«Ξέφυγε η κατάσταση την τελευταία δεκαετία στα ματς των ακαδημιών» (VIDEO)
O παλαίμαχος τερματοφύλακας του Απόλλωνα Δημήτρης Μιλτιάδους, δούλεψε για αρκετά χρόνια ως προπονητής στις ακαδημίες του Απόλλωνα.
To 1991, χρονιά που η Σερβία και το Μαυροβούνιο αποχώρησαν από το κοινοβούλιο της πρώην Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας, γεγονός που ουσιαστικά επιτάχυνε τη διάλυση του γιουγκοσλαβικού κράτους, στο Βελιγράδι, ο τετράχρονος Νόβακ Τζόκοβιτς είχε την πρώτη του -σχεδόν μεταφυσική- εμπειρία με τη ρακέτα του τένις στα χέρια. Τότε την έπιασε πρώτη φορά και από τότε σπανίως την άφησε μόνη της.
Σε ηλικία 12 ετών, το 1999, εγκατέλειψε την πατρίδα του (όπως προσφάτως για να μετακομίσει στην Αθήνα), ώστε να ενταχθεί σε κορυφαία ακαδημία τένις στη Γερμανία. Εκεί αφιερώθηκε με την ψυχή και το σώμα του, ώστε ακολούθησε τελικά μία πορεία προς την κορυφή του αθλήματος. Μια αξεπέραστη διαδρομή με 24 Grand Slam στην τροπαιοθήκη του, τα περισσότερα από οποιονδήποτε άλλον στην ιστορία του αθλήματος. Μία αξεπέραστη διαδρομή, που φαίνεται πως έμοιαζε να είναι προδιαγεγραμμένη από την πρώιμη παιδική του ηλικία.
Κι αν νομίζετε πως κάπως έτσι είναι το σενάριο για τους περισσότερους αθλητές των γενεών, σε όλα τα σπορ ή στα περισσότερα, πως γίνονται «αστέρια» επειδή κάποτε ήταν «παιδιά… θαύματα», τότε κάνετε μεγάλο στατιστικό λάθος. Βρίσκεστε στην άλλη άκρη του διαγράμματος.
Μια εργασία που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «Science» δείχνει ότι η διαδρομή που ακολούθησε ο Τζόκοβιτς είναι η εξαίρεση και όχι ως κανόνας. Και η επιστημονική ομάδα που ανέλαβε την έρευνα καταλήγει στο συμπέρασμα ότι οι κορυφαίοι σε όλους τους τομείς (πέρα και από τον αθλητισμό), τείνουν τελικά να ακολουθούν μια μάλλον διαφορετική πορεία από αυτή που νοητικά είχε διαγραφεί στα πρώιμα στάδια της ζωής τους.
Η συγκεκριμένη μελέτη, με επικεφαλής τον Άρνε Γκίλιχ, αθλητικό επιστήμονα στο Πανεπιστήμιο RPTU Kaiserslautern-Landau της Γερμανίας, ανέλυσε δεδομένα που αφορούσαν περισσότερες από 34.000 κορυφαίες επιδόσεις ατόμων σε διάφορους τομείς, μεταξύ των οποίων και αθλητών. Το βασικό της συμπέρασμα ήταν ότι, παρότι πολλοί έφηβοι που προπονούνται εντατικά φθάνουν σε υψηλό αγωνιστικό επίπεδο νωρίς ηλικιακά, σπάνια εξελίσσονται σε πραγματικούς «σούπερ σταρς» ως ενήλικες.
Αντίθετα, όσοι τελικά φτάνουν στην απόλυτη κορυφή, κατακτούν διακρίσεις και πρωταθλήματα, συνήθως δεν ξεχωρίζουν ιδιαίτερα στα πρώτα τους βήματα. Χρειάζονται περισσότερο χρόνο για να αγγίξουν το μέγιστο των δυνατοτήτων τους και τείνουν να διατηρούν ευρύτερα ενδιαφέροντα για μεγαλύτερο διάστημα από το «αναμενόμενο».
Δεν είναι τυχαίο ότι τόσο ο Άρνε Γκίλιχ, όσο και ένας από τους συν-συγγραφείς της εργασίας που δημοσιεύθηκε στο «Science», είναι αθλητικοί επιστήμονες και οι άλλοι δύο είναι ψυχολόγοι. Η προσέγγισή τους είναι ολιστική και τα data που χρησιμοποιούν πολυποίκιλα.
Ως ένα από τα στοιχεία που αναλύουν είναι ο αθλητισμός ως ένα ιδανικό «εργαστήριο» για τη μελέτη της εξέλιξης της αριστείας. Διότι, πέραν από τα αριθμητικά στοιχεία του παρελθόντος, υπάρχουν άφθονοι εθελοντές με τη μορφή ταλαντούχων νέων που ονειρεύονται μια μεγάλη καριέρα. Οι επιδόσεις τους πλέον, μετριούνται εύκολα, υπάρχουν τα κατάλληλα τεχνολογικά εργαλεία, ενώ ταυτόχρονα ο εντοπισμός μελλοντικών αστέρων είναι ζωτικής σημασίας για τις επαγγελματικές ομάδες. Τα κορυφαία κλαμπ επίσης, διατηρούν πολυάριθμες και εντυπωσιακά χρηματοδοτούμενες Ακαδημίες. Η «La Masia» της Μπαρτσελόνα είναι μία από τις πιο φημισμένες παγκοσμίως.
