Φυσικά είναι ότι δεν είχε την διάρκεια και των δύο, έχοντας μόνο μια εξαιρετική πενταετία. Ωστόσο, με 89 συμμετοχές στην Εθνική Βραζιλίας, έχοντας τον Ντάνι Άλβες απέναντί του, δε το λες και λίγο.
Από τη Βραζιλία στην κορυφή του κόσμου
Γεννημένος στις 26 Ιουλίου 1981 στο Νόβο Χαμπούργκο της Βραζιλίας, ο Μαϊκόν ξεκίνησε την επαγγελματική του πορεία στην Κρουζέιρο, όπου κατέκτησε το πρωτάθλημα Βραζιλίας. Το 2004 μετακόμισε στη Μονακό, και δύο χρόνια αργότερα έκανε το μεγάλο βήμα στην Ίντερ.
Στην Ίντερ, ο Μαϊκόν έζησε την απόλυτη δόξα. Από το 2006 έως το 2012, ήταν βασικός, κατακτώντας 4 πρωταθλήματα, δύο Κύπελλα, 1 Τσάμπιονς Λιγκ και το Παγκόσμιο Κύπελλο Συλλόγων.
Mε τη Βραζιλία, κέρδισε δύο Κόπα Αμέρικα και δύο Κύπελλα Συνομοσπονδιών.
Το 2010 με τον Μουρίνιο στον πάγκο, κατέκτησε το τρεμπλ και ήταν ο καλύτερος στη θέση του. Ο Μουρίνιο είχε φτιάξει το σύστημα αντεπιθέσεων που του ταίριαζε γάντι, είχε ταχύτητα, επιτάχυνση, δύναμη, τεχνική και σε συνδυασμό με το ύψος του (σχεδόν 1,90 μ), δεν μπορούσε να τον σταματήσει κανείς. Την ίδια χρονιά ψηφίστηκε ως ο καλύτερος αμυντικός στη ψηφοφορία της UEFA.
Δεν ξεχνιέται και το γκολ του απέναντι στη Βόρειο Κορέα. Πολλοί αναρωτήθηκαν αν το γκολ ήταν σκόπιμο ή τυχαίο. Ο ίδιος επέμεινε πως το είχε σχεδιάσει
Από εκείνο το παιχνίδι με τον Μπέιλ, στην απόσυρση
Η φυσική του κατάσταση άρχισε να φθίνει, και η ταχύτητα που τον χαρακτήριζε δεν ήταν πια η ίδια.
Αρχικά, ο Μπέιλ τον διέλυσε σε εκείνο το αξέχαστο παιχνίδι με το χατ τρικ του, σκοράροντας με τον ίδιο τρόπο και τις 3 φορές.
Κανείς, μα κανείς, δεν θυμάται τη μεταγραφή του στη Σίτι το 2012.
Ακολούθησε η Ρόμα (2013–2016), όπου είχε κάποιες καλές στιγμές, αλλά η καριέρα του είχε ήδη αρχίσει να φθίνει. Το 2017 αγωνίστηκε στην Αβαΐ και το 2019 στην Κρισιούμα, επιστρέφοντας ουσιαστικά εκεί όπου ξεκίνησε.
Ο Μαϊκόν ήταν ένας παίκτης που μπορούσε να αλλάξει τον ρυθμό ενός αγώνα, να σκοράρει και να δημιουργήσει. Παρά την μικρή διάρκειά του στο κορυφαίο επίπεδο και τη μετέπειτα πτώση του, η περίοδος του στην Ίντερ και στην εθνική Βραζιλίας τον καθιστούν έναν από τους σημαντικότερους Βραζιλιάνους αμυντικούς της εποχής του και έναν από τους θρύλους της Ίντερ.
