«Έχω απομυθοποιήσει τη σχέση μου με την πολυτέλεια, δεν έχω απωθημένα, ίσως επειδή προέρχομαι από μια βραζιλιάνικη αστική οικογένεια. Νομίζω ότι τελικά τα πραγματικά πλούτη στη ζωή είναι άλλα».

Ακολουθήστε μας στο Google news

Τα λόγια ανήκουν στον Ρικάρντο Ίζεκσον ντος Σάντος Λέιτε, κατά κόσμον Κακά, τον τελευταίο πραγματικά μεγάλο “αστό”  Βραζιλιάνο ποδοσφαιριστή.

Είναι ένας από τους ελάχιστους που ξεφεύγουν από το κλασσικό παραμύθι του παιδιού από τις favelas που λυτρώθηκε χάρη σε μια μπάλα ποδοσφαίρου.

Δεν εμπίπτει σε κανένα στερεότυπο, δεν είχε πατέρα πρώην ποδοσφαιριστή να ακολουθήσει τα χνάρια του, η μάνα του δεν είναι η ταλαιπωρημένη γυναίκα που προσπαθεί να θρέψει την πολυμελή της οικογένεια επαιτώντας στα καλντερίμια του Ρίο.

Εάν δεν είχε γίνει ποδοσφαιριστής, πιθανότατα σήμερα θα βρισκόταν πίσω από ένα executive γραφείο, φορώντας ένα ακριβό κοστούμι, με τρία-τέσσερα πτυχία από τα καλύτερα πανεπιστήμια των ΗΠΑ κορνιζαρισμένα στον τοίχο ή μπορεί να ήταν πολιτικός μηχανικός, όπως ο πατέρας του, ο Μπόσκο.

Ναι, τότε θα ήταν γεμάτος στερεότυπα. Ο γόνος της πλούσιας καθολικής οικογένειας από την Βραζιλία με την αριστοκρατική καταγωγή και ό,τι αυτό συνεπάγεται.

Κι όμως, προτίμησε το λαϊκό και αντιδημοφιλές στους κύκλους του ποδόσφαιρο.

Η γραμμικότητα και η καθαρότητα του ταλέντου του, ακόμα και η ίδια η πορεία της καριέρας του που έφτασε στο απόγειό της στα 25 του χρόνια ήταν προϊόντα αυτής της αύρας ανωτερότητας από την οποία δεν παρέκκλινε ποτέ, ακόμα και όταν πήρε την κατιούσα.

Photo by: Eurokinissi (AFP).

Όλα έγιναν στους σωστούς ρυθμούς, στον σωστό χρόνο, νηφάλια και με αργή αλλά σταθερή πορεία, δίχως επιπλοκές, ίντριγκες και δεύτερες ατζέντες.

Ο Κακά υπηρέτησε ένα πλάνο, βρήκε νωρίς αυτό που έκανε καλύτερα απ’ όλα τα υπόλοιπα, το τελειοποίησε, έδρεψε τους καρπούς και αποχώρησε βαθμηδόν και σχεδόν αθόρυβα.

Καμία σύγκρουση, καμία εσωτερική μάχη με δαίμονες δικούς του ή άλλων, ο πόνος αδιόρατος και μοναδική σταθερά η πίστη.

Είναι βαθύτατα θρησκευόμενος ο Ρικάρντο, αισθάνεται ευγνωμοσύνη που πήρε το χάρισμα και το μετέτρεψε σε χρίσμα, προκειμένου να παρίσταται για μεγάλο χρονικό διάστημα ανάμεσα στους καλύτερους.

«Στον Γκορ Βιντάλ λείπει ένα μεγάλο τραύμα για να γίνει άτρωτος», έλεγε ο Νόρμαν Μέιλερ για να κατηγορήσει το χαρισματικό αντίζηλό του και είχε δίκιο.

Το κοινό δεν μπορεί να ταυτιστεί με μια flat ιδιοφυΐα, ο ήρωας ποτέ δεν γίνεται είδωλο χωρίς αχίλλειο πτέρνα, μια δακρύβρεχτη ιστορία να τον ακολουθεί, ένα πάθος, ένα μελανό σημείο, ένα καλά κρυμμένο μυστικό.

Αυτό ήταν το πρόβλημα του Κακά σε ολόκληρη τη διαδρομή του. Ακόμα και όταν ήταν ο καλύτερος στον κόσμο, δεν ξεσήκωσε θύελλα ενθουσιασμού, δεν απέκτησε ποτέ groupies, δεν απασχόλησε social και Τύπο, δεν υπήρχε λόγος να διηγηθεί κανείς την ιστορία του, γιατί δεν “πουλούσε” όπως οι άλλες.

Τα βάσανα είναι η πηγή του αισθησιασμού, τα προβλήματα γεννούν ενδιαφέρον, προκαλούν συζήτηση, συναίσθημα. Ο Κακά μόνο στο χορτάρι έβγαζε συναίσθημα κι αυτό όμως με τρόπο “κρύο”, άσηπτο, σχεδόν στοργικό.

Photo by: Eurokinissi (Action Images).

Στον μεγάλο παίκτη συγχωρούμε το λάθος, έχουμε μάθει να αγαπάμε εκτός από τη λάμψη και το σκοτάδι του, είμαστε πρόθυμοι να δικαιολογήσουμε το ξενύχτι, το ποτό, τις γυναίκες, ακόμα και ακραίες, παραβατικές συμπεριφορές.

Στον Κακά δεν συγχωρέσαμε τίποτα, γιατί περιμέναμε πάντα το μάξιμουμ.

Αμέσως μόλις έπεσε από το πολύ υψηλό επίπεδο, σχεδόν χάσαμε το ενδιαφέρον μας, τον περιφρονήσαμε σε τέτοιον βαθμό που “ξεβράστηκε” πριν την ώρα του στη Major League.

Αυτή ήταν η μοίρα του Κακά, ένα νόμισμα με δυο όψεις ήταν το ίδιο του το πεπρωμένο και τελικά και ο λόγος της αποκαθήλωσής του.

Γιατί ο Κακά ποτέ δεν ήταν σαν εμάς, το μεγαλείο του δεν είχε όρια, αλλά δεν είχε και ανάπαυση, ήταν σαν ένας βασιλικός κήπος χωρίς σκιά. Έτσι φαινόταν, έτσι ξέραμε.

