Ο πανέμορφα... άσχημος Παναθηναϊκός και ο αδύνατο να αποκλειστεί Ολυμπιακός (ΒΙΝΤΕΟ)

Είναι μόνο το 1-0, αλλά η αρχή είναι το ήμισυ του παντός. Παναθηναϊκός και Ολυμπιακός έκαναν ονειρεμένο για τις ελληνικές ομάδες το βράδυ της πρώτης κοινής τους παράστασης στα playoffs.

Με αφετηρία, αμφότεροι, από την άμυνα, αφού και η ιστορία διδάσκει πως στην post season δεν κερδίζει ο πιο ταλαντούχος, αλλά αυτός που θα συγκεράσει το ταλέντο του με σκληράδα.

Και παρότι τα μπάτζετ των δύο «αιωνίων» αγγίζουν τα 30 εκατ. ευρώ και τα ρόστερ τους είναι τα πιο ποιοτικά στην Ευρωλίγκα, στην post season πρέπει συχνά να... ασχημαίνεις για να κερδίζεις.

Όταν το πιο ποιοτικό ρόστερ της Ευρωλίγκας κερδίζει... άσχημα

Είναι δεδομένο ότι δεν μπορείς να περιμένεις διαφορετικό αποτέλεσμα κάνοντας τα ίδια. Αν ο Παναθηναϊκός αντιμετώπιζε το Game 1 με τη Βαλένθια όπως τα δύο ματς της κανονικής περιόδου, δηλαδή ποντάροντας πως το αθροιστικά μεγαλύτερο ταλέντο του θα αρκούσε για να κερδίσει μια ομάδα που για 38 αγωνιστικές έδειξε πολύ ανώτερή του σε χημεία, ρόλους και αυτοματισμούς, θα το έχανε επίσης με κάτω τα χέρια. Οι «πράσινοι», ειδικότερα ο Εργκίν Αταμάν και οι συνεργάτες του, πήραν το μάθημά τους και παρουσίασαν μια εντελώς διαφορετική προσέγγιση. Αυτή ήταν που οδήγησε στο μεγάλο break και έβαλε τις βάσεις της πρόκρισης.

Η πρωταρχική αποστολή τους στο ματς δεν ήταν να ξεδιπλώσουν το δικό τους ταλέντο, αλλά να βραχυκυκλώσουν αυτή την εξαιρετική «μηχανή» που είχαν απέναντί τους. Ο Παναθηναϊκός παρουσίασε στην «Ροτζ Αρένα» ένα πρόσωπο που είχαμε να δούμε ίσως από τη σεζόν που πήρε την Ευρωλίγκα. Αλλά και τότε (2023/24) δεν είχε το τωρινό ταλέντο. Εμφανίστηκε από το πρώτο δευτερόλεπτο με μεγάλη ένταση αλλά και πρωτοφανή για την φετινή βερσιόν του επικοινωνία στην άμυνα. Χέρια παντού, πίεση στην μπάλα, σπασμένα σκριν, δυσκολίες στις γωνίες πάσας και άλλα πολλά στοιχεία που είχαν εκλείψει έκαναν την εμφάνισή τους στην κατάλληλη στιγμή. Κάλλιο αργά παρά ποτέ…

Το eye of the tiger που είχαν οι παίκτες του Παναθηναϊκού από το τζάμπολ και το εξαιρετικό (ΚΑΙ επιθετικά) πρώτο δεκάλεπτο ήταν αρκετά για να σπείρουν την αμφιβολία στον αντίπαλο. Άλλωστε το χάσμα παραστάσεων, ακόμη και αν έλειπε ο Σλούκας των 52 εμφανίσεων σε playoffs, είναι τεράστιο. Κοινώς η Βαλένθια των μόλις δύο παικτών με εμπειρία playoffs «μάσησε» και το δικό της μάτι… θόλωσε. Καλώς ήρθατε στην post season, που πάντα θα είναι μια διαφορετική ιστορία από την regular. Και που μπορεί μια δική σου καλή βραδιά να διαγράψει μονοκονδυλιά μια κάκιστη regular season. Ή το αντίστροφο.

Επιθετικά ο Παναθηναϊκός δεν ήταν σπουδαίος, αλλά δεν χρειαζόταν κιόλας. Ο Ναν που ξεκίνησε σεληνιασμένος με 14 πόντους στο δεκάλεπτο, έφαγε πολύ ξύλο και επωμίστηκε τη διαχείριση πάρα πολλών κατοχών, ο με ανεβασμένη αυτοπεποίθηση εσχάτως Σορτς πρόσφερε κάποιες πολύτιμες ανάσες, αλλά πέραν ακόμη του Λεσόρ και του κρυφού άσου Γκριγκόνις δεν παρουσιάστηκαν άλλοι επιθετικοί πόλοι με συνέπεια. Όσμαν, Χέιζ-Ντέιβις, Ρογκαβόπουλος και Γκραντ μπορούν, ασφαλώς, πολύ καλύτερα, αλλά τουλάχιστον κέρδισαν πολλές μάχες στα μετόπισθεν.

