Και από πιο πριν έβλεπα ότι ήμουν ψηλός και γυμνασμένος, αλλά δεν θεωρούσα ότι ήμουν κάτι το ιδιαίτερο. Μετά έριξα πολλή δουλειά, μου το έλεγαν, οπότε δούλευα ολοένα και περισσότερο, ώστε να διαμορφωθεί αυτή η “φοβερή” σωματοδομή.
Θυμάμαι την προπόνηση που έκανα γύρω στα 15 μου, όταν ξεκίνησα στον Ηρακλή, πολύ κλάμα, είχα φτάσει σε ένα σημείο που έκλαιγα πριν από την προπόνηση, ήμουν και στενοχωρημένος πολλές φορές, κουρασμένος, γιατί πολλοί φίλοι μου πήγαιναν διακοπές με τις οικογένειές τους ή έκαναν κάποιο ταξίδι κι εγώ έμενα στην προπόνηση. Αισθανόμουν όμως και χαρούμενος, γιατί είχα έναν στόχο και ήμουν αφοσιωμένος εκεί. Ποτέ δεν σκέφτηκα «η φύση με προίκισε, δεν χρειάζεται να πολυδουλέψω», έκανα την ίδια προπόνηση όπως όλα τα παιδιά, έκανα πάντα ό,τι μου έλεγαν, τόσο για το καλό το δικό μου όσο και για το καλό της οικογένειάς μου.
Ταυτόχρονα, ένιωθα και υπερήφανος, όχι μόνο για τις ομάδες με τις οποίες έπαιξα αλλά και για τους καλούς συμπαίκτες με τους οποίους αγωνίστηκα, πχ με Διαμαντίδη, με Χατζηβρέττα, με Λάζαρο Παπαδόπουλο.
Ασχολούμουν με το μπάσκετ και πριν τα 15 μου, αλλά δεν ήξερα τι ακριβώς σημαίνει να παίζεις μπάσκετ. Είχα διάφορες φανέλες από 12 ετών, πάντα φορούσα μια φανέλα, αλλά δεν καταλάβαινα τη διαφορά με το να είσαι μπασκετμπολίστας. Μετά από χρόνια κατάλαβα τι είναι ο πρωταθλητισμός και πόσο δύσκολος είναι.
Στον πρώτο αγώνα του Ηρακλή δεν με είχαν βάλει στη δωδεκάδα, αν και είχα κάνει προπόνηση για κάτι τέτοιο, και είδα τον αγώνα από την κερκίδα. Άκουσα να φωνάζουν τα ονόματα των παικτών της ομάδας μου και σκέφτηκα «εντάξει, κάποια στιγμή θα φωνάξουν και εμένα».
Απρίλιος 2002: Ο Σοφοκλής Σχορτσανίτης σε ηλικία 16 ετών στο Ιβανώφειο / Photo by: INTIME.
Στον πρωταθλητισμό υπάρχουν οι προσδοκίες, υπάρχουν και οι απαιτήσεις. Οι προσδοκίες είναι για να φτάσεις κάπου ψηλά, δεν ενοχλούν, δεν σε πιέζουν, μακάρι να το έχουμε για όλα τα παιδιά. Οι απαιτήσεις όμως να φτάσεις ψηλά, να κάνεις το καλύτερο που μπορείς, είναι μερικές φορές επικίνδυνες, τόσο για τον παίκτη όσο και για τον κόσμο. Για παράδειγμα, ερχόταν μια ήττα, ο κόσμος είχε απαίτηση να κερδίσουμε κι εγώ σκεφτόμουν «παιδιά, εντάξει, δεν γίνεται». Η λογική τους ήταν «εσύ είσαι τόσο ψηλός, τόσο το ένα, τόσο το άλλο», ναι, αλλά δεν γίνεται να τα κερδίζεις όλα.