Κι όμως η ιστορία του δεν είναι συνηθισμένη, δεν είναι πασπαλισμένη με χρυσόσκονη.

Όλα ξεκίνησαν από μια βουτιά στο Caldas Novas. anjinho (= πιτσιρίκος) Ρικάρντο γεννήθηκε στη συνοικία της Gama τον Απρίλη του ’82, γιος του Μπόσκο και της Σιμόν ντος Σάντος, μιας αυστηρής και θρησκόληπτης καθηγήτριας Mαθηματικών.

Το παρατσούκλι «Cacà» (μέχρι τον πρώτο του χρόνο ως επαγγελματίας το έγραφε με «c») του το κόλλησε ο αδερφός του, ο Ροντρίγκο, γνωστός ως Ντιγκάο, επίσης ποδοσφαιριστής με ένα σύντομο και αποτυχημένο πέρασμα από τη Μίλαν.

Τα παιδικά του χρόνια κυλούσαν φυσιολογικά, σχολείο, σπίτι, προπόνηση, εκκλησία.

Ο Κακά απέναντι στην Εθνική Ελλάδος στο Conferderations Cup το 2005 / Photo by: Eurokinissi (Action Images).

Όλα καλά και αφόρητα βαρετά μέχρι εκείνο το ταξίδι στο Caldas Novas.

«Θυμάμαι έπαιζα στα τσικό της Σάο Πάουλο, πήρα μια κίτρινη κάρτα και έχασα το επόμενο παιχνίδι. Εκμεταλλεύτηκα το κενό Σαββατοκύριακο και επισκέφτηκα τους παππούδες μου στο Caldas Novas μαζί με τον αδερφό μου. Πήγαμε σε ένα θαλάσσιο πάρκο, με νεροτσουλήθρες, λαβύρινθους και πολλά παιχνίδια. Μετά από μια επικίνδυνη τσουλήθρα έπεσα με το κεφάλι στον πυθμένα, χτύπησα τόσο δυνατά που ένιωσα τη σύγκρουση στο λαιμό μου, το αίμα είχε πλημμυρήσει την πισίνα, με μετέφεραν αμέσως στο νοσοκομείο. Η μάνα μου το πρώτο πράγμα που έκανε ήταν μια προσευχή, αργότερα μου εξήγησε ότι ο αγώνας μου ήταν πνευματικός, γιατί κινδύνευσε η ζωή μου».

Ο Κακά είχε σπάσει τον έκτο αυχενικό σπόνδυλο, κινδύνευσε πολύ σοβαρά να μείνει παράλυτος, να μην ξαναπερπατήσει, πολλώ δε να συνεχίσει να παίζει ποδόσφαιρο. Εκείνο το επεισόδιο άλλαξε τη ζωή του και καθόρισε τη σχέση του με τη θρησκεία.

Έκτοτε πιστεύει ακράδαντα ότι ο Θεός τον προστατεύει, ότι απέκτησε φύλακα-άγγελο και τον οδηγεί, ότι όλα συμβαίνουν, γιατί έτσι τα σχεδίασε μια ανώτερη δύναμη.

Από τα οκτώ του που ξεκίνησε να κλωτσάει μια μπάλα στις ακαδημίες των «Paulista», είχε φανεί ότι είναι ένα πολύ μεγάλο ταλέντο, αλλά εκείνο το ατύχημα τον πήγε πολύ πίσω.

Photo by: INTIME (Panoramic).

Στα 12 έβλεπε τα αγόρια στο σχολείο και στην προπόνηση να ψηλώνουν, να βάζουν κιλά, μυς, να εισέρχονται στην εφηβεία. Ο Ρικάρντο έμενε ο ίδιος, φαινόταν τουλάχιστον τρία χρόνια μικρότερος.

Οι προπονητές άρχισαν να μην τον υπολογίζουν, δεν είχε τα φυσικά προσόντα να αντεπεξέλθει στη μάχη με τους συνομηλίκους, τον άλλαζαν διαρκώς θέση, προκειμένου να τον προστατεύσουν.

Για να “επιπλέυσει”, θα αναπτύξει άλλα στοιχεία του χαρακτήρα του, θα μάθει από πολύ μικρός να εκμεταλλεύεται πιο ιδιαίτερα προσόντα.

Από μικρός αγωνίζεται με οξυδέρκεια, εκμεταλλεύεται τον κενό χώρο, αξιοποιεί τα προτερήματα των συμπαικτών του, διαγνώσκει τα αδύνατα σημεία των αντιπάλων, γίνεται ένας μοντέρνος playmaker, σε μια ηλικία που τα άλλα παιδιά απλώς κλωτσούν μια μπάλα.

Κι όταν στα 16 η φύση του επιστρέφει μεμιάς όσα του στέρησε τα προηγούμενα χρόνια, ξεκινά το ταξίδι στον πλανήτη των κορυφαίων.

Την ίδια εποχή βαπτίζεται, για να ενταχθεί στη Renacer em Cristo, μια από τις μεγαλύτερες εκκλησίες Ευαγγελιστών στη Βραζιλία. Ο Κακά εκείνη τη βάπτιση τη θεωρεί κομβικό σημείο της ζωής του, λέει και ξαναλέει σε κάθε ευκαιρία ότι εκείνη την ημέρα «ελευθερώθηκε».

Ίσως γιατί ως χαρακτήρας αυτό ζητάει πάντα, να απελευθερώνεται.

Photo by: Eurokinissi (AFP).

Ακριβώς λόγω της ανωμαλίας στην ανάπτυξή του κι εκείνης της παραλίγο μοιραίας βουτιάς, ο Κακά δεν ακολούθησε τον δρόμο των μεγάλων ταλέντων στη Βραζιλία.

Έχοντας την ασφάλεια της αστικής του οικογένειας και υπηρετώντας το μοντέλο του καλού μαθητή και του πιστού Eυαγγελιστή, κάνει το μεγάλο ξεπέταγμα αργά, στα τέλη του 2000 με αρχές του 2001, όταν χρειάστηκε να αντικαταστήσει κάποιον Χάρισον ντα Σίλβα, βασικό επιθετικό μέσο της Σάο Πάουλο.

