Χάθηκε στον ορίζοντα η Νέα Σαλαμίνα, μεγάλη μάχη για τα άλλα δύο «εισιτήρια»
Η Νέα Σαλαμίνα είναι πλέον στο +15 και ετοιμάζεται για την κατάκτηση του τίτλου στη β' κατηγορία.
Όπως και ο Ματ Λε Τισιέ, ήταν ένα σύμβολο μιας ολόκληρης εποχής, εκείνης των 80’ς και 90’ς: working class hero σε εργοστάσιο με λουκάνικα, παμπ και μπύρες, απίστευτη τεχνική, ατημέλητο στυλ, βρετανικό χιούμορ και με τρομερές ιστορίες εντός και εκτός γηπέδων.
Καριέρα
Ο Κρις Γουόντλ υπήρξε ένας από τους πιο χαρισματικούς και αναγνωρίσιμους Άγγλους εξτρέμ της δεκαετίας του ’80 και των αρχών του ’90. Γεννημένος στο Νιούκαστλ, ξεκίνησε την καριέρα του από τα χαμηλά, δουλεύοντας παράλληλα σε εργοστάσιο λουκάνικων πριν υπογράψει το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο με τη Νιούκαστλ Γιουνάιτεντ. Εκεί άρχισε να ξεχωρίζει για την τεχνική του, την απρόβλεπτη ντρίμπλα και το χαρακτηριστικό του στιλ.
Η μεγάλη του μεταγραφή ήρθε το 1985, όταν πήγε στην Τότεναμ, όπου σχημάτισε ένα από τα πιο δημιουργικά δίδυμα της εποχής με τον Γκλεν Χοντλ. Στην Τότεναμ καθιερώθηκε ως ένας από τους κορυφαίους δημιουργούς της Αγγλίας, με εξαιρετικές εμφανίσεις, θεαματικές ενέργειες και σταθερή παρουσία στην εθνική ομάδα.
Το 1989 έκανε το μεγάλο βήμα στο εξωτερικό, μετακομίζοντας στη Μαρσέιγ, λίγο πιο μετά από την περίοδο όταν τα τραγικά περιστατικά του Χέιζελ οδήγησαν Άγγλους ποδοσφαιριστές να φύγουν από το Νησί. Στη Γαλλία έμεινε αρχικά στο σπίτι του Ζαν Πιέρ Παπέν. Ήταν η εποχή των Γάλλων γκαλάκτικος: αυτός, ο Παπέν, ο Καντονά, ο Ντεσάν, ο Τιγκανά, ο Φραντσέσκολι….Ο Γουόντλ έγινε πραγματικό είδωλο: οι οπαδοί τον αποθέωσαν, οι δημοσιογράφοι τον βάφτισαν Magic Chris και η ομάδα κατέκτησε 3 πρωταθλήματα.
O Πάολο Μαλντίνι τον είχε κατατάξει στους πιο δύσκολους αντιπάλους που είχε αντιμετωπίσει (ημιτελικός Μίλαν – Μαρσέιγ 1991, νίκη της Μαρσέιγ με 3-0)
Μετά τη Γαλλία επέστρεψε στην Αγγλία για να αγωνιστεί στη Σέφιλντ Γουένσντεϊ, όπου συνέχισε να εντυπωσιάζει με την εμπειρία και την ποιότητά του, παίζοντας συχνά σε πιο κεντρικούς ρόλους. Αργότερα πέρασε από διάφορες μικρότερες ομάδες.
Σε διεθνές επίπεδο, ο Γουόντλ φόρεσε τη φανέλα της εθνικής Αγγλίας σε 62 αγώνες, συμμετέχοντας σε δύο Μουντιάλ. Η πιο γνωστή –και οδυνηρή– στιγμή του ήταν το χαμένο πέναλτι στον ημιτελικό του 1990 απέναντι στη Γερμανία. Ιστορική η φωτογραφία με τον Ματέους να τον παρηγορεί, αντί να πανηγυρίζει με τους συμπαίκτες του. Το πέναλτι τον σημάδεψε τόσο που δεν ήθελε να συμπεριληφθεί στους εκτελεστές στον τελικό με τον Ερυθρό Αστέρα το 1991.