Οι άλλοι περίμεναν πολλά από εμένα κι έτσι μου δημιουργούταν ένα προσωπικό βάρος, ότι, όποτε είμαι στην ομάδα, εγώ πρέπει πάντα να κερδίζω, η ομάδα πρέπει πάντα να κερδίζει, ενώ αντίστοιχα τα λάθη της ομάδας με βάραιναν περισσότερο από όσο θα έπρεπε. Αισθανόμουν ότι τα λάθη της ομάδας είναι κυρίως δικά μου λάθη, ότι οι αποτυχίες είναι κυρίως δικές μου.
Ήταν μια μεγάλη στιγμή η κατάκτηση του Ασημένιου μεταλλίου στο Μουντομπάσκετ του 2006, μετά τη νίκη επί των ΗΠΑ ήμουν ενθουσιασμένος, όπως όλοι μας, θυμάμαι και τις συνεντεύξεις που δίναμε μετά, ήταν και η διαφορά ώρας. Σε καμία περίπτωση όμως το ότι έφτασα σε μια κορυφή δεν με έκανε “χορτάτο”, ήμουν μόνο χαρούμενος, πολύ χαρούμενος.
Όταν αγωνίστηκα στον Ολυμπιακό λοιπόν, δεν είναι ότι ήμουν αδιάφορος λόγω της διάκρισης με την Εθνική. Απλώς εκείνη την εποχή ίσως δεν έκανα τόση προπόνηση όση έπρεπε, δεν συνέχισα να είμαι τόσο συγκεντρωμένος όσο ήμουν, ίσως λίγο μετά το Μουντομπάσκετ να έχασα λίγο τον στόχο μου.
Έχασα τον στόχο που είχα βάλει για την καριέρα μου και για τον εαυτό μου, για το πώς θα έπρεπε να διαχειριστώ τις καταστάσεις. Και, εάν χάσεις τον στόχο σου ή τον εαυτό σου, στη συνέχεια μπορεί να γίνουν λάθη. Κάτι που συνέβη. Αν ήξερα γιατί και τι έπρεπε να κάνω, ίσως να μην είχε γίνει, αλλά δυστυχώς έγινε. Ενδεχομένως μετά τη νίκη επί της Αμερικής να σκεφτόμουν κι εγώ ότι ήμουν λίγο καλύτερος απ’ ό,τι πραγματικά ήμουν, δεν ξέρω ακριβώς, σημασία έχει ότι δεν έκανα αυτά που έπρεπε να κάνω.
Σεπτέμβριος 2006: Ο Σοφοκλής Σχορτσανίτης στην γραμμή των βολών, στον ιστορικό ημιτελικό του Μουντομπάσκετ ανάμεσα στην Ελλάδα και τις ΗΠΑ, υπό το βλέμμα των Τζέιμς και Ουέιντ / Photo by: Eurokinissi (Action Images).
Αργότερα, στη Μακάμπι, όπου πέρασα καλά και ως άνθρωπος και ως παίκτης, όπου ήμουν καλά με τους γύρω μου και διασκέδασα τόσο με την οικογένειά μου όσο και το μπάσκετ με τους συμπαίκτες μου, γνώρισα επίσης πίεση, την οποία όμως εκεί την παρουσιάζουν στους παίκτες με διαφορετικό τρόπο.
Στην Ελλάδα, για παράδειγμα, σου λένε «πρέπει να γίνει αυτό, πάμε να παίξουμε, πάμε δυνατά», τι μπορούμε να κάνουμε δηλαδή. Στη Μακάμπι, με πήγαν πχ στα βάρη και μου είπαν «εδώ είναι τα βάρη», εγώ ρώτησα «και ποιος θα με προπονήσει;» και μου απάντησαν «βρε Σοφοκλή, εδώ πέρα είναι επαγγελματικός σύλλογος. Αν θέλεις να προπονηθείς, προπονήσου. Αν δεν θέλεις, μην προπονηθείς» και είπα «ok».
Μόνο με αυτή τη λογική πήγαινα στο γυμναστήριο κάθε μέρα να κάνω ποδήλατο ή βάρη, «αν θέλεις να προπονηθείς, κάνε δουλειά. Αν δεν θες, τότε θα δούμε εάν θα πληρωθείς τον επόμενο μήνα ή τον επόμενο χρόνο. Αν θες λοιπόν, εδώ είναι τα όργανα, προπονήσου».