Ήταν 18 στα 19 το Φεβρουάριο του 2001 και ξεκινάει βασικός στο Σάο Πάουλο – Σάντος. Μετά από μια γιόμα στη μεγάλη περιοχή, ξεμαρκάρεται, λυγίζει το αριστερό, ακινητοποιεί τη μπάλα και την στέλνει με το μυτάκι στο “Γ”.

Το λευκό αγόρι με το μακρύ λαιμό σκοράρει το πρώτο του γκολ, ένα γκολ σπάνιας ομορφιάς, πάνω απ’ όλα απίστευτης κομψότητας. Και κάπου εκεί η μοίρα αλλάζει, οι πλανήτες συγκλίνουν και η ιστορία του μπαίνει στο περίγραμμα του μύθου.

Δεν ξαναβγαίνει από την ενδεκάδα, “κουμπώνει” απίστευτα με τον Λουίς Φαμπιάνο, προσθέτει στο ρεπερτόριο ασίστ, δολοφονικής ακρίβειας πλασέ, τριαντάρες μπαλιές στον κενό χώρο, φαρμακερά στημένα.

Έχει μια τρομερή διαφορά από τους υπόλοιπους προφήτες του σπορ: παίζει με το κεφάλι ψηλά.

Μοιάζει ατσαλάκωτος, δεν πέφτει ποτέ, ακόμα και τα τάκλιν τα κάνει όρθιος, όσο οξύμωρο κι αν μοιάζει. Κόβει όρθιος, προτάσσοντας απλώς το πόδι. Και συγχρόνως πασάρει.

Είναι τρελό, είχαν πολλά χρόνια να δουν τέτοιο πράγμα στη Βραζιλία, τέτοιο ξεπέταγμα, τέτοια ξαφνική ολική επικράτηση του ταλέντου ενός (όχι και τόσο) παιδιού θαύματος.

Στον Τελικό με τη Μποταφόγκο θα κάνει τη γη να τρέμει. Δυο γκολ σε δυο λεπτά, από 0-1 στο ιστορικό 2-1, είναι το ματς που τον έκανε “πρωθυπουργό”.

Ο Κακά με τη φανέλα της Σάο Πάουλο.

Είναι ήδη σαφές ότι δεν πρόκειται για το τυπικό βραζιλιάνικο προϊόν του ζογκλέρ με τον “αλήτικο” τρόπο παιχνιδιού, δεν είναι Ροναλντίνιο, δεν είναι ντριμπλέρ, δεν κάνει κόλπα, δεν είναι όπως οι προηγούμενοι. 

Είναι ψυχρός, γραμμικός, σχεδόν γεωμετρικός ο τρόπος παιχνιδιού του. Είναι προσηλωμένος στον στόχο, επιλέγοντας τη συντομότερη διαδρομή, δεν αφήνει περιθώριο για ατέλειες και περιττά κόλπα.

Το παραδοσιακό μοντέλο του ποδοσφαιρικού ταλέντου των Βραζιλιάνων μπορεί να συγκριθεί με έναν βιρτουόζο των ντραμς, με τον τύπο που ανήκει στη μπάντα, αλλά είναι στον κόσμο του και δεν έχει καμία σχέση με τους υπολοίπους.

Ο Κακά δεν θα μπορούσε να ανήκει σε μπάντα, ο Κακά είναι ο μοναχικός πιανίστας στη χώρα των ντράμερ. Είναι μετά από χρόνια ο πρώτος “Ευρωπαίος” Βραζιλιάνος.

Ακόμα και στην όψη δεν είναι Βραζιλιάνος, παραπέμπει περισσότερο σε Ευρωπαίο.

Οι συμπαίκτες του το καταλαβαίνουν και κάνουν πέρα, αποδέχονται τον ρόλο τους ως δορυφόροι του μοναχικού πιανίστα.

Ακόμα και ο τεράστιος Λεονάρντο, ο οποίος έχει επιστρέψει από το Μιλάνο, κάθεται αδιαμαρτύρητα στον πάγκο για χάρη του σολίστ. Και θα διαδραματίσει τον σημαντικότερο ρόλο στις κρίσιμες αποφάσεις της καριέρας τού (ακόμη) «Cacà».

Μετά από εκείνον τον Τελικό με την ΦλαμένγκοΛεονάρντο αποφασίζει να μιλήσει στον ισχυρό άνδρα της ΜίλανΑντριάνο Γκαλιάνι.

Ο Κακά είχε βάλει τρεις πινελιές από τις ομορφότερες της καριέρας του. Και οι τρεις με διαφορετικό μέρος του ποδιού, εσωτερικό, εξωτερικό, κουντεπιέ. 3-2, κούπα.

Το μελαχρινό παιδί έχει σκοράρει 11 φορές σε τέσσερεις μήνες, έχει ανακηρυχθεί ηγέτης από τους ίδιους τους συμπαίκτες του, “φωνάζει” ότι ανήκει σε πολύ ανώτερο επίπεδο.

Η εξέλιξή του έχει πάρει τη μορφή χιονοστιβάδας: τρέχει, πασάρει, σουτάρει πιο γρήγορα, τα κάνει όλα πιο γρήγορα από τους υπολοίπους. Ο έλεγχος της μπάλας είναι υποδειγματικός, βλέπει το γήπεδο τρισδιάστατα, τελειώνει τις φάσεις με χαρακτηριστική ευκολία.

Ο Γκαλιάνι υπόσχεται στον Λεονάρντο ότι θα ασχοληθεί με τον πιτσιρικά, αλλά, μετά το ντεμπούτο του Κακά με την Εθνική Βραζιλίας εναντίον της Βολιβίας (ένα σαρωτικό 6-0), η απόκτησή του μετατρέπεται σε πλειστηριασμό.

Ο Σκολάρι τον μονιμοποιεί στις κλήσεις, τον καλεί και για το Παγκόσμιο του καλοκαιριού στην Ιαπωνία.

Μπαίνει στο αεροπλάνο μαζί με μύθους, κάθεται σε μια γωνιά γιατί ξαναείναι ο “anjinho“, ο “πιτσιρίκος”.

Ο Ρονάλντο τον φωνάζει «Κακίτο», είναι η μασκότ της αποστολής.

Ο Κακά σε αγώνα της Βραζιλίας με την Κολομβία, τον Ιούλιο του 2003 / Photo by: Eurokinissi (Action Images).