Στυλ παιχνιδιού
O Γουόντλ ήταν από τους παίκτες που δεν ήθελε να μπει σε καλούπια. Έπαιζε άναρχα, αέρινα, ελέυθερα, σαν παιδί στην αλάνα.
Η ντρίμπλα του ήταν απρόβλεπτη, χαοτική, αλλά τόσο αποτελεσματική.
Στην Νιούκαστλ έλεγαν ότι έκανε πλάκα στις προπονήσεις, ενώ μια ατάκα που πιστώνεται σε παλιό προπονητή του είναι η:
“Ο Κρις δεν ήξερε καν τι θα κάνει με την μπάλα. Πώς να το ξέρει ο αμυντικός;”
Oι απόψεις του στο ποδόσφαιρο και μερικές που αντιπροσωπεύουν την καριέρα του είναι οι παρακάτω:
“Οι φίλαθλοι θέλουν να κερδίζει η ομάδα τους, αλλά τους αρέσει ακόμη περισσότερο όταν διασκεδάζουν”
“Λάτρευα την ατμόσφαιρα στις εξέδρες όταν ξεκινούσα μια ντρίμπλα”
“Με κάνει να γελάω όταν βλέπω ανθρώπους να προσπαθούν να προπονήσουν επτάχρονα παιδιά. Δεν μπορείς να τα προπονήσεις. Εγώ δεν προπονήθηκα ποτέ…”
“Στην Αγγλία μας λείπουν παίκτες που μπορούν να τρέξουν με την μπάλα και να δημιουργήσουν”
“Προπονούμε υπερβολικά από μικρή ηλικία και αφαιρούμε την τεχνική από τα παιδιά”
Η μουλετάρα και το στυλ του
Ο Κρις Γουόντλ έγινε διάσημος όχι μόνο για τις ικανότητές του στο γήπεδο αλλά και για το χαρακτηριστικό του μουλέτι. Πίστευε παράλληλα, πως το αριστουργηματικό κ μουλέτι του τον βοήθησε να μην τραυματίζεται. Όταν το ξύρισε πριν από τον ημιτελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου 1990 για φιλανθρωπικό σκοπό, μετά από αυτό έχασε πέναλτι, και απέδωσε την ατυχία στο κούρεμα.
“Πριν τον ημιτελικό του 1990, ένα μέσο μου πρόσφερε 10.000 λίρες για να το κόψω για φιλανθρωπία. Το έκανα. Έχασα το πέναλτι. Το απέδωσα στο ότι είχα κόψει το μουλέτι”
“Είναι αστείο πώς ακόμα μιλάνε για αυτό το κούρεμα τόσα χρόνια αργότερα. Όποια φορά βλέπουν μουλέτι, το συζητούν. Πρέπει να το χαμογελάς”
Χαλαρός τύπος
Ο Γουόντλ έμεινε ταπεινός και χαλαρός, παρά την καριέρα του και την αγάπη των φιλάθλων. Ως πρώην εργάτης σε εργοστάσιο με λουκάνικα, είχε πει ότι αν δεν υπήρχε το ποδόσφαιρο θα πουλούσε λουκάνικα σε καντίνα.
Στην Μαρσέιγ έλεγαν ότι όταν ήταν αυτός χαρούμενος, τότε όλοι ήταν χαρούμενοι.
Ανέκαθεν αυτοσαρκαστικός με την εμφάνισή του και φυσικά πρόσφερε στο πλούσιο πολιτισμικό έργο της Βρετανίας στα 80΄ς, βγάζοντας το παρακάτω αριστούργημα με τον τότε συμπαίκτη του Γκλεν Χοντλ!
Γουόντλ και Χοντλ!
Στην Μαρσέιγ έβγαλε αυτό με τον συμπαίκτη του Μπασίλ Μπόλι.
Ένας παικταράς άλλης εποχής, χαλαρός τύπος και παντού αγαπητός όπου και να έπαιξε. Και με ωραίες απόψεις πάνω στο ποδόσφαιρο.
cult24.gr