Εκεί μάλιστα πολλές φορές έπαιρνα συμπαίκτες μου στην πλάτη μου, κάποια στιγμή είχα πάρει πέντε, το μετάνιωσα αργότερα. Μου το έλεγαν ότι θα πάθει κάτι η μέση μου, ο Νίκολα Βούισιτς μού έλεγε ξανά και ξανά «θυμάσαι τι σου έλεγα εκείνη την ημέρα;», έπαθε εν τέλει και μετά δεν το ξαναέκανα.
Από το 2012 είχα και την οικογένειά μου, τη γυναίκα μου, τον γιο μου, μετά, όταν ήμουν στον Παναθηναϊκό, ήρθε και η κόρη μου, πρόσωπα που ήμουν υποχρεωμένος να φροντίζω και να είναι καλά. Πάντα ήθελα όχι να παντρευτώ ακριβώς αλλά να έχω έναν δικό μου άνθρωπο. Κι είμαι πολύ τυχερός που βρήκα την Ειρήνη και πήρε αυτόν τον ρόλο στη ζωή μου.
Η Ειρήνη μάλιστα, πριν πάω στον ΠΑΟΚ, όταν δεν έβρισκα άλλη ομάδα για να αγωνιστώ και της είχα πει «τέλειωσα, εγώ δεν μπορώ άλλο», μαζί με τον μάνατζέρ μου μου είχαν πει να καθίσω, να ξεκουραστώ, να ηρεμήσω, να δούμε πώς θα είμαι εκείνα τα Χριστούγεννα. Και αυτό έκανα, ηρέμησα για ένα διάστημα, μέχρι που είπα «εντάξει, πρέπει να ξαναρχίσω να παίζω». Στο σημείο εκείνο είχα την τύχη να πάω στον ΠΑΟΚ, ήταν ωραία, είχαμε άλλα προβλήματα δυστυχώς, αλλά πιστεύω ότι εκείνη η χρονιά πήγε καλά.
Η γυναίκα μου είναι από την Κέρκυρα και το 2023 πήγα για να παίξω ένα παιχνίδι με τον Ιόνιο Κέρκυρας, ομάδα στην οποία βρισκόταν κοντά και ο ατζέντης μου. Ήταν μια ευκαιρία να τη βοηθήσω. Στη συνέχεια όμως μου έτυχε κάποιο πρόβλημα στα νεφρά μου, χρειάστηκε να πάω και στο νοσοκομείο, οπότε από τότε δεν έχω ξαναπαίξει μπάσκετ.
Μάιος 2014: Ο Σοφοκλής Σχορτσανίτης με τη φανέλα της Μακάμπι Τελ Αβίβ στον Τελικό της Euroleague με αντίπαλο τη Ρεάλ Μαδρίτης / Photo by: ΙΝΤΙΜΕ.
Κάθε τίτλος που κέρδισα ήταν ευχαρίστηση. Στον Ολυμπιακό πέρασα πέντε χρόνια με καλούς συμπαίκτες και καλούς προπονητές, για κάποιον λόγο πέρασα πέντε χρόνια εκεί πέρα! Μετά, στον Παναθηναϊκό πέρασα έναν χρόνο με έναν καλό προπονητή, με καλούς συμπαίκτες, κερδίσαμε κι εκεί τίτλους, κάτι που είναι πάντα ευχάριστο. Η αλήθεια είναι ότι πέρασα καλά και στις δύο ομάδες και ήμουν πολύ ευτυχισμένος που είχα την ευκαιρία να αγωνιστώ σε αυτούς τους δύο μεγάλους συλλόγους!
