Ο Μόουζες Οντουμπάτζο άνοιξε την καρδιά του στο Athletiko και μίλησε για όλους και για όλα. Την παιδική του ηλικία, τις απώλειες, τις δύσκολες στιγμές, τη δύναμη που βρήκε για να συνεχίσει, αλλά και τη διαδρομή του σε Άρη, ΑΕΚ και Ομόνοια.
Οπως εξομολογήθηκε στο Athletiko, η απώλεια της μητέρας του αποτέλεσε το σημείο καμπής. Ένα γεγονός που τον σημάδεψε βαθιά και τον έφερε αντιμέτωπο με σκέψεις και συναισθήματα που δύσκολα περιγράφονται με λέξεις. Υπήρξαν στιγμές που όλα έμοιαζαν να καταρρέουν, στιγμές που η σκέψη της εγκατάλειψης πέρασε από το μυαλό του. Ωστόσο, κάπου εκεί γεννήθηκε και η ανάγκη να συνεχίσει. Να σταθεί όρθιος, να προχωρήσει και να γίνει καλύτερος.
Στη συνέντευξή του Μόουζες Οντουμπάτζο έκανε λόγο για «σύνδρομο του απατεώνα», το οποίο τόνισε πως νιώθει πολλές φορές μετά τον θάνατο της μητέρας του.
«Έχω αναφερθεί σε αυτό το κομμάτι πολλές φορές. Και δεν νομίζω ότι η απάντησή μου θα αλλάξει ποτέ. Είναι κάτι που δεν θα ευχόμουν σε κανέναν άλλον. Ήταν μια πολύ, πολύ δύσκολη περίοδος στη ζωή μου.
Και καμιά φορά παθαίνω αυτό που λέμε «σύνδρομο του απατεώνα», ξέρεις; Σαν να μην νιώθω ότι πραγματικά έχω ζήσει αυτά για τα οποία μιλάω κάποιες φορές, ή ότι συνέβησαν όταν τα περιγράφω. Και μέσα σε όλα αυτά, μπαίνεις κάπως σε λειτουργία αυτόματου πιλότου. Δεν ήμουν σε ηλικία που μπορούσα να επεξεργαστώ τι πραγματικά συνέβαινε και πώς θα με επηρέαζε μακροπρόθεσμα.
Μόνο όταν άρχισα να μεγαλώνω και να συναναστρέφομαι με φίλους μου και τους συγγενείς μου, άρχισα να καταλαβαίνω ότι ένα μεγάλο κομμάτι από την παιδική μου ηλικία έλειπε. Μεγαλώσαμε πιο γρήγορα απ’ όσο έπρεπε. Δεν μπορέσαμε να ζήσουμε κάποια πράγματα, γιατί ήμασταν απλώς σε κατάσταση επιβίωσης.
Υπήρξαν στιγμές μετά τον χαμό της μητέρας σου που σκέφτηκες να τα παρατήσεις όλα;
Και μέσα από την πίστη και τους ανθρώπους γύρω μου, πέρασα μια πολύ, πολύ δύσκολη περίοδο στη ζωή μου. Και αυτό αφορά και τα τρία αδέλφια μου. Οπότε ναι, υπήρχαν στιγμές που ήθελα να τα παρατήσω όλα. Ήμουν τότε σε δοκιμαστικά στη Μίλγουολ και μια μέρα απλώς αποφάσισα ότι δεν θα συνεχίσω άλλο το trial των έξι εβδομάδων. Και έμεινα σπίτι».
«Το σχολείο εκείνη την περίοδο δεν ήταν καν προτεραιότητα. Ήμασταν απλώς εγώ και ο μεσαίος μου αδελφός. Και προσπαθούσαμε να τα βγάλουμε πέρα. Υπήρχαν στιγμές που εγώ παραπονιόμουν ότι δεν είχα κάποια πράγματα, και εκείνος μου έλεγε απλά: «Είμαστε στην ίδια κατάσταση».
Σύνδρομο του απατεώνα (επίσης γνωστό ως φαινόμενο του απατεώνα ή σύνδρομο απάτης) είναι ένας όρος που επινοήθηκε το 1978 και αναφέρεται σε φιλόδοξα άτομα που χαρακτηρίζονται από αδυναμία να εσωτερικεύουν τα επιτεύγματά τους και έναν επίμονο φόβο ότι θα εκτεθούν ως «απάτη».
Παρά τα εξωτερικά αποδεικτικά στοιχεία της ικανότητας τους, εκείνοι που παρουσιάζουν το σύνδρομο παραμένουν πεπεισμένοι ότι είναι απατεώνες και δεν αξίζουν την επιτυχία. Απόδειξη της επιτυχίας απορρίπτεται ως τύχη, εκλογή του χρόνου, ή ως αποτέλεσμα της εξαπάτησης των άλλων να πιστέψουν ότι είναι πιο ευφυείς και ικανοί από ότι πιστεύουν οι ίδιοι ότι είναι. Ορισμένες μελέτες δείχνουν ότι το σύνδρομο του απατεώνα είναι ιδιαίτερα συχνό μεταξύ των γυναικών με υψηλές επιδόσεις.
athletiko.gr
Ακολουθήστε το Themasports.com στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις αθλητικές ειδήσεις
Σε υλικό που κυκλοφόρησε από το προπονητικό καμπ των παικτών των Βαυαρών, το ιατρικό επιτελείο συχνά φαίνεται να παίρνει μια μικρή ποσότητα αίματος από τους λοβούς των αυτιών τους.
