Ζέλικο Ομπράντοβιτς, ο ιδανικός από κάθε άποψη για τον Παναθηναϊκό!

Ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς όλα συνηγορούν πως είναι προ των πυλών της μεγάλης επιστροφής στον Παναθηναϊκό. Στο ερώτημα αν είναι ο κορυφαίος δεν χωρά αμφιβολία, απαντούν οι τίτλοι και η επιρροή του στο άθλημα, αλλά και για το αν είναι ο κατάλληλος για τη θέση και το αν οι συγκυρίες είναι οι ιδανικές τώρα για να γυρίσει στον πάγκο που μεγαλούργησε για 13 χρόνια, η απάντηση είναι και πάλι καταφατική.

Ε, όχι και... παρωχημένος

Σύμφωνοι, ούτε το μπάσκετ αλλά ούτε και η Ευρωλίγκα είναι ίδια 15 χρόνια μετά το 2011, όταν ο «Ζοτς» οδηγούσε» τότε για πέμπτη φορά τον Παναθηναϊκό στην κορυφή. Από το σημείο αυτό όμως, μέχρι να λέμε ότι το μπάσκετ ξεπέρασε τον Ομπράντοβιτς, η απόσταση είναι τόση όση από μια φυσιολογική αμφιβολία μέχρι την ιεροσυλία.

Κατ’ αρχάς, τα 66 χρόνια του ασφαλώς και δεν είναι πρόβλημα. Άλλωστε και οι περισσότεροι από τους προπονητές που παρουσίασαν φέτος το καλύτερο έργο στην Ευρωλίγκα δεν είναι και… «λυκόπουλα»: 61 ο Μπαρτζώκας, 65 ο Σκαριόλο, 65 και ο Πέδρο Μαρτίνεθ. Η ηλικία, ειδικά για τους προπονητές, είναι απλώς ένας αριθμός, όταν υπάρχει κίνητρο και μεράκι. Και ο Σέρβος τα έχει και τα δύο στον ύψιστο βαθμό.

Κατά δεύτερο, ο Ομπράντοβιτς έχει αποδείξει πως δεν είναι δογματικός. Κάποτε έχτιζε τις ομάδες με βάση γηγενείς και Ευρωπαίους και έμοιαζε «αλλεργικός» με τους περισσότερους Αμερικανούς που δεν ήταν διατεθειμένοι να ακολουθήσουν το συντεταγμένο μπάσκετ του.

Πλέον, με την ένδεια που υπάρχει στην Ευρώπη και τη μετανάστευση των κορυφαίων ταλέντων σε ΝΒΑ και κολέγια των ΗΠΑ, έχει-θέλοντας και μη-επενδύσει σε ξένες αγορές και το μάτι του παραμένει «κοφτερό». Αυτός έφερε στην Παρτίζαν παίκτες όπως ο Κάρλικ Τζόουνς, ο Ίσαακ Μπόνγκα και ο Στέρλινγκ Μπράουν που παρά την μετριότατη πορεία της ομάδας τους εκτόξευσαν την τιμή τους.

Ιδανικός και όχι μόνο επικοινωνιακά

Μετά από μια τόσο καταστροφική σεζόν για τον Παναθηναϊκό, που πέρασε πολύ κάτω από τον λογικά πολύ υψηλό πήχη των προσδοκιών, η επιλογή του διαδόχου του Εργκίν Αταμάν θα ήταν εξ ορισμού κρίσιμη. Ο Ομπράντοβιτς τικάρει όλα τα κουτάκια με τα ζητούμενα για την επόμενη μέρα και όχι μόνο επικοινωνιακά.

Ασφαλώς το γεγονός ότι πρόκειται για τη μοναδική επιλογή που είναι κοινής αποδοχής, 100% και ούτε ποσοστιαία μονάδα πιο κάτω, από τον κόσμο της ομάδας είναι σημαντικό. Οι φίλοι των «πράσινων» θα αντιμετώπιζαν με δυσπιστία οποιαδήποτε άλλη από τις ούτως ή άλλως πολύ περιορισμένες επιλογές που προσφέρει η αγορά. Όχι όμως αυτόν που συνέδεσε το όνομά του με τις πιο χρυσές σελίδες στην ιστορία του κλαμπ.