Τον πλησιάζουν σχεδόν όλες οι μεγάλες ευρωπαϊκές ομάδες, ο Αμπράμοβιτς, ο οποίος μόλις έχει αγοράσει την Τσέλσι, κάνει μια από εκείνες τις προτάσεις που κανένας Πρόεδρος ποδοσφαιρικής ομάδας δεν θα μπορούσε να αρνηθεί.

Ο Λεονάρντο όμως έχει κάνει τη δουλειά.

Ο μικρός έχει υπογράψει προσύμφωνο με τη Μίλαν, ο Γκαλιάνι, ο οποίος διέρρεε ότι «θα» ασχοληθεί με τον πιτσιρικά», έχει ήδη στείλει το έμβασμα και έχει αποδεχθεί τον μοναδικό όρο του Μαρσέλο Πόρτουγκαλ, του Προέδρου της Σάο Πάουλο: να αφήσει τον «Kakà» (πλέον με «k») έναν χρόνο ακόμα στη Βραζιλία.

Μοιάζει απίστευτο, αλλά το κόστος μεταγραφής του ανήλθε μόλις στα 8.5 εκατ. ευρώ.

Το Μάιο του 2003 σημείωσε το τελευταίο του γκολ του ενάντια στην Παρανά και το Morumbi τον αποχαιρέτισε όρθιο. Έκανε ένα νεύμα και μια μόνο δήλωση στους δημοσιογράφους: «Όλη μου η ζωή είναι η αναζήτηση του Θεού».

Δεν πήγαινε σε οποιαδήποτε ομάδα, μεταγράφηκε στην κάτοχο του Champions League, τη Μίλαν του πατρόνου Σίλβιο, στη θέση του η ομάδα είχε τον Ριβάλντο, τον Ρούι Κόστα, τον Ζέεντορφ, τον Πίρλο.

Πού θα έβρισκε χώρο ένας τύπος που η τελευταία του δήλωση, πριν μπει στο Milanello, ήταν το «αναζητώ τον Θεό»;

Κυκλοφόρησαν σενάρια περί δανεισμού του σε Μπρέσια ή Αταλάντα, μικρομεσαίες της Serie A.

Κανείς δεν πίστευε έναν λευκό Βραζιλιάνο που δεν έπαιξε βασικός στο Μουντιάλ και κόστισε ψίχουλα.

Για καλή τύχη της Μίλαν όμως, ο Κακά δεν δόθηκε δανεικός.

Ο Κακά στην παρουσίασή του από την Μίλαν, τον Αύγουστο του 2003 / Photo by: Eurokinissi (Action Images).

Στην (εύκολη) πρεμιέρα με την Ανκόνα εκπλήσσει τον δύσκολο Τύπο της Λοβαρδίας, παίζει μια ταχύτητα επάνω από τους υπολοίπους και «δεν είναι προϊόν του Milan Lab», όπως αρέσκοντο να λένε τότε οι επικριτές της ομάδας του Κάρλο Αντσελότι.

Πείθει και τους πλέον δύσπιστους στην πρεμιέρα του Champions League εναντίον του Άγιαξ και κυρίως στο μεγάλο ντέρμπι με την Ίντερ.

Ο Αντσελότι αιφνιδιάζει τους πάντες, επιλέγοντάς τον στο βασικό σχήμα στη θέση του Ρούι Κόστα. Γκολ, ασίστ, το ντέρμπι της Madonnina στην πλευρά που φοράει rossonero.

Ο Κακά εκτοπίζει τον Ριβάλντο από την ενδεκάδα, τον υπηρετεί ο Ζέεντορφ, του αφήνει τη μπαγκέτα του μαέστρου ο Ρούι Κόστα. Και δεν έχει κλείσει καν τρίμηνο στην Ιταλία.

Εκεί που αποδεικνύει ωστόσο πως “κόλλησε” αμέσως με τη φιλοσοφία Μίλαν είναι στην Ευρώπη.

Το καθοριστικό γκολ στο Βέλγιο με τη Μπριζ θα το δείτε σε όλα τα βιντεάκια με τα highlights της καριέρας του.

Είναι ένα γκολ που μοιάζει κάπως με το γκολ του Ζιντάν στον Τελικό με τη Λεβερκούζεν, μόνο που ο Κακά το έκανε να φαίνεται απλούστερο.

Η επιτομή της αρμονίας.

Θα κάνει κι άλλα (πολλά) τέτοια. Σκοράρει, πασάρει, δεν προκαλεί, δεν ξενυχτάει, δεν τον βλέπεις στα πονηρά μαγαζιά της πόλης.

Δεν τον χάλασε η Ιταλία, δεν παρασύρθηκε από τα φώτα και τους αναρίθμητους πειρασμούς του Μιλάνου, δεν τον έκαναν μια χαψιά τα πιο δύσκολα αποδυτήρια στην Ευρώπη.

Η φανέλα με το «22» σηκωνόταν μόνο για το μπλουζάκι «I belong to Jesus» από μέσα, όχι για να δείξει τους κοιλιακούς στις groupies.

Αντί να χάσει το μυαλό του, έγινε το σύμβολο του αντι-σταρ, σε ελάχιστο χρονικό διάστημα ο ποδοσφαιριστής είδωλο για το ηθικοπλαστικό μέρος του ποδοσφαίρου, ένα “καλό παιδί” ανάμεσα στα κακομαθημένα.

«Πρώτη μου προτεραιότητα είναι η πίστη μου, δεύτερη η οικογένειά μου και τρίτη η σταδιοδρομία μου», θα πει σε ένα από τα flashinterviews που από υποχρέωση δίνει ως κορυφαίος του αγώνα.

Εν ολίγοις, κάνει μόνο και αποκλειστικά τη δουλειά του, ίσως γι’ αυτό δεν προβλήθηκε ποτέ όσο του άξιζε, επειδή τα media θέλουν “όλο το πακέτο” και όχι έναν βαρετό τύπο με χωρίστρα.

Σιγά-σιγά κυκλοφορούν οι πρώτες φήμες για την ιδιωτική του ζωή, οι δημοσιογράφοι αναρωτιούνται ποια είναι η Καρολίν Τσελίκο, γιατί ο Κακά δεν βγαίνει τα βράδια, γιατί δεν επισκέπτεται τα μοδάτα εστιατόρια και δεν έχει αγοράσει Ferrari και κυκλοφορεί με το εταιρικό Opel.