Ίσως δεν έκανα όσα θα ήθελαν οι άλλοι να κάνω, μπορεί να μην έφτασα ποτέ στα ύψη που οι άλλοι πίστευαν, αλλά θεωρώ και ότι έπαιξα καλό μπάσκετ και ότι ήμουν τυχερός που αγωνίστηκα σε υψηλό επίπεδο, με καλές ομάδες και καλούς συμπαίκτες. Κι εγώ από την πλευρά μου, σε όποια ομάδα και αν πήγαινα, πάντα τιμούσα τη φανέλα που φορούσα, δεν έχει σημασία ποια ήταν, πόσο μικρή ή πόσο μεγάλη. Σημασία έχει ότι μου έδωσαν την ευκαιρία να αγωνιστώ, οπότε κι εγώ έκανα αυτό που μπορούσα να κάνω εκείνη την στιγμή. Το αν ταίριαζαν στην καριέρα μου ή σε εμένα είναι ένα άλλο θέμα, πάντα όμως πίστευα ότι θα πάμε καλά με την εκάστοτε ομάδα στην οποία πήγαινα, κι όχι επειδή έπαιζα εγώ.
Είμαι πολύ περήφανος επίσης που αγωνίστηκα με τα χρώματα της Εθνική Ελλάδος, αυτό είναι πάνω απ’ όλα! Δεν μπορώ να περιγράψω τι νιώθω στον Εθνικό ύμνο, είναι τεράστια τιμή να τον ακούς, ειδικά στο γήπεδο όταν ετοιμάζεσαι να παίξεις, τεράστια τιμή και μεγάλη ευγνωμοσύνη!
Και θέλω να ξεκαθαρίσω και κάτι. Ποτέ δεν σκέφτηκα ότι η μερικώς αφρικανική καταγωγή μου σημαίνει κάτι διαφορετικό, έλεγα ότι είμαι Έλληνας, ήθελα να παίζω για την Ελλάδα, χωρίς αυτό να σημαίνει κάτι άλλο, ποτέ δεν αισθάνθηκα ότι κάνω κάτι περίεργο.
Αύγουστος 2006: Ο Σοφοκλής Σχορτσανίτης με την ελληνική σημαία / Photo by: Eurokinissi (Action Images).
Όλα αυτά έγιναν μετά, η αλήθεια είναι, μετά εμφανίστηκαν τα άτομα που μου έλεγαν διάφορα. Αυτή η συζήτηση ξεκίνησε δυστυχώς με τον Γιάννη. Όταν έπαιζα εγώ, δεν υπήρχε καν συζήτηση σχετικά με το πώς έγινε και είμαι εδώ, επειδή είμαι Αφρικανός ή κάτι τέτοιο. Αυτά που πέρασε ο Γιάννης στην αρχή ήταν λανθασμένα, κατά την γνώμη μου. Σ’ ένα παιδί που μεγάλωσε και πήγε σχολείο στην Ελλάδα θα έπρεπε να του φέρονταν καλύτερα, όπως μου φέρονταν κι εμένα στην αρχή.
Εάν κάποιος αισθάνεται Έλληνας, θα πρέπει να παίζει για την Εθνική Ελλάδος και ο Γιάννης αισθάνεται και είναι πιο πολύ Έλληνας απ’ όλους.
Αν έβλεπε κάποιος πώς φέρονται τα παιδιά μου, θα έλεγε ότι δεν τους έχω πει τίποτα για μένα. Και πραγματικά δεν το έχω κάνει. Ό,τι βλέπουν στο σπίτι, ό,τι ψάχνουν μόνα τους και ό,τι βλέπουν από τους γύρω, όταν πχ μου ζητούν αυτόγραφα ή φωτογραφίες. Η κόρη μου μου λέει καμιά φορά «μπαμπά, έρχονται κι άλλοι», είμαστε με τον κόσμο, ok, αλλά κάποιες στιγμές είναι δύσκολο. Μάλιστα, όταν η κόρη μου ήταν μικρή και καθόμουν με τον κόσμο πολλή ώρα, έκλαιγε και έλεγε «ο μπαμπάς είναι εκεί και δεν είναι μαζί μας».
Γενικότερα έρχομαι σε δύσκολη θέση, όταν γυρίζουν και με κοιτάνε οι γύρω μου, όταν με δείχνουν, όταν μιλάνε για εμένα, και είναι κάτι που συμβαίνει συνέχεια.