Αυτό όμως είναι μόνο το επικοινωνιακό κομμάτι και ο Παναθηναϊκός δεν χρειάζεται αυτή τη στιγμή μόνο πηχυαίους τίτλους, μεγαλοστομίες και... συσπείρωση, την οποία-άλλωστε-δεν έχασε ούτε και στη φετινή σεζόν που ο κόσμος στήριξε την ομάδα ίσως και πολύ περισσότερο από ό,τι πραγματικά άξιζε βάσει εικόνας και αποτελεσμάτων. Οι «πράσινοι» για να γυρίσουν σελίδα και να ορθοποδήσουν ξανά χρειάζονται... μπάσκετ. Όχι άλλα λόγια, turning points και πανάκριβες μεταγραφές γιατί από αυτά χόρτασαν ή μάλλον μπούχτισαν επί Αταμάν.

Ο Ομπράντοβιτς είναι ακριβώς αυτό που χρειάζεται ο Παναθηναϊκός αυτή τη στιγμή. Τη μετάβαση από ένα μπάσκετ σχεδόν πλήρους ελευθεριότητας (ή μάλλον ασυδοσίας), πενιχρής προετοιμασίας, μηδαμινής έμφασης στη λεπτομέρεια, σπάνιων προσαρμογών και μηδενικής αμυντικής υπευθυνότητας, σε ένα συντεταγμένο μπάσκετ.

Εκεί που οι προπονήσεις είναι πραγματικές εργατοώρες με πόνο και ιδρώτα, που υπάρχει ένα συγκεκριμένο πλάνο και αρκετά εναλλακτικά, που υπάρχουν συστήματα και όχι απλοϊκότητα, που υπάρχουν σχήματα που δουλεύονται επισταμένως και δεν επιστρατεύονται στην τύχη, που ο αντίπαλος «ξεψαχνίζεται» και η ομάδα δεν πάει αδιάβαστη στη μάχη, που η άμυνα έχει την ίδια βαρύτητα με την επίθεση και που ο ίδιος ο προπονητής (συμφωνεί ή διαφωνεί) δεν ανέχεται από τους παίκτες του καμία δικαιολογία.

Μια υποτιμημένη λεπτομέρεια, που όμως έχει βαρύνουσα σημασία, είναι πως επιστρέφοντας ο Ομπράντοβιτς θα έχει τη δυνατότητα να κάνει κανονική προετοιμασία για σχεδόν έναν μήνα με τους παίκτες του, ελλείψει μεγάλης διοργάνωσης φέτος τον Αύγουστο ή τον Σεπτέμβριο.

Και στις εβδομάδες αυτές θα έχει την ευκαιρία να βάλει τις αρχές του, πάνω στις οποίες και θα συνεχίσει να εργάζεται αλλά με πολύ λιγότερο χρόνο στη διάθεσή του όταν αρχίσει η νέα εξαντλητική σεζόν. Και, πιστέψτε ματς, για τον «Ζοτς» οι προπονήσεις είναι ίσως και πιο σημαντικές από τα παιχνίδια...

Οι δύο κατηγορίες παικτών του Ομπράντοβιτς

Για τους παίκτες του Παναθηναϊκού η μετάβαση από (την τριετία) Αταμάν σε Ομπράντοβιτς θα είναι κάτι σαν... πολιτισμικό σοκ. Όχι για όλους στον ίδιο βαθμό, βέβαια, αφού Σλούκας και Λεσόρ, λόγου χάρη, ξέρουν καλά τι εστί και τι πρεσβεύει ο «Ζοτς». Αυτοί, βέβαια, είναι και οι πρώτοι που μπορούν να διαβεβαιώσουν τους συμπαίκτες τους πως μπορεί να... υποφέρουν στα χέρια του πολύ απαιτητικού Σέρβου προπονητή, αλλά το αποτέλεσμα θα τους δικαιώσει όλους.