Λύνει το θέμα και πάλι ο ίδιος δηλώνοντας «αρραβωνιασμένος» με την Καρολίν, λέξη που είχε να ακουστεί σε αθλητικό ρεπόρτερ από την εποχή του Ριβέρα.

Και σαν να μην έφτανε αυτό, ο Κακά με απόλυτη φυσικότητα προσθέτει και με μια παραβολική αφήγηση λεπτομέρειες για τον χαρακτήρα της σχέσης του, στην οποία τηρείται η παρθενία μέχρι τον γάμο.

Σήμα κατατεθέν για τον Κακά το μπλουζάκι «I belong to Jesus» / Photo by: Eurokinissi (Action Images).

Η Ιταλία μένει σύξυλη, μιλάμε για μια εποχή που ο μεγάλος Μπόμπο Βιέρι έβγαινε κάθε μέρα με διαφορετικό μοντέλο, για εποχή με υπαρκτά, όπως αποδείχτηκε αργότερα στις δικαστικές αίθουσες, όργια σε σουίτες ξενοδοχείων, με πρωταγωνιστές τον Ρονάλντο και τους υπόλοιπους σταρ του Campionato, για καταστάσεις που έκαναν ακόμα και τον Πρωθυπουργό της Ιταλίας να καθίσει στο εδώλιο του κατηγορουμένου.

Ο Κακά δεν επηρεάστηκε ούτε λεπτό, δεν συμμετείχε, δεν ασχολήθηκε με οτιδήποτε άλλο εκτός από “τη δουλειά του”.

Η επιρροή του στο ιταλικό ποδόσφαιρο ήταν καταλυτική, ειδικά την παρθενική του σεζόν, με όλα τα καινούργια στοιχεία που εισήγαγε, βοήθησε το ίδιο το ποδόσφαιρο να εξελιχθεί τακτικά, ανάγκασε προπονητές να λύσουν το πρόβλημα του μοντέρνου trequartista προσθέτοντας χαφ, εξόργισε ειδικούς και “ειδικούς” που στα πολύωρα πάνελ με την αγωνιστική προσπαθούσαν να καταλάβουν για ποιον λόγο, ενώ ο παίκτης κάνει μονίμως το ίδιο πράγμα, δεν μπορούν να τον σταματήσουν.

Ο Κακά αποθέωσε το απλό, τελειοποίησε τις ιδέες, είχε πέντε διαφορετικές σωστές απαντήσεις στο ίδιο αγωνιστικό ερώτημα, ήταν ο πρώτος καλλιτέχνης που καταλάβαιναν όλοι, αλλά δεν μπορούσε να τον αποδομήσει κανείς.

Ήταν ο πρωτος playmaker εκτελεστής, ο πρώτος χαφ που έπαιζε σέντερ φορ, ο μοναδικός στο Campionato που έτρεχε πιο γρήγορα με τη μπάλα παρά χωρίς αυτή.

Ένας Ιταλός δημοσιογράφος, μια παλιοσειρά απ’ αυτές που τα είχαν δει όλα, θα κάνει την πιο σωστή παρομοίωση: ο Κακά είναι ο Ρότζερ Φέντερερ του ποδοσφαίρου.

Photo by: Eurokinissi (Action Images).

Οι «Rossoneri» είναι ασταμάτητοι, ο Κακά άτρωτος, τέλειος, η ομάδα δεν δυσκολεύεται πουθενά, μέχρι που έρχεται το ματς στο Riazor.

Η Μίλαν, παρότι έχει κερδίσει 4-1 τη Ντεπορτίβο, καταρρέει και αποκλείεται στο Champions League, χάνοντας με 4-0 σε ένα παιχνίδι που ακόμη και σήμερα δεν μπορεί να το εξηγήσει κανείς.

Το σοκ ήταν πολύ μεγάλο, δεν άργησαν να κυκλοφορήσουν οι πρώτοι ψίθυροι, ο Πίρλο στην αυτοβιογραφία του αφήνει υπονοούμενα για χρήση απαγορευμένων ουσιών από τους αντιπάλους, ο Κακά θα πει ότι ήταν «μια κακή μέρα στη δουλειά και πάμε να πάρουμε το scudetto».

Ασφαλώς και το πήραν, η Μίλαν ήταν τόσο ανώτερη από τις αντιπάλους της που το στατιστικό λάθος μπορούσε να συμβεί μόνο σε μάχη της μιας βραδιάς, ποτέ σε τουρνουά μακράς διαρκείας.

Με τη δήλωση αυτή, ο Κακά δείχνει ότι αντέχει το ψυχολογικό βάρος και ουσιαστικά παίρνει τη Μίλαν στις πλάτες του. Και είναι 22, όσο γράφει και στην πλάτη της φανέλας του.

Τη δεύτερη σεζόν του ωστόσο όλοι ήξεραν ποιος είναι και ήταν προετοιμασμένοι να τον αντιμετωπίσουν, αποδίδοντάς του τον προσήκοντα σεβασμό.

Άλλωστε, μόνος του αναγορεύθηκε ηγέτης της νέας εποχής και μόνος του αποφάσισε να αποδεχθεί τον ρόλο του ηγέτη. Άργησε πολύ να βρει πατήματα, ο Αντσελότι αναγκάστηκε να τον υπερασπιστεί δημόσια, αλλά ο Κακά δεν μπορούσε να συνέλθει.

Έγινε τόσο μεγάλο θέμα στην Ιταλία που τοποθετήθηκε και ο ίδιος ο Δον Σίλβιο στα μέσα Νοεμβρίου λέγοντας ότι «πρέπει να γίνει πιο απλός και να μην προσπαθεί να τα κάνει όλα μόνος του».

Σκόραρε λίγο, η επιρροή του στην ομάδα ολοένα και μειωνόταν, άρχισαν τα πρώτα σχόλια περί διάττοντα αστέρα.

Ο Κακά όμως όλο εκείνο το διάστημα μελετούσε τρόπους να αλλάξει την αγωνιστική του συμπεριφορά, έβαλε νέα στοιχεία στο παιχνίδι του, ξεκινούσε χωρίς να έχει εντολή από ακόμα πιο πίσω, έκανε εαυτόν (σχεδόν) κεντρικό μέσο.