Είμαι σε μια φάση που λέω «εντάξει, ok» , αλλά και τα παιδιά μου το καταλαβαίνουν, ειδικά η κόρη μου, και δεν είναι εύκολο. Δεν μ’ αρέσει το να με αναγνωρίζουν και κυρίως το να με πιέζουν να κάνω κάτι, πχ να μου ζητήσουν αυτόγραφα, όχι ότι είναι κουραστικό, αλλά είναι ο τρόπος, ότι “πρέπει” να το κάνω, θεωρώ δηλαδή ότι θα μπορούσε να γίνεται με καλύτερο, πιο ευγενικό, τρόπο. Και επειδή τόσα χρόνια με έχουν πιέσει αρκετά για να παίξω καλά μπάσκετ, νιώθω ότι δεν χρειάζομαι άλλη τέτοια πίεση στη ζωή μου.
Ο Σοφοκλής Σχορτσανίτης / Photo by: INTIME.
Αυτή η αγοραφοβία μου δεν θεωρώ ότι οφείλεται στις απαιτήσεις, δημιουργήθηκε όμως μες στα χρόνια με τον κόσμο να είναι πάνω μου. Είχα δηλαδή πρόβλημα και δεν μπορούσα να εκφραστώ όπως ήθελα, δεν μπορούσα να κάνω αυτό που ήθελα.
Η ζωή μου πλέον δεν είναι άδεια, έχω την ευκαιρία να εργάζομαι στην ΕΟΚ και την Περιφέρεια Αττικής, απλώς οι στόχοι μου είναι λίγο διαφορετικοί και η ζωή μου έχει έναν άλλο ρυθμό, δεν είναι το ίδιο απαιτητική όπως είχα συνηθίσει ως παίκτης. Είκοσι χρόνια έπαιζα απαιτητικό μπάσκετ, τώρα είναι άλλα πράγματα, είναι φυσικά και η οικογένειά μου. Είμαι ένας πολύ ευτυχισμένος άνθρωπος, κυρίως επειδή έχω στη ζωή μου τα παιδάκια μου και τη γυναίκα μου. Ίσως θα μπορούσα να παίζω ακόμη, αλλά ήταν επιλογή μου. Το νοσταλγώ βέβαια αρκετά, ήμουν και τυχερός που δεν έπαθα στην καριέρα μου κάτι σοβαρό, είχα πολλούς μικροτραυματισμούς, αλλά ευτυχώς όχι κάτι σοβαρό.
Ποτέ δεν σκεφτόμουν ότι θα μπορούσα να φτάσω “εκεί πέρα”, ότι θα μπορούσα να καταφέρω “αυτό”, κάθε φορά έκανα κάτι καινούργιο, το οποίο δεν μου περνούσε καν απ’ το μυαλό.
Κι αν μπορούσα να συμβουλέψω τον 20χρονο εαυτό μου για κάτι, θα του έλεγα να μένει συγκεντρωμένος στον στόχο του, να μην έχει τις χρονιές του 2005 ή του 2007, να δουλεύει σκληρά, να μην επαναπαύεται ποτέ, γιατί αυτά έχουν σημασία. Από εκεί και πέρα, κάθε λάθος που έκανα οφείλεται σε κάποιον λόγο που συνέβη τότε, τώρα σκέφτομαι διαφορετικά και είναι αλλιώς τα πράγματα. Θα μπορούσα να πω «πρόσεχε το ένα, μην κάνεις το άλλο», αλλά αυτό μπορείς να το κάνεις, μόνο όταν ξέρεις το μέλλον.
Ευχαριστώ τον Θεό λοιπόν, για όλα όσα έχω καταφέρει στην καριέρα μου αλλά και για ό,τι έχω ζήσει με την οικογένειά μου!
athletestories.gr
Ακολουθήστε το Themasports.com στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις αθλητικές ειδήσεις
Δείτε τι δήλωσε ο προπονητής της Ομόνοιας Αραδίππου, Μαρίνος Σατσιάς, στη συνέντευξη Τύπου στο «Αντώνης Παπαδόπουλος» μετά το τέλος της αναμέτρησης με αντίπαλο τη Freedom24 Krasava ΕΝΥ, για την 4η αγωνιστική των πλέι-άουτ.
