Για όποιον δεν έχει δει τις υποψηφιότητες, σε αυτές συμπεριλαμβάνονται τα ονόματα των Πεπ Γκουαρδιόλα, Μικέλ Αρτέτα, Έντι Χάου, Ρομπέρτο Ντε Τζέρμπι, Ουνάι Έμερι και Μάρκο Σίλβα. Ναι, καλά παρατηρήσατε, ο Έρικ Τεν Χαγκ δεν αποτελεί μέλος της εν λόγω λίστας, πράγμα που σαφώς και προξενεί εντύπωση, αν αναλογιστεί κανείς τη σεζόν που διένυσε η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ.
Μία ομάδα που τελείωσε πολύ άσχημα την περσινή σεζόν, ξεκίνησε ακόμη χειρότερα τη φετινή, αλλά απέκτησε την αγωνιστική ταυτότητα του προπονητή της και βελτιώθηκε σημαντικά. Κατέκτησε τον πρώτο της τίτλο μετά από έξι χρόνια με το Λιγκ Καπ, βρίσκεται στον τελικό του FA Cup, έχοντας προκριθεί στα πέναλτι επί της Μπράιτον, και όλα δείχνουν πως θα βρίσκεται στην τετράδα, για να πάρει το εισιτήριο για το επόμενο Champions League.
Θεωρώ λοιπόν πως ο Ολλανδός θα μπορούσε να βρίσκεται στην θέση του Μάρκο Σίλβα, που ναι μεν έσωσε εύκολα τη Φούλαμ, με τον στόχο να επιτυγχάνεται από πολύ νωρίς, αλλά ως εκεί. Διότι με την ίδια λογική, μέσα θα μπορούσε να είναι και ο Τόμας Φρανκ της Μπρέντφορντ ή ο Γκάρι Ο'Νιλ της Μπόρνμουθ, οι οποίες ξεκίνησαν την αγωνιστική περίοδο, με την ίδια ακριβώς στόχευση.
Από εκεί και πέρα, μπορεί να θεωρούμε δεδομένο πως Πεπ και Αρτέτα θα βρίσκονταν στη λίστα, όμως οφείλουμε να τους πιστώσουμε την πρόοδο των ομάδων τους κατά την διάρκεια της σεζόν. Και αν κάποιος δεν βλέπει τέτοια στη Μάντσεστερ Σίτι, κάτι δεν αντιλαμβάνεται σωστά.
Διότι οι «πολίτες» εξέλιξαν και άλλο τον τρόπο παιχνιδιού τους, ανέτρεψαν το προβάδισμα της Άρσεναλ και διεκδικούν ένα ιστορικό τρεμπλ, θέλοντας να γίνουν μόλις η 10η ομάδα, που συνδυάζει τίτλο κορυφαίας διασυλλογικής διοργάνωσης, με δύο ακόμη εγχώρια τρόπαια. Και αν ούτε αυτό πείθει ως επιχείρημα, ας σκεφτούμε μόνο πως ίσως και να μιλούσαμε για… αποτυχία της Σίτι αν έχανε τον τίτλο της Premier League!
Από την άλλη σεζόν, η Άρσεναλ διένυσε μία απίθανη χρονιά. Μία επική αγωνιστική περίοδο, με τους «κανονιέρηδες» να βρίσκονται στην κορυφή της βαθμολογίας για 250 ημέρες και να δίνουν νέο ενδιαφέρον στο πρωτάθλημα. Ο στόχος επετεύχθη, επέστρεψαν στο Champions League, για πρώτη φορά μετά από επτά χρόνια, και δεν θα μπορούσαν τα εύσημα να μην πάνε στον Μικέλ Αρτέτα.
Για τους Έμερι και Ντε Τζέρμπι, «μιλούν» μόνα τους τα κατορθώματά τους. Άστον Βίλα και Μπράιτον αποτελούν άλλωστε τις ευχάριστες εκπλήξεις του πρωταθλήματος. Ομάδες που παίζουν ποδόσφαιρο, που δεν φοβούνται κανέναν και που δικαίως βρίσκονται στο πρώτο μισό της βαθμολογίας, με τους «γλάρους» να απέχουν μόλις δύο νίκες από την πρώτη συμμετοχή της ιστορίας τους στο Europa League.
Ωστόσο, μετά από όλα αυτά, θεωρώ πως ένα κλικ πιο μπροστά από όλους, είναι ο Έντι Χάου της Νιούκαστλ. Ένας άνθρωπος που δουλεύει πολύ και μιλάει λίγο. Που προτιμά να μένει συγκεντρωμένος στην ομάδα του και να αποφεύγει τις μακροσκελείς τοποθετήσεις, που στις περισσότερες των περιπτώσεων, δεν βγάζουν πουθενά.
Η σεζόν που έχει πραγματοποιήσει η Νιούκαστλ είναι πραγματικά εντυπωσιακή. Και μιλάμε για την ίδια ομάδα που πέρυσι τα Χριστούγεννα βρισκόταν στην τελευταία θέση της βαθμολογίας, δύο μήνες μετά την εξαγορά από τους Σαουδάραβες και την αποχώρηση του Μάικλ Άσλεϊ από το «τιμόνι» του συλλόγου.
Ωστόσο, η ψυχοσύνθεση των «καρακαξών» άλλαξε άμεσα και η Νιούκαστλ βρίσκεται δικαίως στην 3η θέση, απέχοντας μόλις μία νίκη στα δύο τελευταία ματς, από το επόμενο Champions League, για πρώτη φορά μετά από 21 χρόνια. Τρομερή σταθερότητα και εξαιρετική ανασταλτική επίδοση, διαθέτοντας την καλύτερη άμυνα του πρωταθλήματος, την στιγμή που έχει ηττηθεί μόλις σε 4 περιπτώσεις σε ολόκληρη την χρονιά. Δις από τη Λίβερπουλ και από μία από Άρσεναλ και Μάντσεστερ Σίτι.
Πρακτικά, καμία άλλη ομάδα πλην του συνόλου του Γιούργκεν Κλοπ, δεν την έχει κερδίσει δύο φορές! Τρελό «άλμα» για τον σύλλογο η φετινή πορεία, δίχως οικονομικές υπερβάσεις και με λελογισμένα έξοδα.
Συνεπώς, σε μία επιλογή που βασίζεται ξεκάθαρα στις λεπτομέρειες, νομίζω ο Έντι Χάου είναι ένα σκαλί πάνω από τους υπόλοιπους. Η υπέρβαση είναι… συνώνυμο της φετινής Νιούκαστλ, το ταβάνι είναι άγνωστο και ο Άγγλος προπονητής φρόντισε να αποδείξει σε 1,5 χρόνια, για ποιο λόγο αποτέλεσε την πρώτη επιλογή της νέας διοίκησης. Και όλα αυτά χωρίς να μιλά όσο θα μπορούσε, αλλά προτιμώντας να δουλεύει πιο πολύ από ό,τι και εμείς φανταζόμαστε…