Η Μίλαν ωστόσο αγκομαχούσε, δεν κέρδιζε και η ήττα φέρνει γκρίνια, πολλή γκρίνια.

Photo by: Eurokinissi (AFP).

Δυο σερί ήττες στο ξεκίνημα του δεύτερου γύρου από τις “μικρές” Λιβόρνο και Μπολόνια έθεσαν για  πρώτη φορά “θέμα Κακά”.

Μια δήλωση του Ματσόνε ότι «είναι το πιο εύκολο πράγμα να τον κλείσεις, αρκεί να τον μαρκάρεις “man to man” με κάποιον που θα ρίξει δυο ψιλές» έγινε σημαία των επικριτών.

Ο Κακά δεν απαντούσε, υπέμενε στωικά, προετοιμαζόταν για τη μεγάλη έκρηξη.

Η οποία ήλθε στο σημαντικότερο παιχνίδι της σεζόν (μέχρι το επόμενο), εκείνο εναντίον της PSV στα ημιτελικά του Champions League.

Ο Βραζιλιάνος είναι καταιγιστικός, παίρνει τη Μίλαν από το χέρι, βοηθά τον Σεβτσένκο να αναγεννηθεί, βάζει στο βιβλίο των αναμνήσεων ακόμα και τον άχρωμο και άοσμο Γιον Νταλ Τόμασον, τον οποίον, αν δεν σκόραρε σε εκείνο το παιχνίδι, δεν θα τον θυμόταν κανείς.

Η Μίλαν ξαναπροκρίνεται στον Τελικό, είναι η πιο επιτυχημένη ευρωπαϊκή ομάδα, μπαίνει δίπλα στη Ρεάλ και δεν είναι ύβρις. Και θα την ξεπερνούσε τη Ρεάλ, εάν δεν υπήρχε η “Κωνσταντινούπολη”.

Εκείνο το ματς, ο συγκεκριμένος Τελικός, πέρα από κάθε λογική, εκτός πάσης πραγματικότητας. 3-0 ημίχρονο, 3-3, Ντούντεκ, πέναλτι, το «Κύπελλο με τ’ αφτιά» στο Merseyside.

Όλοι μένουν στο έπος της Λίβερπουλ σε εκείνον τον Τελικό, υπάρχει όμως και το δράμα της Μίλαν, της χαμένης, που ακόμη και σήμερα κανείς δεν μπορεί να καταλάβει γιατί κατέρρευσε.

Κακά και Γκατούζο εναντίον του Ρίισε της Λίβερπουλ, στον Τελικό της Κωνσταντινούπολης το 2005 / Photo by: Eurokinissi (AP).

Η σεζόν ολοκληρώνεται με μηδέν στο πηλίκο, ακολουθεί το πρώτο του Μουντιάλ κι αυτό όμως ως μη γενόμενο.

Όλο το 2006 κυλάει ανώνυμα, με τον ίδιον απλώς να χαρίζει στιγμές.

Πέραν μιας καλής εμφάνισης με την Κροατίαη Βραζιλία είναι η απογοήτευση του Παγκόσμιου Κυπέλλου, ο Κακά χάνεται στη μετριότητα και την κατάρρευση κυρίως του Ροναλντίνιο.

Η Μίλαν δεν μπορεί να μεταβολίσει την Κωνσταντινούπολη, καμία ομάδα δεν θα μπορούσε.

Ο Κακά είναι ο μόνος που ψάχνει και βρίσκει κίνητρα.

Η αλλόκοτη ήττα από τη Λίβερπουλ τον επηρεάζει λιγότερο απ’ ολόκληρο τον οργανισμό Μίλαν, με το πράο και το μειλίχιο ύφος του, αναλαμβάνει πρωτοβουλίες στα αποδυτήρια, θέτει τον επόμενο στόχο, σχεδόν “ανακοινώνει” ότι το κίνητρο είναι η μεγάλη ρεβάνς στην Αθήνα.

Ο Σέβα είναι ήδη στο Λονδίνο, το άστρο του Ροναλντίνιο έδυσε, η Μίλαν τιμωρείται για το calciopolis με -8, χάνει και Σταμ και Ρούι Κόστα και ουσιαστικά έχει μπροστά της μια κατεστραμμένη σεζόν.

Όμως ο Κακά παίρνει τα ηνία, επιβάλλει τον νόμο του και οδηγεί και Μίλαν και Εθνική στη νέα εποχή, τη δική του. Και στη δική του εποχή τα παίρνει όλα.

Σημαδεύει όλη τη σεζόν 2006-2007, ποτέ άλλοτε δεν υπήρξε ποδοσφαιριστής τόσο καθοριστικός και θεαματικός συνάμα στην ιστορία της Μίλαν και ποτέ άλλοτε ένας άνθρωπος δεν πήρε από το χέρι μια τόσο μεγάλη ομάδα τόσο πολλές φορές στο Champions League.

Σκόραρε 18 γκολ στη σεζόν με εκείνη την “τυχερή” Μίλαν, μέχρι που η μοίρα φέρνει τη Γιουνάιτεντ.

Και στο Μάντσεστερ γράφεται η εποποιΐα.

Old Trafford. Φορούσε λευκά, μόνο λευκά θα μπορούσε να φορέσει εκείνη τη βραδιά.

Βολέ του Ντίντα, μόνο κόκκινες φανέλες και στη μέση “ο Άγιος”.

Είναι το πιο όμορφο, το πιο ξεχωριστό, το πιο σημαντικό γκολ στην καριέρα του Κακά.

Οι εξαντλημένοι αντίπαλοι που συγκρούονται και πέφτουν σαν μαριονέτες, το τέλειο πλασέ, η εικόνα με τα χέρια ψηλά και το χαμόγελο της ευτυχίας στα χείλη.

Ο Ρικάρντο Κακά με εκείνο το γκολ μπήκε στο πάνθεο, μόνο αυτό το γκολ έφτανε.

Στον Τελικό της Αθήνας η Μίλαν πήρε τη ρεβάνς που είχε προβλέψει ο Κακά μετά το δράμα της Κωνσταντινούπολης, στο τέλος της σεζόν ψηφίστηκε ο κορυφαίος του κόσμου, η Χρυσή Μπάλα είναι το επιστέγασμα, από κάτω του δυο καλοί γνώριμοι έκτοτε, ο Κριστιάνο Ρονάλντο και ο Λίονελ Μέσι.

