Σου χτύπησε καμπανάκια από το παρελθόν; Καλού κακού κάνε… αιματολογικές εξετάσεις, ξέρεις, χοληστερίνες και τέτοια. Δεν είσαι δα στην πρώτη νιότη. Από την άλλη, έχεις να καμαρώνεις πως έζησες καλτ ποδοσφαιρικές στιγμές. Πιο γνήσιες, πιο απλές. Τότε που δεν χρειαζόταν ο άλλος να είναι υπεραθλητής για να κάνει καριέρα. Ούτε μετριόντουσαν τα πάντα με data και υπολογισμό στην κάθε λεπτομέρεια.
Το ταλέντο έβγαινε μπροστά και έκανε συχνά όλη τη διαφορά. Σκέψου κάτι μάλλον απλό: Πόσο καιρό έχεις να δεις παίκτη που να είναι πραγματικά σπεσιαλίστας στα φάουλ; Που να στήνει την μπάλα και το τείχος, ο γκολκίπερ να τρέμουν; Τότε στα 90’s υπήρχαν ακόμα πολλοί τέτοιοι αρτίστες στα γήπεδα του κόσμου. Εμείς είχαμε να καμαρώνουμε για τον Κώστα Φραντζέσκο, για παράδειγμα. Ο τύπος εκτελούσε φάουλ καλύτερα και από πέναλτι. Μιλάμε για ακρίβεια… ΑΙ στο πόδι!
Ο Λέσεκ Πις ήταν κάτι παρόμοιο. Πραγματικά ήταν εξαιρετικός στα φάουλ. Πάμπολλα τα γκολ που σκόραρε με αυτόν τον τρόπο. Κυρίως στη Λέγκια Βαρσοβίας, στην οποία και έφτιαξε το όνομά του, έγινε ο απόλυτος σταρ. Στην Ελλάδα έκανε ντόρο στα ματς με τον Παναθηναϊκό, για τα προημιτελικά του Champions League, στη σπουδαία πορεία των «Πρασίνων» ως τους «4» της σεζόν 1995-96, μία ανάσα πριν από τον μεγάλο τελικό. Νωρίτερα, είχε γίνει ο πρώτος παίκτης που σκόραρε για πολωνική ομάδα κατά τη διάρκεια των ομίλων της Νο1 διασυλλογικής ευρωπαϊκής ποδοσφαιρικής διοργάνωσης.
Στα μέρη μας ήρθε αρχικά, το 1996, για λογαριασμό του ΠΑΟΚ. Μόνο που δεν μπόρεσε να προσαρμοστεί στο Δικέφαλο. Έμεινε στα βόρεια της Ελλάδας πάντως, και συνέχισε στην Καβάλα. Μπίνγκο. Εκεί όλα πήγαν εξαιρετικά γι’ αυτόν και κατέγραψε 3,5 εξαιρετικά χρόνια, επιβεβαιώνοντας μεταξύ άλλων την ταμπέλα που τον ακολουθούσε ως προς την σπεσιαλιτέ του – σε 99 παιχνίδια πέτυχε 27 γκολ, τα 12 εξ αυτών με εκτέλεση φάουλ. Ήταν ο ηγέτης της ομάδας, ο κινητήριος μοχλός της, με best of τη σεζόν 1996-97 όταν η Καβάλα τερμάτισε 6η σε αυτό που ήταν και είναι η καλύτερη θέση της ιστορίας της στην ελίτ του ελληνικού ποδοσφαίρου. Αμέσως μετά, ο Λέσεκ Πις έπαιξε λίγο και στον Πανηλειακό, πριν γυρίσει στην πατρίδα του, όπου και αποσύρθηκε από την ενεργό δράση, το 2002, στα 36 του τότε.
Κοιτώντας το τι έκανε με τα σημερινά δεδομένα, δεν μπορείς παρά να νοσταλγήσεις το ποδόσφαιρο του άλλοτε, πόσο πιο προσιτό ήταν ως θέαμα, ως προς τους πρωταγωνιστές του. Δεν βαριέσαι, θα έχουμε πάντα τα βίντεο, τις αναμνήσεις. Χαζεύοντας νωχελικά, αλλά με αγάπη στην καρδιά, έναν τύπο με μουστάκι… ρεμπέτη, να τα παστελώνει κατά βούληση.