Η δουλειά, φυσικά, δεν τελείωσε, αλλά έγινε το πρώτο βήμα. Και κάθε μεγάλο ταξίδι ξεκινά με το πρώτο βήμα. Έστω και αν ο τελικός προορισμός είναι το T-Center της Αθήνας. Ο Παναθηναϊκός θα κάνει μεγάλο λάθος αν ξαποστάσει και θεωρήσει πως έφερε εις πέρας την αποστολή του. Τώρα που η Βαλένθια έχει πληγωμένη αυτοπεποίθηση και δυσβάσταχτη για τα βιογραφικά των παικτών της πίεση πρέπει να επιχειρήσει να την αποτελειώσει την Πέμπτη, χωρίς να αποκοιμηθεί στο μαξιλαράκι των δύο αγώνων της Αθήνας. Η σειρά έχει ακόμη δρόμο και η Βαλένθια αξίζει σεβασμό και απαιτεί προσοχή, έστω και λαβωμένη όπως είναι τώρα μετά το καλωσόρισμα από τον μπαρουτοκαπνισμένο της αντίπαλο στον κόσμο των playoffs.

Και πώς να χάσει ο Ολυμπιακός;

Ο Ολυμπιακός, λίγο με την old school άμυνα της Μονακό, λίγο με τις πολλές και αχρείαστες διακοπές στο πρώτο ημίχρονο, δυσκολεύτηκε για 17-18 λεπτά να βρει ρυθμό. Όμως είναι τόσο μεγάλη η διαφορά ποιότητας, πληρότητας, βάθους και καθοδήγησης από τη Μονακό, που χωρίς καν να χρειαστεί να πιάσει καμιά πολύ σπουδαία απόδοση, έκανε εμφατικά το 1-0.

Όπως και στο ματς της Βαλένθια, τη διαφορά έκανε και εδώ η άμυνα. Ο Ολυμπιακός των δώδεκα ενεργών παικτών τοπ επιπέδου (και με 4-5 ακόμη εκτός δωδεκάδας) είχε ξεκάθαρο προβάδισμα απέναντι σε ένα σύνολο 6-7 «κανονικών» παικτών που έδινε και το τέταρτο κρίσιμο παιχνίδι τις τελευταίες οκτώ μέρες. Η Μονακό δεν είχε τα κουράγια να αντέξει στην ένταση του Ολυμπιακού σε 40 λεπτά, θα το κάνει-λέτε-σε σειρά αγώνων; Αδύνατον...

Η δημιουργία του Γουόκαπ από το ποστ αξιοποίησε το elite off ball παιχνίδι του Βεζένκοφ και πρόσφερε λύσεις στον Ολυμπιακό στο διάστημα που η άμυνα της Μονακό είχε διακόψει τη συνήθη ροή των γηπεδούχων. Η υπεροχή του Μιλουτίνοφ σε σχέση με τον ανταγωνισμό «φώναζε», ενώ και ο Χολ στα… ρεπό του Σέρβου ύψωσε πύργο προστασίας, όσο ακόμη το ματς παιζόταν.

Ο man of the match, πάντως, ήταν ο Κόρι Τζόζεφ. Η ρισκαδόρικη απόφαση του Μπαρτζώκα να έχει μόνο δύο «άσους» στη δωδεκάδα, απέναντι σε μια ομάδα που έχει δύναμη πυρός στο «1», δικαιώθηκε χάρη στον πρώην ΝΒΑερ, που δεν περιορίστηκε απλώς στο να κατεβάζει την μπάλα και να τη δίνει στον διπλανό του. Ήταν πολύ πιεστικός στην άμυνα και πολύ επιθετικός προς το καλάθι στην άλλη πλευρά του παρκέ, ένα στοιχείο που έχει ανάγκη ο Ολυμπιακός από το «1» και δεν μπορεί να βρει από Γουόκαπ, Νιλικίνα ή Μορις.

Το 1-0 ήρθε τελικά εύκολα και ο μεγαλύτερος εχθρός του Ολυμπιακού πλέον δεν είναι η Μονακό, αλλά η ψευδαίσθηση πως έχει ήδη προκριθεί. Μπορεί να φαντάζει αδύνατο να χάσει τρία ματς, ή ακόμη και δύο, από αυτόν τον ταλαιπωρημένο αντίπαλο, αλλά απαιτείται προσοχή. Και για όποιον δεν πείθεται, ας ανατρέξει στο 2011 και το... 89-41 επί της Σιένα στο Game 1, το οποίο όμως διαδέχτηκαν τρεις ήττες και ο αποκλεισμός. Μοιάζει απίθανο το σενάριο, αφού ο τωρινός Ολυμπιακός και η τωρινή Μονακό δεν έχουν σχέση με το προ 15ετίας ζευγάρι, αλλά... better safe than sorry.

Πηγή: sport-fm.gr