Ο Δεκέμβρης του 2007, αυτό ήταν το peak της καριέρας του Κακά, συν τα απόνερα και την παγκόσμια αναγνώριση της τελευταίας του χρονιάς στο Μιλάνο.

Οι Σεΐχηδες της Σίτυ στρώνουν λεωφόρους από πετροδόλαρα στα πόδια του, φτάνει μια ανάσα από τη μετακόμιση στο Μάντσεστερ, αλλά “η καρδιά λέει Μίλαν” και, μετά από ένα χολιγουντιανό σίριαλ απ’ εκείνα που λατρεύουν οι Ιταλοί, ο Γκαλιάνι ανακοινώνει περήφανος ότι «η σημαία μένει στον ιστό της».

Υπερβολές που κατέρρευσαν σαν τραπουλόχαρτα, όταν λίγους μήνες αργότερα κατέφθασε στη Galleria η πρόταση της Ρεάλ.

Photo by: Eurokinissi (Action Images).

Ήταν όντως πέρα από λογική η πρόταση της Ρεάλ, ήρθε την κατάλληλη στιγμή, γιατί η Μίλαν επένδυε στο project Πάτο και ο Γκαλιάνι ξέχασε περηφάνιες, σημαίες και ιστούς, όταν είδε ότι το deal ξεπερνούσε τα 65 εκατ. ευρώ.

Μεσάνυχτα 9 Ιουνίου ο Φλορεντίνο Πέρεθ δεν κρατήθηκε άλλο και ανακοίνωσε τη συμφωνία, με τον Κακά να υπογράφει 6ετές(!) συμβόλαιο με 9 εκατ. καθαρά κάθε σεζόν.

Το μεγάλο μυστικό ωστόσο ήταν ότι το άστρο του Κακά είχε ήδη αρχίσει να δύει. Και οι λόγοι δεν ήταν μόνο ποδοσφαιρικοί.

Οι μέντορες του περίφημου Renacer em Cristo συλλαμβάνονται στο αεροδρόμιο του MiamiΟ Κακά κλονίστηκε και επηρεάστηκε σε τεράστιο βαθμό από τη συγκεκριμένη υπόθεση.

Το 2010 βγάζει δελτίο Τύπου θέτοντας εαυτόν εκτός Renacer em Cristo και ταυτόχρονα ανακοινώνει και την παραίτηση της γυναίκας και μάνας των παιδιών του, Καρολίν, από ιέρεια της αίρεσης.

«Τίποτα το ακάθαρτο δεν μπορεί να εισβάλει στον άνθρωπο, εάν δεν το θέλει ο ίδιος. Τίποτα», διδάσκει το κατά Μάρκον Ευαγγέλιο, το οποίο ο Ρικάρντο Κακά μπορεί να απαγγείλει απνευστί απ’ έξω.

Ο Κακά νικήθηκε από τον εαυτό του, τον κατέβαλε αυτή η βαθιά εσωτερικότητα και η σχέση του με τη θρησκεία του, έγινε σκιά του εαυτού του, γιατί ο ίδιος άφησε τις ισορροπίες του να συντριβούν.

Το 2013 που επέστρεψε στη Μίλαν, μήπως περισώσει την καριέρα του, δεν θύμισε σε καμία στιγμή τον τεράστιο ποδοσφαιριστή της πρώτης θητείας.

Δεν χλευάστηκε και τον σεβάστηκαν περισσότερο ίσως κι απ’ ό,τι έπρεπε, επειδή πριν από εκείνον είχε γίνει μια απείρως πιο καταστροφική επιστροφή, εκείνη του Αντρέι Σεβτσένκο.

Άντεξε μόλις έναν χρόνο στο άλλοτε “δικό του” Μιλάνο, πήγε έξι μήνες δανεικός στο θερμοκήπιο της Σάο Πάουλο, αποθεώθηκε από τους πιστούς του, αλλά και εκεί δεν κατόρθωσε να θυμίσει τον καλλιτέχνη που ζωγράφιζε στον πράσινο καμβά.

Ο Κακά με τη φανέλα της Βραζιλίας απέναντι στον Αλεσάντρο Σάντος της Ιαπωνίας, στο Μουντιάλ του 2006 / Photo by: Eurokinissi (AFP).

Στα 32 του υπέγραψε την πρόωρη συνταξιοδότησή του, αποφάσισε να παίξει ποδόσφαιρο στο Ορλάντο, να υποδυθεί την ατραξιόν, να κεφαλαιοποιήσει το όνομα που έφτιαξε στις χρυσές μέρες της καριέρας του.

Στην Φλόριντα ο καιρός είναι πάντα καλός, η ζέστη κάνει θαύματα, ειδικά σε χρόνιους τραυματισμούς αθλητών. Και ο Κακά υπέφερε από τέτοιους.

Το ποδόσφαιρο στη Βόρεια Αμερική είναι πιο πολύ χορηγοίμάρκετινγκ, άλλη εντελώς κατάσταση σε σχέση με το νότιο τμήμα της ηπείρου.

Ο Κακά μακριά από την πίεση ξαναβρήκε τον εαυτό του, ήταν τόσο καθοριστικός που ξανακέρδισε με το σπαθί του μια κλήση στην Εθνική Βραζιλίας.

Η Καρολίν ξανάρχισε να ανεβάζει ευτυχισμένες φωτογραφίες με τα παιδιά τους στα κοινωνικά δίκτυα, αλλά το γυαλί είχε ραγίσει.

Μέσω ενός φαινομενικά ευτυχισμένου στιγμιότυπου στο Instagram, η Καρολίν ανακοίνωσε τον χωρισμό τους.

Η λεζάντα αξιοπρεπής και καθαρή, όπως ολόκληρη η οικογένεια Κακά«Ζητάμε από Τύπο και οπαδούς να μην μας κρίνουν, να μην κάνουν εύκολα σχόλια που βασίζονται μόνο στη δημόσια εικόνα μας (…). Μόνο εγώ και ο Κακά γνωρίζουμε αυτά που μας χωρίζουν και μετά από πολλές προσπάθειες συνειδητοποιήσαμε ότι δεν μπορούμε να τα λύσουμε (…). Η ιστορία που διαμόρφωσε και τους δυο μας θα είναι μαζί μας για πάντα. Θα είμαστε πάντα μια οικογένεια».

