχίας. Στη τελευταία σκηνή του Match Point, εύχονται το παιδί να είναι τυχερό, όχι μόνο καλό, με το μπαλάκι του τένις να στέκεται πάνω από το φιλέ.
Ο δαφνωστεφανωμένος έφηβος που περιβάλλεται από το τριγωνικό μπασκετικό λόγκο, ήταν καιρό κλειδωμένος εκεί μέσα, είδε τα μαλλιά να ασπρίζουν πριν την ώρα του και εδώ που τα λέμε, δεν πέρασε και λίγα. Από το βράδυ της Κυριακής, κυκλοφορεί και πάλι ελεύθερος στο δρόμο.
Πηγή: oneman.gr
Ακολουθήστε το Themasports.com στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις αθλητικές ειδήσεις
Ολόκληρη η ομάδα του Ολυμπιακού, από το αγωνιστικό τμήμα μέχρι και τους προέδρους Αγγελόπουλους, δείπνησαν όλοι μαζί για να γιορτάσουν την κατάκτηση του τροπαίου της Ευρωλίγκας.