Άλλωστε σε όλη την καριέρα του Ομπράντοβιτς υπήρχαν δύο κατηγορίες παικτών. Αυτοί που δεν θέλησαν να προσαρμοστούν στις απαιτήσεις του, που δεν είχαν διάθεση να «ανεχτούν» τις φωνές του, που δεν άντεχαν την επιμονή στη λεπτομέρεια ή τις αμέτρητες ώρες βίντεο και μοιραία τέθηκαν εκτός πλάνων αφού εκείνος δεν συμβιβάζεται με τίποτα λιγότερο. Ας μην κακοκαρδίσουμε κανέναν, μπορείτε να μαντέψετε ποιοι είναι. Και στις πλην εξαιρέσεων τι (δεν) κατάφεραν στην καριέρα τους και πού παίζουν τώρα...

Και, από την άλλη, αυτοί που υπέμειναν τα «βασανιστήριά» του, που ακύρωναν εξόδους επειδή οι προπονήσεις (ειδικά μετά από ήττες ή κακές εμφανίσεις) πλησίαζαν στο… οκτάωρο, που καμιά φορά μπορεί να κατάπιναν και σκληρές κουβέντες, που δέχονταν να θιχτεί ο εγωισμός τους αλλά συνεχίζοντας τη δουλειά και με πολλή επανάληψη ανταποκρίθηκαν στα υψηλά στάνταρ του. Αυτοί της δεύτερης κατηγορίας είδαν τις καριέρες τους να εκτοξεύονται μαζί με τα κασέ τους, πανηγύρισαν τίτλους που ίσως ούτε καν ονειρεύονταν και αισθάνονται αιώνια ευγνώμονες στον «Ζοτς» γιατί άλλαξε όχι μόνο την αντίληψή τους για το άθλημα, αλλά και τις ζωές τους.

Οι παίκτες του Παναθηναϊκού, λοιπόν, όσους θα βρει και όσους θα φέρει ο ίδιος, έχουν να κάνουν μια επιλογή: να πάρουν το μπλε ή το κόκκινο χάπι, όπως στο Μatrix...

Ακόμη και αυτός δεν είναι μάγος...

Ο μεγαλύτερος «εχθρός» αυτής της συνεργασίας είναι η ανυπομονησία. Το κοινό που έχει ταυτίσει τον Ομπράντοβιτς με τους 23 τίτλους σε 13 χρόνια, θα περιμένει με την έλευση του ο Παναθηναϊκός να γίνει μεμιάς υπερομάδα χωρίς αντίπαλο, αφού θα έχει τον κορυφαίο στον πάγκο και λογικά πάλι το μεγαλύτερο μπάτζετ στην Ευρώπη. Όποιος έχει τέτοιες προσδοκίες, ας προσγειωθεί στην πραγματικότητα όσο είναι νωρίς, γιατί κινδυνεύει να απογοητευτεί.

Η Ευρωλίγκα είναι πλέον πολύ πιο απαιτητική, ο ανταγωνισμός κάθε χρόνο και μεγαλύτερος και κανένας, ούτε καν ο «Ζοτς», δεν αποτελεί εγγύηση επιτυχιών και τίτλων. Μάλιστα, ο Σέρβος προπονητής δεν είναι... Αταμάν. Ο Τούρκος μπορεί να έχει πολλά προπονητικά κουσούρια, αλλά είχε και την ίσως μοναδική ικανότητα να μεταμορφώνει γρήγορα μια ομάδα και να φέρνει άμεσα σπουδαία αποτελέσματα, έστω κι αν αυτά τελικά αποδεικνύονται πρόσκαιρα όπως στην περίπτωση του Παναθηναϊκού.

Ο Ομπράντοβιτς δεν θα έρθει και σε έναν μήνα ο Παναθηναϊκός θα γίνει η υπερομάδα του 2009! Θα χρειαστεί αρκετός χρόνος, γιατί πολύ απλά το δικό του μπάσκετ δεν βασίζεται τόσο στην ψυχολογία και την ατομική ποιότητα, αλλά στη δουλειά, την επανάληψη και τη λεπτομέρεια. Οι πρώτοι μήνες ενδεχομένως να είναι δύσκολοι, με άσχημα αποτελέσματα, αλλά είναι δεδομένο ότι καμπύλη της ομάδας θα είναι συνεχώς ανοδική. Θα χρειαστεί υπομονή από όλους. Αλλά θα αξίζει τον κόπο.

Πηγή: sport-fm.gr