Η ανακοίνωση του διαζυγίου του Κακά με την Καρολίν Τσελίκο.

Ο Κακά δεν μίλησε ποτέ ούτε για το διαζύγιό του. Περιορίστηκε να πει σε μια συνέντευξή του στις ΗΠΑ ότι κάποιος μπορεί να παραμείνει πυλώνας αυτής της θαυμάσιας βιομηχανίας ψυχαγωγίας που λέγεται ποδόσφαιρο και ταυτόχρονα να είναι καλός Χριστιανός.

Το 2019 παντρεύτηκε το μοντέλο Κάρολ Ντίας, ανοίγοντας ένα νέο ξεχωριστό κεφάλαιο στη ζωή του.

Είναι πρεσβευτής του World Food Programme του ΟΗΕ, δεν έχει σβήσει από την άκρη του μυαλού του να γίνει ιεραπόστολος, ακόμα και ιερέας, αλλά έμαθε να ζει στις αντιφάσεις ενός κόσμου πολύ μακριά από τα δικά του πρότυπα, ιδανικά και πιστεύω.

Το ποδόσφαιρο για τον Κακά αποδείχτηκε ότι είχε κάτι το παγανιστικό, ανακοίνωσε την απόσυρσή του από την ενεργό δράση, όντας εκ διαμέτρου διαφορετικός άνθρωπος από τους καιρούς που μεσουρανούσε.

Αθόρυβα, μακριά από προβολείς και μικρόφωνα στοιβαγμένα μπροστά στο ιδρωμένο αλλά πάντα clean cut πρόσωπό του.

Ο Ευαγγελιστής Ιωάννης επικαλείται διαρκώς τον Θεό, αλλά επαναλαμβάνει ότι τον Θεό δεν τον έχει δει ποτέ κανένας.

Θα είχε πολύ ενδιαφέρον κάποια στιγμή ο ίδιος ο Ρικάρντο -και όχι η περσόνα Κακά- να μας έδινε τις απαντήσεις και τις αιτιάσεις αυτής της ασύμμετρης καμπύλης της καριέρας του.

Σίγουρα κι αυτές δεν θα ήταν τετριμμένες.

athletestories.gr
Share

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Λιντς-Σαουθάμπτον: Ο... τελικός των 200 εκατ. λιρών κρίνει το 3ο εισιτήριο ανόδου στην Premier League!-ThemaSports
26/05 @ 11:30

Λιντς-Σαουθάμπτον: Ο... τελικός των 200 εκατ. λιρών κρίνει το 3ο εισιτήριο ανόδου στην Premier League!

Στο κατάμεστο «Γουέμπλεϊ» τίθεντες αντιμέτωπες οι Λιντς και Σαουθάμπτον, στον τελικό των playoffs της Championship, με τη νικήτρια να ακολουθεί τις Λέστερ και Ίπσουιτς στην Premier League.

Θέμα στην Equipe η Φραπάρ: "Δέχτηκε επίθεση από τον πρόεδρο του Άρη"-ThemaSports
26/05 @ 09:47

Θέμα στην Equipe η Φραπάρ: "Δέχτηκε επίθεση από τον πρόεδρο του Άρη"

Στο τεταμένο κλίμα και στους προπηλακισμούς που δέχθηκε μετά το φινάλε του τελικού Κυπέλλου Ελλάδας Betsson η Στεφανί Φραπάρ στάθηκε σε δημοσιεύματά του η Equipe.

Πρωταθλητής ο Ντορεγκαράι (Βίντεο)-ThemaSports
26/05 @ 09:30

Πρωταθλητής ο Ντορεγκαράι (Βίντεο)

Ο πρώην άσος της Νέας Σαλαμίνας στέφθηκε πρωταθλητής με την ομάδα του στο Περού

Όρθια η Μπέτις στο «Μπερναμπέου» στο «αντίο» του Σωκράτη -ThemaSports
25/05 @ 23:58

Όρθια η Μπέτις στο «Μπερναμπέου» στο «αντίο» του Σωκράτη

Στο τελευταίο ματς στην καριέρα του (πολύ θετικού) Σωκράτη Παπασταθόπουλου, η Μπέτις πήρε ισοπαλία 0-0 στην Μαδρίτη από την Ρεάλ, η οποία είχε το μυαλό στον Τόνι Κρόος και στον τελικό του Champions League – Πρώτος πασέρ της La Liga ο Άλεξ Μπαένα και «Θαμόρα» ο Ουνάι Σιμόν.

Πιόλι και Ζιρού είπαν... αντίο στη Μίλαν με ισοπαλία -ThemaSports
25/05 @ 23:58

Πιόλι και Ζιρού είπαν... αντίο στη Μίλαν με ισοπαλία

Τη βραδιά που το Σαν Σίρο αποχαιρέτησε τους Πιόλι, Ζιρού, στο τελευταίο τους παιχνίδι με τους Ροσονέρι, η Μίλαν έκλεισε τη σεζόν με ισοπαλία 3-3 κόντρα στη Σαλερνιτάνα.

Λυών – Παρί Σεν Ζερμέν 1-2: Κυπελλούχοι Γαλλίας οι Παριζιάνοι για 15η φορά, στην τελευταία «παράσταση» του Εμπαπέ! -ThemaSports
25/05 @ 23:57

Λυών – Παρί Σεν Ζερμέν 1-2: Κυπελλούχοι Γαλλίας οι Παριζιάνοι για 15η φορά, στην τελευταία «παράσταση» του Εμπαπέ!

Σε έναν συναρπαστικό τελικό, η Παρί Σεν Ζερμέν επικράτησε της Λυών με 2-1 και κατέκτησε το Κύπελλο Γαλλίας και παράλληλα το νταμπλ! «Ξέσπασαν» στο πρώτο μέρος οι παίκτες του Λουίς Ενρίκε, αντέδρασε η ομάδα του Πιέρ Σαζ, αλλά δεν κατάφερε να φτάσει στην ισοφάριση και οι Παριζιάνοι έφτασαν έτσι στο 15ο Κύπελλο της ιστορίας τους.

BEST OF THEMASPORTS

ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΤΕ ΜΑΣ