Ζει μόνος του σε ένα σπίτι από λάσπη του 1920: «Πάντα κάποιος περνά να με δει» (ΒΙΝΤΕΟ)

Ο Φρανσίσκο Ματίας είναι 80 ετών και ζει σε ένα μικρό χωριό στο εσωτερικό της βορειοανατολικής Βραζιλίας. Οι περισσότεροι τον γνωρίζουν ως Seu Chiquinho. Το σπίτι του δεν έχει τίποτα από όσα θεωρούμε σήμερα αυτονόητα, αλλά έχει κάτι που σπανίζει: χρόνο. Πολύ χρόνο. Ένα σπίτι φτιαγμένο από πηλό, χτισμένο το 1920 από τον πατέρα του, που παραμένει όρθιο και κατοικήσιμο, σαν να αρνείται πεισματικά να παραδοθεί στη λήθη.

Η κατοικία αυτή δεν είναι απλώς το σπίτι του. Είναι μια ζωντανή απόδειξη της παραδοσιακής αρχιτεκτονικής της αγροτικής Βραζιλίας, ένα καταφύγιο που κουβαλά ιστορίες γενεών. Εκεί μέσα, τα χρόνια δεν μετριούνται με ημερολόγια, αλλά με φθαρμένα πατώματα, τοίχους που «αναπνέουν» και σιωπές που λένε περισσότερα από χίλιες λέξεις.

Ένα σπίτι που γύρισε τον χρόνο πίσω

Ο Seu Chiquinho πέρασε μεγάλο μέρος της ζωής του στο Ρίο ντε Τζανέιρο. Η πόλη, όμως, με τον θόρυβο και την αδιάκοπη κίνηση, δεν τον κέρδισε ποτέ. Κάποια στιγμή, πήρε την απόφαση να επιστρέψει στις ρίζες του. Να γυρίσει στο σπίτι όπου γεννήθηκε, εκεί όπου όλα κινούνται πιο αργά και η πίεση είναι μια αίσθηση απούσα.

Το σπίτι από πηλό, όπως λέει, κρατά σταθερή θερμοκρασία όλο τον χρόνο. Τον χειμώνα είναι ζεστό, το καλοκαίρι δροσερό. Σκέφτεται να το συντηρήσει και να ενισχύσει τη δομή του, αλλά χωρίς να αλλοιώσει τον χαρακτήρα του. Δεν θέλει να το «εκσυγχρονίσει». Θέλει απλώς να το κρατήσει ζωντανό.

Η καθημερινότητά του ακολουθεί ρυθμούς άλλης εποχής. Το νερό το παίρνει κάθε εβδομάδα από ένα πηγάδι και το αποθηκεύει σε πήλινα δοχεία μέσα στο σπίτι. Το φαγητό μαγειρεύεται σε ξυλόσομπα, με φωτιά και υπομονή. Δεν υπάρχει βιασύνη. Έχουν εκλείψει, άλλωστε, οι λόγοι που της δίνουν υπόσταση.

Μόνος, αλλά ποτέ πραγματικά μόνος

Ο Seu Chiquinho ζει μόνος, όμως δεν νιώθει απομονωμένος. «Πάντα κάποιος έρχεται», λέει. Ένας γείτονας, ένας περαστικός, κάποιος που θα καθίσει για μισή ώρα, να πει μια κουβέντα, να μοιραστεί έναν καφέ. Η πόρτα του σπιτιού του είναι ανοιχτή, όχι από συνήθεια, αλλά από φιλοσοφία ζωής.

Σε έναν κόσμο που μετρά τα πάντα με ταχύτητα και παραγωγικότητα, η ζωή του μοιάζει σχεδόν προκλητική. Δεν κυνηγά την ευκολία, δεν τον απασχολεί η τεχνολογία, δεν βιάζεται να προλάβει τίποτα. Ζει όπως έμαθε. Και ίσως γι’ αυτό το σπίτι του αντέχει ακόμη.

 gazzetta.gr