Ο Βλάντε Ντίβατς έμαθε να πιστεύει στους ανθρώπους
Τα τέσσερα μάτια που ήταν καρφωμένα στην ασπρόμαυρη μικρή τηλεόραση, στην πόλη Κράλιεβο, δεν ξεκολλούσαν το βλέμμα τους από την οθόνη. Ωστόσο, την κοιτούσαν με διαφορετικές σκέψεις.
Για τρίτη συνεχόμενη φορά, η Ιταλία θα παρακολουθήσει το Παγκόσμιο Κύπελλο από τον καναπέ. Ένα σενάριο που πριν από δύο δεκαετίες θα έμοιαζε αδιανόητο για μια χώρα με τέσσερα τρόπαια και βαθιά ποδοσφαιρική παράδοση. Κι όμως, η πραγματικότητα είναι αμείλικτη, η άλλοτε μεγάλη «Σκουάντρα Ατζούρα» βιώνει μια παρατεταμένη περίοδο παρακμής, που πλέον δεν μπορεί να θεωρηθεί συγκυριακή.
Από το 2006 στην κατάρρευση
Το θέμα αναλύεται εκτενώς σε δημοσίευμα της ABola.pt, το οποίο επιχειρεί να φωτίσει τα αίτια πίσω από αυτή τη συνεχιζόμενη αποτυχία. Από το 2006 και την κατάκτηση του Μουντιάλ στη Γερμανία, μέχρι σήμερα, η Ιταλία δεν έχει καταφέρει να επανέλθει στο ίδιο επίπεδο ανταγωνιστικότητας. Η ιστορική εκείνη νίκη απέναντι στη Γαλλία μοιάζει πλέον περισσότερο με μακρινή ανάμνηση, παρά με σημείο εκκίνησης μιας νέας δυναστείας.
Η πρόσφατη ήττα στη Βοσνία ήρθε να προστεθεί σε μια σειρά αποτυχιών, όπως οι αποκλεισμοί από τη Σουηδία και τη Βόρεια Μακεδονία, που άφησαν εκτός Μουντιάλ την Ιταλία το 2018 και το 2022 αντίστοιχα. Το ερώτημα δεν είναι πλέον αν πρόκειται για κρίση, αλλά πόσο βαθιά είναι αυτή.
Η πτώση της Serie A και το περίφημο «catenaccio»
Ένας από τους βασικούς λόγους εντοπίζεται στην πτώση της Serie A. Το ιταλικό πρωτάθλημα, που κάποτε αποτελούσε το επίκεντρο του παγκόσμιου ποδοσφαίρου, δεν κατάφερε να συμβαδίσει με την οικονομική και αγωνιστική έκρηξη άλλων λιγκών. Η έλευση του Financial Fair Play, σε συνδυασμό με τη δύναμη νέων ποδοσφαιρικών «υπερδυνάμεων», περιόρισε την επιρροή των ιταλικών συλλόγων στην Ευρώπη. Αυτό είχε άμεσο αντίκτυπο και στην εθνική ομάδα.
Παράλληλα, η προσκόλληση σε παραδοσιακές τακτικές, με έμφαση στην άμυνα και τον έλεγχο του ρυθμού, φαίνεται πως δεν συμβαδίζει πλέον με τις απαιτήσεις του σύγχρονου παιχνιδιού. Το περίφημο «catenaccio», που κάποτε αποτελούσε πλεονέκτημα, σήμερα μοιάζει ξεπερασμένο.
Η εξαφάνιση των σκόρερ και οι… ξένοι
Αν υπάρχει ένα σημείο που αποτυπώνει ξεκάθαρα την πτώση, αυτό είναι η επίθεση. Η Ιταλία, που στο παρελθόν διέθετε κορυφαίους σκόρερ παγκόσμιας κλάσης, πλέον δυσκολεύεται να βρει παίκτες που να κάνουν τη διαφορά. Οι σύγχρονες επιλογές δεν συγκρίνονται με τις θρυλικές μορφές του παρελθόντος, και αυτό αντικατοπτρίζεται στα αποτελέσματα.
Την ίδια στιγμή, η υπερβολική παρουσία ξένων παικτών στη Serie A περιορίζει τις ευκαιρίες για Ιταλούς ποδοσφαιριστές. Τα στατιστικά μιλούν από μόνα τους, σχεδόν 7 στους 10 παίκτες στο πρωτάθλημα δεν είναι Ιταλοί. Αυτό κάνει ακόμη δυσκολότερη την ανάπτυξη εγχώριου ταλέντου και αποδυναμώνει τη «δεξαμενή» της Εθνικής ομάδας.
Οι επιλογές στον πάγκο
Σημαντικό ρόλο φαίνεται να παίζουν και οι επιλογές προπονητών. Παρά τα «βαριά» ονόματα στον πάγκο, η Ιταλία δεν καταφέρνει να δείξει σταθερότητα και συνέπεια στις κρίσιμες στιγμές. Ακόμη και η κατάκτηση του Euro 2020 δεν στάθηκε αρκετή για να αλλάξει την πορεία.
Ίσως η πιο χαρακτηριστική χαμένη ευκαιρία ήταν η περίπτωση του Ρομπέρτο Μπάτζιο. Το 2010, ανέλαβε να χαράξει μια νέα στρατηγική για το ιταλικό ποδόσφαιρο, καταθέτοντας ένα εκτενές σχέδιο μεταρρυθμίσεων. Ωστόσο, η πλήρης αδιαφορία της ομοσπονδίας οδήγησε στην αποχώρησή του και άφησε αναξιοποίητη μια πιθανή ευκαιρία αναγέννησης.
Η Ιταλία βρίσκεται πλέον σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι. Η αποτυχία πρόκρισης σε τρία διαδοχικά Μουντιάλ δεν είναι απλώς ένα στατιστικό στοιχείο, αλλά ένα ηχηρό καμπανάκι. Το ερώτημα που πλανάται είναι αν θα καταφέρει να επιστρέψει στην ελίτ μέχρι το 2030 ή αν η ελεύθερη πτώση θα συνεχιστεί.
athletiko.gr
